Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Οι πιο μεγάλοι έρωτες: 3. Η κυκλοθυμική Στίξη κι η Πανσέληνος



Η ΚΥΚΛΟΘΥΜΙΚΗ ΣΤΙΞΗ


Ό,τι αγάπησα σε 'κείνον 
μια μικρή απόστροφος στο "Σ' αγαπώ" του


εκείνα τα αποσιωπητικά στο τέλος κάθε εξομολόγησής του
το κόμμα που έβαζε για ν' ανασάνει ενδιάμεσα στο πάθος. . . 


Τα πελώρια θαυμαστικά της ευτυχίας του
τις μέρες που ζούσαμε ο ένας για τον άλλον
και κάτι παρενθέσεις με τις λεπτομέρειες 
που κάνανε για λίγο και τον δικό μας έρωτά να μοιάζει σπουδαίος... 


Κι ό,τι μίσησα σαν να 'ταν από πάντα εχθρός μου
εκείνα τα διαλυτικά πάνω απ' το γιώτα της κοροϊδίας του


εκείνη η ύπουλη απόστροφος στο μεγάλο του
"Σ' αφήνω". . . 


Και περισσότερο απ' όλα μισητή
εκείνη η μεγάλη
- σαν μια μαύρη τρύπα στη μέση της γης -
η πελώρια τελεία που έβαλε κι ύστερα έγινε καπνός...


Πράγματι, με πόνεσε πολύ στη σχέση μας
όλη αυτή η κυκλοθυμική στίξη 


που άλλαζε κάθε τόσο τη γνώμη της
και μαζί άλλαζε κι εσένα. . . 


Σ' άλλαζε μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο
και στα βαριά λόγια που ανόητα ξεστόμισες 
πρωταγωνίστρια εκείνη 
έκανε τις λέξεις πιο αιχμηρές και πιο αποκρουστικές ακόμη...


Σε τι ωφέλησαν λοιπόν τα δάκρυά μας;
Πάνω απ' τ' άλφα της λέξης δυο τόνοι


που μοιάζουνε με δάκρυα στ' αλήθεια
το ένα μετά το άλλο, υγρά κι απαρηγόρητα. . .


Και προς τι όλη τούτη η εγκαρτέρηση
η υπομονή, η προσπάθεια;


Αφού στο τέλος ήρθε το μεγάλο ερωτηματικό της στίξης μας
για να μας κάνει πάλι κομμάτια. . . 


Κι ως τώρα ακόμη ποτέ του δεν κατάφερε να γίνει τελεία
γιατί ποτέ δεν απαντήθηκε
κι έμεινε πάντα έτσι μισοτελειωμένο
να περιμένει μιαν απόκριση...


Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ


Και προχωρούσαμε έναν Αύγουστο χέρι-χέρι
και αγαπούσα τότε τον κόσμο γιατί εκεί γεννήθηκες κι εσύ


και τραγουδούσαν μέσα μου εικοσιτέσσερις συγχορδίες ευγνωμοσύνης
και η πανσέληνος πάνω από 'μας φώτιζε το παραμύθι με σκόνη αλήθειας. . . 


Κι αν δεν υπήρχε κι εκείνο το φωτεινό, ολοστρόγγυλο φεγγάρι
ομολογώ δεν θα 'μουν σίγουρη αν τα 'ζησα όλα αυτά στ' αλήθεια
κι αν δεν ήσουν κι εσύ τόσο απερίγραπτα όμορφος
ομολογώ ίσως να το 'χα κοιτάξει λίγο παραπάνω. . . 


Μα ήταν τα σκιστά μάτια σου τα πιο όμορφα φεγγάρια
και μου 'φτανε να σ' αγαπώ με ξαστεριά ή όχι. . . 


Κι ήταν τότε η μόνη πανσέληνος που δεν ήταν αγενής
αφού όσες ακολούθησαν έλαμπαν αβάσταχτα χωρίς συμπόνια. . . 


Άλλωστε εγώ έμαθα να διαβάζω και να αποκρυπτογραφώ
μόνο για 'κείνο το χαρτί που μου 'χες δώσει
κι όταν από μικρή η δασκάλα μου 'δειχνε με το χέρι να σχηματίσω το "ε" και το "συ"
ήταν, μάτια μου, για να χαράξω το δικό σου "εσύ"...


Μα ήταν αυτό από τα τελευταία φεγγάρια που ατενίσαμε μαζί
κι όπως όταν αγαπάς κάποιον, δεν χρειάζεται ν' ακούς τους άλλους


έτσι κι όταν μένεις μόνος σου δεν χρειάζεται να βλέπεις το ολόγιομο φεγγάρι
είναι θέμα τακτικής και αξιοπρεπούς χειρισμού μοναξιάς κατά βάθος αφόρητης. . . 


Κι όπως μετά την προς-ποίηση έρχεται το τέλος
και μετά την συνήθεια έρχεται η ανορθόγραφη λ-εί-πη
έτσι θα ζήσω τώρα, πάντα
αγνοώντας τα άκρως αγενή φεγγάρια και την κυκλοθυμική στίξη της ιστορίας μας...


Κι οι πιο μεγάλοι έρωτες δεν έχουν καλό τέλος. . .


8 σχόλια:

  1. Γλίτωσες τα χειρότερα
    θα το καταλάβεις αργότερα.
    Κάτι καλύτερο έρχεται στο δρόμο σου.
    Σου χαμογελάει... αρκεί να το δεις.
    Η φίλη σου η αισιοδοξία σε περιμένει για καφέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ'ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου :)

      Να έχεις ένα όμορφο ξημέρωμα.

      Διαγραφή
  2. Ναταλία μου να ήξερες πόσο Σε καταλαβαίνω..
    Πολλές φορές είναι λες και εγώ πιάνω πένα και γράφω τα ίδια λόγια..
    Ξέρεις πόσα γράμματα έχουν μείνει κλεισμένα στο ίδιο συρτάρι;
    Η ζωή είναι άδικη..
    Είναι άδικο να αγαπάς χωρίς μα ακόμα πιο άδικο είναι να μένεις μόνη και να φοβάσαι τα πάντα γιατί όλα σου θυμίζουν Αυτόν...
    Περιμένω το επόμενο σου ποίημα..
    Ελεαννα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελεάννα μου...

      Απ' αυτά τ' άδικα γεννιούνται τα πιο όμορφα ποιήματα!

      Σ'ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις που μοιράζεσαι μαζί μου, καλό ξημέρωμα. Τα λέμε πολύ σύντομα.

      Διαγραφή
  3. Πήρε όλο σου το είναι για λάφυρο
    τα έδωσες όλα σε λάθος άνθρωπο
    ήταν μια φούσκα που έσπασε.
    Ο δικός σου άνθρωπος είναι αλλού
    αυτός που θα σου τα δώσει όλα
    και δεν θα σ΄αφήσει ποτέ.
    Γιατί είσαι πλασμένη για άλλον
    κι εκείνος θα σε καταλαβαίνει απόλυτα
    δίνοντας αγάπη αληθινή στη ζωή σου
    χωρίς ημερομηνία λήξης,
    θα σε προστατεύει με την ανάσα του...
    Ο χωρισμός σώζει απὀ χειρότερα
    και θα σου φέρει τα καλύτερα Ναταλίτσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο όμορφα τα λόγια σου!

      Αν και δεν το βλέπω έτσι...σ'ευχαριστώ πολύ για την ενθάρρυνση!

      Σε φιλώ, καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  4. Ναταλία γράφεις πολύ όμορφα και ανεπιτήδευτα!Διάβασα και άλλα ποιήματά σου... Έχεις ενδιαφέρον ποιητικό ύφος! Φιλιά! Καλό απόγευμα!
    Υ.Γ. Η Πανσέληνος "φωνάζει" Λειβαδίτης!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κωνσταντίνε μου...

      Χαχα, φωνάζει, πράγματι! Επηρεάζομαι πάρα πολύ από Λειβαδίτη, η αλήθεια είναι, όπως κι από Ελύτη ενίοτε...

      Σ'ευχαριστώ για τον χρόνο σου, ελπίζω να τα πούμε σύντομα! Σε φιλώ, καλό βράδυ.

      Διαγραφή