Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Οι αιώνες του "χώρια"



  Καμιά φορά μετά από τόσες ώρες μιλάω, μόνη μου ασφαλώς, μόνο και μόνο για να σιγουρευτώ πως η φωνή μου ακόμη ακούγεται, πως ακόμη έχω φωνή. Μάλιστα μου κάνει εντύπωση η τόση σταθερότητα και ψυχραιμία της, μετά απ' όλα αυτά που έχουν γίνει, ύστερα από άπειρους λόγους να 'ναι μια φωνή τρεμάμενη κι αβέβαιη. Αυτά που λέει, βέβαια, την προδίδουν. Πάει κι έρχεται ο Θεός και σε 'μένα πάλι καταλήγει... Μου μιλά για τις ανησυχίες Του - ναι, μέχρι κι ο Θεός έχει τους φόβους του -, προσπαθεί να  μου εξηγήσει τους λόγους που μετά από τόσες αδικίες εις βάρος τόσων ανθρώπων, ακόμη θεωρείται δίκαιος. Τόσα χρόνια, ποτέ Του δεν τα καταφέρνει. Δεν με πείθει ούτε τόσο και, ίσα-ίσα, κάθε φορά που φεύγει, πιστεύω ακόμη περισσότερο πως είναι άδικος. Πως δεν είναι αλήθεια αυτό που λένε ότι όλα γίνονται για κάποιον λόγο: μια σύμβαση ανθρώπινη είναι, δημιουργημένη στο όνομα της αδυναμίας μας, για να 'χουμε μια ελπίδα πως δεν μας παρασέρνει η Τύχη στους δικούς της δρόμους. Για να 'χουμε πίστη σε κάτι που, κακά τα ψέματα, τελικά δεν υπάρχει...
  Να μοιάζει όλη σου η ζωή με μιαν ατέλειωτη αναμονή. Και, τελικά, να είναι όλη σου η ζωή μια ατέλειωτη αναμονή: μια προσδοκία ενός τηλεφωνήματος, μια προσμονή για κάτι καλύτερο, είτε άμεσα, είτε για το μακρινό μέλλον, δεν έχει σημασία, πάντα κάτι περιμένουμε, είμαστε πάντα ανίκανοι να αρκεστούμε στα νυν έχοντα, πάντα αναμένουμε κάτι και πάντα ούτε αυτό το κάτι - αν ποτέ του έρθει - είναι αρκετό και ύστερα προσμένουμε κάτι άλλο κι αυτό είναι η ζωή. - Και το αστείο είναι ότι, τελικά, δεν τηλεφώνησε ποτέ. - Ή περιμένουμε να τηρηθούν υποσχέσεις. Υποσχέσεις δύο ειδών: αυτές που μας έδωσαν ύστερα από παράκλησή μας - σαν να 'χαμε διαισθανθεί τρόπον τινά το τέλος και νιώσαμε ξαφνικά μια ανασφάλεια, μια ανάγκη να μας υποσχεθούν κάτι, για να ΄χουμε στους αιώνες του "χώρια" που θ' ακολουθήσουν κάτι να περιμένουμε - κι αυτές που μας έδωσαν με δική τους πρωτοβουλία, μάλιστα, θα 'λεγα, με μια σιγουριά, μια μάλλον άστοχη μεγαλορρημοσύνη: "Να το θυμάσαι, δεν θα σε ξεχάσω ποτέ μου!" Και δεν ξέρεις ποια απ' τις δύο αυτές κατηγορίες πονάει περισσότερο, ποια σου στοιχίζει τώρα, που φυσικά καμία απ' τις υποσχέσεις δεν τηρήθηκε, πιο πολύ. - Και το αστείο είναι πως, τελικά, σε ξέχασε. -
  Διαβάζεις και διαβάζεις και περιμένεις επιτέλους να βρεις μέσα από τα βιβλία σου το νόημα της ζωής, περιμένεις ν' ανακαλύψεις αυτό που θα σε κάνει έστω και λίγο ευτυχισμένη... Προσδοκάς να σου φανερωθεί επιτέλους αυτό το κάτι που κρύβεται πίσω απ' τις αράδες των λέξεων και εν τέλει ζητάς απ' τη λογοτεχνία σου να εκπληρώσει το χαμένο χρέος της ανθρωπότητας απέναντί σου. Και φυσικά κι εκείνη στέκεται ανήμπορη να το καταφέρει. Στους αιώνες του "χώρια" απ' τους οποίους διέρχεσαι κανείς δεν πληρεί τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να σε βοηθήσει. Κι ύστερα, σε μιαν απελπισμένη σου προσπάθεια να βρεις λίγη ανακούφιση για την καρδιά σου, αλλάζεις για λίγο τρόπο ζωής. Και ψάχνεις πια απάντηση στα ξενύχτια, στην άρνηση κάθε παραμικρού ψήγματος ρομαντισμού και, τελικά, στην απόλυτη άρνηση κάθε αντίληψης που μέχρι τώρα είχες, κάθε τρόπου σκέψης σου, κάθε τρόπου ζωής σου. Μα ούτε εκεί βρίσκεις αυτό που έψαχνες και μένεις έτσι αλλαγμένη πλήρως και, για ακόμη μια φορά, δυστυχισμένη. Κι άντε να βρεις πάλι τον παλιό σου εαυτό...
  Κι όποιος γνωρίζεις σε απογοητεύει, αυτό είναι η ζωή. Από τον πιο ασήμαντο, ως τον πιο σημαντικό, από τον άντρα που δεν είδες παρά μόνο μια νύχτα, ως τον άντρα που ονειρεύτηκες για πατέρα των παιδιών σου, από 'κείνον που ξέχασες μέσα σε λίγες ώρες, ως εκείνον που θυμάσαι κάθε πρωί με το που ξυπνάς μέχρι και το βράδυ πριν σε πάρει ο ύπνος, από εκείνους που πέρασαν ως τον Έναν που αγάπησες, όλοι θα σε απογοητεύσουν. Και δεν ξέρεις πια τι σ' έχει πειράξει περισσότερο: η μία σου μεγάλη απογοήτευση, ή όλες αυτές οι μικρές απογοητεύσεις στο σύνολό τους, που μοιάζει τώρα πια θεόρατο; Ή αλλιώς, τι σε πληγώνει πιο πολύ: εκείνος ο Ένας που σε άφησε, που δεν κατάφερε ποτέ να σ' αγαπήσει, ή που δεν σε αγάπησε κανένας άλλος; Και τι θα 'θελες τώρα, αν σε ρωτούσαν, πραγματικά: Να σ' αγαπήσει Εκείνος, ή να σ' αγαπήσει κάποιος άλλος, κάποιος απ' τους αμέτρητους που γνώρισες έπειτα; Πώς θα όριζες εσύ την ευτυχία σου; Και, αν είχες βρει κάποιον άλλον να σ' αγαπάει, θα είχες ακόμη τα ίδια αισθήματα για κάτι το τόσο παλιό; Κακά τα ψέματα, αν δεν είχες δοκιμάσει όλες αυτές τις "μικρές" απογοητεύσεις, θα κατέληγες πάλι να κλαις για την "μεγάλη" απογοήτευσή σου; Αν δεν υπήρχαν όλες αυτές οι αφορμές να λυπηθείς καθημερινά για άλλα πράγματα, θα λυπόσουν τόσο συχνά για 'Κείνον; 
  Ζω στους αιώνες του "χώρια". Και το μόνο που ξέρω, είναι πως δεν ξέρω πια αν είναι αυτό που με πειράζει περισσότερο, ή όλα τα υπόλοιπα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου