Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

O δικός μου ο Άνθρωπος...




Kάποτε είχα ένα γράμμα περασμένο στο λαιμό μου... 
Ένα μήνα το πρόλαβα, άντε ενάμιση 
Κι ύστερα ήρθε ο χειμώνας
Ένας χειμώνας βαρύς κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους
Να κοιμάμαι για να μην σκέφτομαι
Και να μην γελώ ποτέ μου...


«Δεύτερος και δυνατός»
Μια που ο πρώτος ήταν αδύναμος! 
Κι εγώ που νόμιζα ότι ο Νοέμβριος έρχεται αμέσως μετά τον Οκτώβρη
Αποκλείεται! Δεν μπορεί σ’ ένα μήνα να ξαναερωτεύτεται η καρδιά
Κάποιο λάθος θα κάνω στον υπολογισμό
Δεν θα μου βγήκε καλά το μέτρημα...


Αποκλείεται σου λέω! 
Ο δικός μου ο άνθρωπος ποτέ δεν θα με σύγκρινε 
Ποτέ του δεν θα με χώριζε γιατί ερωτεύτηκε κάποια άλλη
Ποτέ του δεν θα με κακολογούσε σ’ εκείνη 
Θα με υποστήριζε σε οποιονδήποτε
Δεν μπορεί να μην είναι έτσι!


Πώς θα ‘ταν ποτέ δυνατό να πει για ‘μένα κακιά κουβέντα;
Πώς θα ‘ταν ποτέ δυνατό να επιβεβαιώσει τις κακίες κάποιας για το τι είμαι
Απλώς γιατί την ερωτεύτηκε;
Πώς θα ‘ταν δυνατό βασικά να την ερωτευτεί ένα μήνα αφ’ ότου με πέθανε;
Μπα, στο όνειρό μου θα το είδα,
Σε κανέναν εφιάλτη!




                                        (...)


Μέτραγα και ξαναμέτραγα τους μήνες 
Μπας κι έκανα κανένα λάθος
Μα ο χρόνος ποτέ δεν ήταν με το μέρος μου
Γιατί να είναι τώρα;
Τα «αποκλείεται» μου έσβησαν σιγά-σιγά
Ναι... Ο δικός μου ο άνθρωπος ήξερε πάντα να με πουλάει...


Ο δικός μου ο άνθρωπος μια χαρά με σύγκρινε!
Μια χαρά επιβεβαίωσε όλες, μα όλες, τις κακίες κάποιας που ούτε καν με ξέρει
Απλώς γιατί την ερωτεύτηκε
Μια χαρά με κακολόγησε
Ο δικός μου ο άνθρωπος βασικά μια χαρά πεταλουδίτσες έβλεπε
Ένα μήνα αφ’ ότου τελείωσε μαζί μου...


Μήπως κι όλας γι’ αυτό τελείωσε τελικά;
Μήπως δεν ήταν ένα μήνα μετά, αλλά πολύ πριν;
Δεν αποκλείεται! 
Τίποτα βασικά δεν αποκλείεται
Δεν φεύγει ο Νοέμβριος μακριά απ’ τον Οκτώβριο
Όπως και να το κάνουμε!


Ο δικός μου ο άνθρωπος πάντα ήξερε να μ’ απογοητεύει
Πάντα ήξερε να φέρεται σκάρτα
Πάντα ήξερε καλά πώς να με πουλάει
Ο δικός μου ο άνθρωπος πάντα ήξερε να βλασφημεί πως μ’ αγαπάει
Τόλμησε και να μιλήσει γι’ αγάπη!
Δεν το ‘πλυνε το στόμα του πριν αναφέρει τέτοια λέξη;


                                         (...)


Κάποτε είχα ένα γράμμα περασμένο στο λαιμό μου...
Δεν μου το τράβαγε κανείς για να με πνίξει λέω ‘γω!
Το δικό μου βλέπετε το αγαπημένο γράμμα πάντα ήξερε να με ρίχνει στο γκρεμό
Έτσι πάει!
Κάποιες τις ερωτευόμαστε και κάποιες τις προδίδουμε
Κι αυτές τις πρώτες, αντί να τις μάθουμε να μην κρίνουν, τις επιβεβαιώνουμε κι όλας!






                            Δεν θα στο συγχωρήσω ποτέ μου αυτό.
                                      Ελπίζω πια να ‘σαι περήφανος.

15 σχόλια:

  1. ..ο ιδιος ανθρωπος που με γοητευσε, ο ιδιος ανθρωπος, μ' απογοητευσε..λεει το ασμα...

    δυστυχως, πέφτουμε απ' τα συννεφα... δυστυχώς καποιοι, δεν σταματούν να μας εκπλήσσουν :(

    ..και ο χρόνος εκεί, παντα αμείλικτος, παντα σκληρός.


    καλο βραδυ Ναταλία! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. distixos oloi exoume zisei kati tetoio...pefteis apo ta sinnefa ontos...


    kalo 15augousto euxomai :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καποιοι απ'τους "ανθρωπους" που μ'αγαπησαν για λιγο..
    εχουν την ταση να περνουν απ'τη ζωη μου ξανα τον τελευταιο καιρο..
    και δεν υπαρχει χειροτερο πραγμα, απ'το να τους παρακολουθεις να υποκρινονται σαν να μη συνεβη ποτε τιποτα λαθος..

    καποιους απ'αυτους δε θα'θελα ουτε να τους φτυσω αν προσπαθουσαν να με πλησιασουν ξανα..

    οπως ελεγα σε καποια φιλη..
    υπαρχουν ατομα που σε βαζουν στο τρυπακι να αλλαξεις ,που σε προκαλουν να δεις καποια πραγματα αλλιως.. που σε κανουν να πιστεψεις..

    κι υστερα σου λενε πως το ταξιδι για σενα τελειωσε.. και σε κατεβαζουν απ'το τρενακι με το οποιο ταξιδευατε..

    "συγγνωμες" κι "αγαπες" κι αλλα ανουσια πραγματα,γυρνουν στο στομα τους σαν καραμελες..
    κι υστερα τι;;

    μονος γυρνας στο σπιτι ,κι ευχεσαι να μην τους ξαναβλεπες ποτε..
    και δεν αντεχεις αλλη υποκρισια..

    δε βαριεσαι..
    δες το χαλαρα και ζησε για σενα,
    χωρις να σκεφτεσαι πως καποτε ζουσες γι'αυτους..

    σε φιλω!! να προσεχεις!! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ηλία μου...

    Πραγματικά όμως πέφτουμε απ' τα σύννεφα!
    Τι να πω, από μερικούς ανθρώπους, όσο κι αν εκείνοι μας έχουν απογοητεύσει, μερικά πράγματα - λόγια ή συμπεριφορές - απλώς δεν τα περιμέναμε... Και πως γίνεται ο χρόνος σε τέτοιες περιπτώσεις ποτέ να μην είναι με το μέρος μας.?!

    Κρίμα.

    Σε φιλώ, τα ξαναλέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Leviathan...

    Απλώς είναι από τα πιο άσχημα να χάνεις πάσα ιδέα για άτομα που νόμιζες πως ήξερες... ή τουλάχιστον πως σε ήξεραν εκείνα. Τι να πω, απογοήτευση.

    Εύχομαι και σε 'σένα καλό δεκαπενταύγουστο και καλή σου εβδομάδα :)
    Σε φιλώ, τα λέμε σύντομα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κώστα μου...

    Πολύ μου άρεσε το σχόλιό σου, γιατί τονίζεις το πως μερικοί άνθρωποι υποκρίνονται πως δεν έχει συμβεί τίποτα... Κι έτσι, προσποιούνται πως τάχα μένουν στη ζωή σου και είναι εκεί! Σιγά! Αν είναι να 'ναι έτσι το "εκεί"...

    ""συγγνωμες" κι "αγαπες" κι αλλα ανουσια πραγματα,γυρνουν στο στομα τους σαν καραμελες..
    κι υστερα τι;;

    μονος γυρνας στο σπιτι ,κι ευχεσαι να μην τους ξαναβλεπες ποτε.."

    Πόσο δίκιο έχεις! Ποτέ μα ποτέ όμως...

    Εγώ πάλι έλεγα σε μια φίλη πως αγάπη σημαίνει να συγχωρείς τα ασυγχώρητα. Και το πίστευα, και το έκανα. Ώσπου ήρθε μια μέρα εκείνος που αγαπούσα να με διδάξει πως κάποια πράγματα απλώς δεν μπορείς να τα συγχωρήσεις... Απλώς δεν αντέχεις... ούτε άλλη υποκρισία, ούτε άλλα πια να μάθεις...

    Σ'ευχαριστώ τόσο για τον χρόνο σου,
    Σε φιλώ, θα τα πούμε σύντομα

    *Προσέχω, δεν μου μένει και τίποτα άλλο πια ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ακριβή μου Ναταλία...

    Πόσο μου άρεσε αυτή σου η ανάρτηση!

    ΄΄Οι άνθρωποι πάντα μας εγκαταλείπουν. Δε μας προδίδουν. Απλά ανοίγουν τη πόρτα και φεύγουν.''
    Πάντα νόμιζα ότι το χειρότερο που μπορεί να σου κάνει κάποιος που αγαπάς είναι να σε εγκαταλείψει. Όχι να σε προδώσει. Μα να σε εγκαταλείψει. Ας με προδώσει κάποιος έλεγα μα ας μη με εγκαταλείψει ποτέ...
    Η ανάρτηση σου με έκανε να αλλάξω γνώμη..

    Σε φιλώ με άπειρη αγάπη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ανεκτίμητή μου Lonely...

    Σ'ευχαριστώ τόσο πολύ...!
    Χαίρομαι που η ανάρτησή μου είχε τόση δύναμη ώστε να αλλάξεις και γνώμη... Η αλήθεια είναι δεν ξέρω κι εγώ τι θεωρώ "χειρότερο"... Εγκατάλειψη; Προδοσία; Το σίγουρο είναι πως όλα προέρχονται από άτομα που δεν μας αγαπούν και ποτέ, ΠΟΤΕ, ούτε για λίγο δεν μας αγάπησαν...

    Κι ύστερα, τι νόημα έχει να ψάχνουμε τι θα "προτιμούσαμε"; Τι βγαίνει στο τέλος; Κοιτάζουμε το ταβάνι στο δωμάτιό μας και προσευχόμαστε χωρίς κανείς να μας ακούει... Κρίμα. Κρίμα για 'κείνα τα άτομα που μας πρόδωσαν, αυτό είναι σίγουρο... Μα κρίμα - πιο μεγάλο κρίμα - και για 'μας...

    Σε φιλώ, τα λέμε πολύ πολύ σύντομα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. afti i anartisi anaferetai ston idio anthropo ston opoio anaferontai oi ipoloipes???

    iliana!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ηλιάνα μου...

    Τι ακριβώς ρωτάς καλή μου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. rotao an einai o idios ston opoio anaferesai se oles tis anartiseis, aftos pou se ponese toso, pou kanate boltes sto avgoustiatiko feggari, pou se xorise kai meta apo liges meres gelouse!! giati ane inai aftos einai megalo kathiki tote!

    Iliana!! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ηλιάνα...

    Καλέ τα έχεις διαβάσει όλα αυτά; :O
    Ναι, αυτός, αυτός...
    Εντάξει ρε, είσαι με έναν άνθρωπο, υποτίθεται τον ξέρεις και σε ξέρει, κι ύστερα τι..;
    Μαθαίνεις ότι έχει πει τα χείριστα για 'σένα, ότι τελικά δεν σε ξέρει καθόλου, κι ότι αγάπησες - ΔΥΣΤΥΧΩΣ - κάποιον που σου φέρθηκε πιο άδικα από όλους τους υπόλοιπους μαζί... :/
    Λυπάμαι που χρειάστηκε να γράψω αυτή την ανάρτηση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. se poion eipe asxima pragmata gia sena?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Καλέ να σου πω όλη την ιστορία τώρα..;

    ΑπάντησηΔιαγραφή