Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Ατύχησα...



  Κάποιες φορές, για να προστατέψεις κάποιους ανθρώπους που αγαπάς, πρέπει να μείνεις μακριά τους. Να φύγεις, να φύγεις και να μην ξαναγυρίσεις ποτέ πια. Να τα θάψεις μέσα σου όλα: Τα όμορφα, τα άσχημα, τα μέτρια, τα απροσδόκητα. Όλα να τα κλειδώσεις κάπου βαθιά και να εξαφανιστείς απ' τη ζωή τους. Όπως τ' αστέρια που κάποια στιγμή κουράζονται να υπάρχουν σ' έναν Ουρανό και να σπαταλάνε το φως τους, χωρίς Αυτός να το εκτιμάει, κι έτσι, απλά, σβήνουν. Κάνουν ένα σάλτο και χάνονται. Πέφτουν κάπου σε κάποιο έδαφος. Μερικά είναι τυχερά... Τα βρίσκει ο Μικρός Πρίγκιπας στον μικροσκοπικό πλανήτη του και τα αγαπάει σαν το πανέμορφο λουλούδι του - ίσως και περισσότερο. Μερικά, βέβαια, είναι πιο άτυχα... Στη γη καταλήγουν, στην άσχημη γη μας, κι εκεί τα περιμένει χειρότερη αχαριστία...
  Απ' αυτά τα δεύτερα είμαι κι εγώ. Βλέπετε, ατύχησα ως τώρα, ατύχησα όσο κανένας. Στις φιλίες μου ατύχησα, στα όνειρά μου ατύχησα, στους έρωτές μου - εκεί κι αν ατύχησα! Μια βραδιά λοιπόν που λυπόμουνα όσο κανέναν τον εαυτό μου κι ένιωθα το δίκιο μου να με πνίγει σαν τρικυμία που παλεύει να ξεσπάσει και να πνίξει τους πάντες χωρίς να το μετανιώσει ποτέ, μια τέτοια βραδιά λοιπόν, μου μίλησε ένα αστέρι. Δεν ήταν δίπλα μου, δεν είχε πέσει αυτό στη γη μας. Ούτε ουράνιο σώμα παρέμεινε, τον εγκατέλειψε τον άκαρδο τον Ουρανό πριν πολλά, πολλά χρόνια. Μα εκείνο ήταν τυχερό, έπεσε κάπου που τ' αγάπησαν κι οι άνθρωποι ήταν δίκαιοι - μίλια μακριά απ' τη δική μας γη, όπως καταλαβαίνετε. Παρά την τύχη και την ευτυχία του λοιπόν - γιατί αυτές οι λέξεις είναι πολύ, πολύ κοντά - τόλμησε και μου μίλησε.
-Πώς νιώθεις;
  Με ρώτησε.
-Μισή.
  Αποκρίθηκα εγώ. Ήταν να πω "Μόνη μου", μα αυτό ήταν προφανές έτσι κι αλλιώς.
  Σώπασε για λίγο κι ύστερα αναστέναξε. Δεν μ' άγγιζε η συμπόνια του. Τα τελευταία καλοκαίρια είχα πολλά σπασμένα φτερά να προσπαθήσω να φτιάξω. Βλέπετε, ατύχησα, όπως είπα πριν, και σ'αυτό. Στο πέταγμα. Άλλοι το λένε έρωτα. Όπως βολεύεται ο καθένας... Το θέμα είναι ότι εγώ για άλλη μια φορά ατύχησα. Αν ήταν βραβείο να δώσουν στην πιο άσχημη ιστορία της γης, θα ήτανε για 'μένα. Δυστυχώς μόνο τα ωραία εγκωμιάζουν όλοι. Λογικό ακούγεται.
  Έκανα να κλειστώ πάλι στο σπίτι, μα το αστέρι έβγαλε μια φωνή στα γρήγορα.
-Κάποιες φορές, για να προστατέψεις κάποιους ανθρώπους που αγαπάς, πρέπει να μείνεις μακριά τους.
  Κάπου το είχα ξανακούσει αυτό. Έκανα ένα βήμα πίσω. Ήθελα για πρώτη φορά να μιλήσω σκληρά. Άσχημα, ίσως και άδικα. Σχεδόν σε όλους. Ακόμη και στο αστέρι. Έτσι, για την συμπόνια του. Ήθελα να βγάλω όλα όσα είχα μέσα μου. Όλη η ατυχία μου με έτρωγε και μ' έκανε σχεδόν να μισώ. Κι ακόμη κι αν δεν το κατάφερνα σε μερικούς αυτό καλά, σίγουρα ήθελα να σταθώ μπροστά τους, σαν ο κριτής, ο άλλος εαυτός τους, το παιδί που μένει απέναντι, ο μανάβης της γειτονιάς τους, η μαμά τους, ο παππούς τους, σαν κάποιος που τους τα 'χε τέλος πάντων μαζεμένα, και να βγάλω όλη του κόσμου την σκληρότητα σε δυο μου λέξεις. Και αν δεν το κατάφερναν οι δυο, σε τρεις, πέντε, δέκα, εκατό. Να τους τα πω μονάχα ήθελα, λίγο πιο σκληρά απ' ό,τι πραγματικά είναι, πιο άκαρδα, ίσως κι άδικα σε μερικές περιπτώσεις, και να φύγω. Να ρίξω μια με το μαχαίρι της γλώσσας μου και να κάνω την καρδιά τους χίλια κομμάτια. Κι αφού τους πλήγωνα, θα έφευγα με το κεφάλι μου ψηλά, χωρίς να έχω ακούσει ούτε μια ανόητη λέξη απ' τα δειλά στόματά τους.
-Δικαίωση;
  Ρώτησε το αστέρι, που μάλλον διάβαζε τη σκέψη μου. 
-Δεν ήξερα πως σας μαθαίνει το άσπλαχνο φεγγάρι την ανάγνωση των ενδόμυχων επιθυμιών. 
  Απάντησα, αρχίζοντας την προετοιμασία μου στα σκληρά λόγια. Ήξερα βέβαια πως τ' αστέρι αυτό είχε από καιρό εγκαταλείψει τον Ουρανό και το φεγγάρι του. Ήθελα απλώς να το πληγώσω. 
-Δικαίωση;
  Ξαναρώτησε εκείνο, δίχως να μοιάζει να πτοείται απ' την επιτηδευμένη μου κακία. 
-Μπα, δεν νομίζω.
  Απάντησα με ειλικρίνεια, αφού δεν ήταν αυτό που ζητούσα. 
-Τότε τι; Τι περιμένεις να κερδίσεις με τα κοφτερά λόγια που θες να ξεστομίσεις; Μήπως να μείνεις κι άλλο μόνη σου;
-Κι άλλο; Δεν έχει άλλο. Δεν πάει άλλο.
  Απάντησα σπασμένη. Πού πήγε η σκληρότητα; Κοίταξα χαμηλά. Μάλλον λύγιζα πολύ εύκολα...
-Τι είναι που περιμένεις, λοιπόν;
-Τίποτα. Δεν περιμένω τίποτα. 
  Είπα κι έκλεισα πίσω μου την πόρτα σιγά. 
  Τι περίμενα, αλήθεια; Πώς μια καρδιά μισή να γίνει πάλι μία; 
  Έκλεισα τα μάτια μου. Την άλλη μέρα δεν είπα σε κανέναν τίποτα. Τίποτα το σκληρό, το άκαρδο, το οριακά άδικο. Την επόμενη δεν είπα πάλι τίποτα. Και την επόμενη, τίποτα πάλι. Μια μέρα μετά απ' αυτό, τίποτα. Και την άλλη, τίποτα. Τίποτα, τίποτα, τίποτα... 
  

  Κάποιες φορές, για να προστατέψεις τους ανθρώπους που αγαπάς, πρέπει να μείνεις μακριά τους. Ούτε να τους κάνεις σκουπίδι με τα λόγια σου, ούτε τίποτα. Κράτα απόσταση, μου 'πε η συνείδησή μου, κι εγώ την άκουσα. Τα λόγια συνέχισαν τον αγώνα τους να βγουν απ' το αγανακτισμένο μου λαρύγγι, κι όμως, εγώ έμαθα να τα τιθασεύω. Έμαθα να ελέγχω και να ελέγχομαι. Κράτησα την απόσταση που 'χε ήδη υποστεί η καρδιά μου κι οι ιδέες μου. Η σκέψη μου, η διάσταση της σκέψης μου, ήταν έτσι κι αλλιώς μίλια μακριά. Από όλους. Από πάντα. Κι αυτό ήτανε κάτι που, επιτέλους, δεν ατύχησα. Κι αν, μέχρι τώρα, ατύχησα σε όλα τ' άλλα, ποιος είπε πως δεν θα το πάθαινα; Κι αν είναι όλη αυτή η ιστορία άσχημη και άδικη και εξωφρενική και ίσως, οριακά, γελοία, ποιος είπε πως δεν θα 'ταν; 
  Το αστείο είναι πως μέχρι τώρα, καθώς έβλεπα να 'μαι σ' όλα άτυχη, συγχρόνως έκανα κι ένα άλλο πράγμα: Υπερασπιζόμουν. Κι όχι απλά υπερασπιζόμουν: Πίστευα κι εγώ η ίδια αυτά που υπερασπιζόμουν (είναι μεγάλη υπόθεση αυτό). Τα εμπόδια-ενδείξεις δεν μ' έκαναν ποτέ να πεισθώ για το αντίθετο. Κι ίσως, αν ήμουν ελαφρώς σοφότερη - ή και λιγότερο τυφλωμένη (είναι η μειωμένη ορατότητα απ' το πέταγμα, το οποίο προανέφερα) - να είχα καταλάβει νωρίτερα ορισμένα πράγματα. Το πρώτο κακό είναι ότι αυτά τα πράγματα ήταν σημαντικά. Πιο σημαντικά σχεδόν δεν γίνεται! Το δεύτερο κακό είναι, όπως είπα, ότι έχασα χρόνο. Δεν είναι το θέμα ότι τα κατάλαβα, μα πότε τα κατάλαβα! Και το τρίτο κακό - και, εννοείται, μεγαλύτερο! - είναι πως μετά από όλα αυτά, δεν με πειράζει πια που ατύχησα! Που πίστεψα με πειράζει, που υπερασπίστηκα αυτό που τόσο βαθιά και δυνατά πίστεψα. Το τρίτο αυτό κακό είναι, εκτός από το πιο απροσδόκητο, και το πιο αστείο! Δεν με νοιάζει πια που ατύχησα... Που πίστεψα μονάχα με πειράζει... 


(Κατάλαβες τώρα, αστεράκι, γιατί τα λόγια τα σκληρά ξεχείλιζαν;)

14 σχόλια:

  1. καλημερα Ναταλια
    καλη βδομαδα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ηλία μου...

      Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα και σε 'σένα!

      Διαγραφή
  2. να σου πω και κάτι άλλο: κάθε τι που γίνεται, γίνεται για κάποιο λόγο ακόμα και αν εκείνη τη στιγμή δεν είναι προφανές. αργότερα, ίσως πολύ αργότερα να καταλάβεις το γιατί...

    καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ...

      Μακάρι να είναι έτσι όπως τα λες, μακάρι να γίνονται όλα για κάποιον λόγο και στο τέλος να τον μάθουμε...

      Καλή σου μέρα, τα λέμε σύντομα

      Διαγραφή
  3. Κι αν ξαναδώ αστέρι να πέφτει (και να μιλάει)
    Να μη πιστεύω σ΄αστέρια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aνώνυμε...

      Σ'ευχαριστώ για τον χρόνο σου...

      Καλό βράδυ και καλό ξημέρωμα

      Διαγραφή
  4. Ήμουν εντάξει μέχρι χθες
    ήξερα τι είναι αυτό που θες
    κι ήταν στο χέρι μου
    Δε σ' αφορά προσωπικά
    είναι που εμένα τελικά
    το 'χει τ' αστέρι μου

    Είμαι σίγουρος οτι ξέρεις απο που είναι οι στίχοι....
    ~ένα κομμάτι του αστεριού σου...~

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Απαντήσεις
    1. akrat...

      Σωστά, δυστυχώς..!!

      Σ'ευχαριστώ για τον χρόνο σου
      Καλό σου βράδυ και καλό ξημέρωμα

      Διαγραφή
  6. Μίλησα με το φεγγάρι και μου είπε ότι είναι χαρούμενο γιατί έχει όλα τα αστέρια δικά του.
    Χο! Γέλασα ειρωνικά και του είπα
    -"όχι όλα"..."Ενα εχει η Νατ"!
    Εδω Prodigy. Οχι η μπαντα, απλα εγω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Prodigy...

      Πόσο όμορφο το σχόλιό σου!!
      Σ'ευχαριστώ πολύ λοιπόν που "καθάρισες" για χάρη μου απέναντι στον Ουρανό!!

      Καλό σου βράδυ και καλό ξημέρωμα
      Να περνάς όμορφα

      Διαγραφή
  7. "Ατυχησα"... Περίεργη λέξη αλήθεια. Τι σημαίνει λοιπόν;; Άραγε κοιταξαμε γύρω μας να δούμε πόση περισσότερη ατυχία υπάρχει ;; Κι εγώ έτσι σκέφτομαι συχνά πώς είμαι μια άτυχη και στο τέλος καταντω να μοιρολατρω... Πάντως πολύ καλή συγγραφή :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρεις, σε ένα σχόλιό μου κάποτε, απαντώντας σε κάποιον που με "κατηγορούσε" επειδή τα "έριχνα όλα στην τύχη-μοίρα", απάντησα πως σκοπός μου δεν είναι να προωθήσω κανενός είδους μοιρολατρία... Απλώς να μιλήσω για τη δική μου τύχη, την δική μου ατυχία, ξέρεις, όλα αυτά τα σημαντικά για τη ζωή μας, που, παρ' όλη τους την σπουδαιότητα, δεν είναι στο χέρι μας...

      Ο άνθρωπος βλέπεις έτσι είναι φτιαγμένος: Δεν μπορεί απλώς επειδή υπάρχει γύρω του "μεγαλύτερη" ατυχία, να αψηφίσει τη δική του... Για τον καθένα τα προβλήματά του είναι σημαντικά. Κι ίσως όταν έρχονται "σημαντικότερα" προβλήματα, τότε ναι, να εκτιμήσει την προηγούμενη κατάστασή του... Μέχρι τότε όμως, απλώς τον απασχολούν και τον στενοχωρούν, τον κάνουν να νιώθει "άτυχος" αν θέλεις, τα προβλήματα που ήδη έχει. Κι αυτό δεν είναι δείγμα αχαριστίας. Είναι απλώς δείγμα της ανθρώπινης φύσης του...

      Σ'ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου
      Καλό σου ξημέρωμα

      Διαγραφή