Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Η ανελεύθερη



  Πάντα έλεγα πως αγαπάς αληθινά μόνο όταν αγαπάς χωρίς λόγο. Μα, τελικά, αν με ρωτήσεις γιατί σ' ερωτεύτηκα, θα μπορούσα να σου απαριθμήσω μία-μία τις αιτίες που μ' έκαναν να σ' ερωτευτώ τόσο απάνθρωπα, τις βασανιστικές αιτίες που επέβαλαν την αγάπη και μαζί τη φυλακή μου, όλες αυτές τις γλυκόπικρες αιτίες που ήρθαν και σκέπασαν τη ζωή μου με ένα βαθύ μπλε, ίσως θαλασσί, πέπλο και την άλλαξαν για πάντα...
  Στην αρχή σ' ερωτεύτηκα για τα χέρια σου. Ήταν στ' αλήθεια τα πιο όμορφα αντρικά χέρια που είχα δει. Καθαρά, όμορφα χέρια, που έκλειναν μέσα τους κάθε αγκαλιά που ονειρευόμουν από τόσο δα παιδάκι. Κι ύστερα ήταν η μυρωδιά σου. Είχε ένα χρώμα πορτοκαλοκόκκινο, η μυρωδιά σου ήταν όλα όσα φαντάστηκα συμπυκνωμένα σε μια αίσθηση, η μυρωδιά σου ήσουν εσύ! Και μετά τα μαλλιά σου... Ποιος άλλος θα μπορούσε ποτέ να 'χει μαλλιά σαν τα δικά σου; Σε κανέναν πλανήτη. Σε καμία αιωνιότητα. Μ' αγκάλιαζες και έχωνα το πρόσωπό μου πίσω στον λαιμό σου, χανόμουν στα μαλλιά σου, ήθελα να ρουφήξω όσο το δυνατόν περισσότερο απ' τη μυρωδιά τους. Γιατί τα μαλλιά σου μύριζαν σαν τον Θεό... Και ο Θεός ποτέ δεν θα με πρόδιδε. Έτσι δεν είναι; Και πιο πολύ απ' όλα, πιο πολύ ακόμη κι απ' το άρωμά σου, σ' ερωτεύτηκα για τα μάτια σου. Αυτά τα μάτια είχαν πάντα, από τότε που σε θυμάμαι, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μαζί σου, και, τώρα που το σκέφτομαι, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου γενικά - μιας και από τότε που θυμάμαι να υπάρχω, ήμουν παράφορα ερωτευμένη μαζί σου -, είχαν πάντα λοιπόν αυτή την κρυστάλλινη όψη, σαν χίλια μικρά κομμάτια από γυαλί που με αιχμαλώτιζαν μ' ένα απλό βλέμμα σου, αυτό το απρόσμενο μελί τους, αυτή η θανατηφόρα κι απάνθρωπη επιρροή που ασκούσαν πάντα επάνω μου... Βλέπεις, τα μάτια σου κουβαλούσαν πάντοτε την καλή πλευρά της ψυχής σου... Πάντοτε.
  Μα, όπως είπα, αυτές οι ίδιες οι αιτίες που με έκαναν να σ' ερωτευτώ, γρήγορα μετουσιώθηκαν σε ατσάλινα, γκρίζα κάγκελα: τα κάγκελα μιας φυλακής, τα κάγκελα της φυλακής μου, εκείνης που μόνη μου, ή μάλλον παρέα με τις αδυναμίες μου - κυρίως εσένα -, δημιούργησα. Η ειρωνεία είναι πως τόσα χρόνια έλεγα πως ήμουν μόνη, άρα και ελεύθερη. Δεν μ' άρεζε ποτέ η ελευθερία, γιατί η ανόητη νόμιζα πως συνεπαγόταν την μοναξιά. Κι έτσι, όταν οι επίδοξοι "θαυμαστές" με ρωτούσαν για πιθανή σχέση που θα είχα, απαντούσα "Είμαι ελεύθερη.". Και μόνο τώρα κατάλαβα πως όλα αυτά τα χρόνια που ζούμε χώρια, άλλοτε σαν δυο φίλοι που κρύβουν πίσω απ' το χιούμορ ένα περίεργο μυστικό του παρελθόντος, άλλοτε σαν δυο παλιοί γνωστοί, κι άλλοτε πάλι σαν δυο σχεδόν άγνωστοι που απλά έχουν συστηθεί ένα καλοκαίρι - θέλω να πιστεύω ποτέ σαν δυο εχθροί -, όλα αυτά τα χρόνια δεν υπήρχε ούτε μία μέρα, ούτε μια στιγμή που να ήμουν στ' αλήθεια ελεύθερη. Ήμουν φυλακισμένη, σκλαβωμένη όσο ποτέ πίσω απ' τα γκρίζα, αστραφτερά κάγκελα της θεόρατης αγάπης που έτρεφα για 'σένα, μιας αγάπης που με τον καιρό με ξεπέρασε, ξέχασε πως εγώ τη δημιούργησα κι άρχισε να με καταδυναστεύει. Και το όμορφο ροζ χρώμα της έγινε ένα σουβλερό κόκκινο κι ύστερα ένα μπορντό, που θύμιζε αίμα ξεραμένο, και κυριαρχούσε πια στα πάντα για πάντα. Έτσι λοιπόν, ακόμη και με δυνάστη τα ίδια μου τα αισθήματα, ελεύθερη δεν ήμουν. Και ούτε θα μπορέσω ποτέ ξανά να είμαι. Γιατί το μπορντό της αγάπης μου, της ανώφελης ίσως αγάπης μου, δεν πρόκειται ποτέ πια να ξεβάψει. Κι έτσι με τα πολλά κατάλαβα πως η μοναξιά και η ελευθερία δεν είναι δύο καταστάσεις που ταυτίζονται. Κι αυτό γιατί αν κάποτε ήμουν πραγματικά ελεύθερη, ήταν όταν ήμουν μαζί σου... 
  Το παιχνίδι βέβαια με τις αιτίες δεν σταματάει εκεί. Αναζητώντας τις μαύρες αιτίες που σ' έκαναν να μου φερθείς τόσο άσπλαχνα, η ζυγαριά αποπειράται συνεχώς να καταλήξει ανάμεσα στην έλλειψη αμοιβαιότητας και στο σκάρτο του χαρακτήρα σου. Χρόνια πίστευα το πρώτο. Έλεγα πως με πονούσε, όπως πονάνε όλα τα πράγματα που αργά ή γρήγορα ανακαλύπτουμε πως δεν είναι στο χέρι μας, όμως τελικά ίσως και να με βόλευε. Όχι για 'μένα φυσικά, μα ήταν ένα καλό πάτημα για να μην μπορώ ποτέ να σε κατηγορήσω: Τι φταίει εκείνος που ποτέ δεν μ' αγάπησε; Μήπως κι εγώ δεν έχω σταθεί ανίκανη να ανταποκριθώ στην αγάπη άλλων; Όχι, άκυρο, εμένα δεν μ' αγάπησε ποτέ κανείς ούτως ή άλλως. Μα, τέλος πάντων, μου άρεζε να τα αποδίδω όλα σ' αυτή την έλλειψη του αμοιβαίου, γιατί, στο κάτω-κάτω, δεν φταίνε οι άνθρωποι για τα πάντα! Για τα περισσότερα ναι, μα όχι για όλα. Μα, δυστυχώς, αυτά που έκανες ξεπέρασαν αυτήν μου τη θεωρία. Ή μάλλον, τη διέψευσαν ολοκληρωτικά. Στάθηκα πιστή σ' αυτή, ναι, όσο μπορούσα. Μα κάποια στιγμή λύγισα. Κάποια στιγμή, αναπόφευκτα, κατέληξα στο μαύρο, πιο μαύρο ακόμη κι απ' τις αιτίες της φυγής σου, συμπέρασμα πως για όλα έφταιξε τελικά το σκάρτο του χαρακτήρα σου. Στάθηκα πιστή σε 'σένα, ναι, όσο μπορούσα. Στάθηκα πιστή στην ανάμνησή σου, χρόνια με παίδευε. Κι αυτό γιατί ήταν η ανάμνηση του ανύπαρκτου. Στάθηκα πιστή στο παρελθόν μας. Μα κάποια στιγμή λύγισα... 
  Με 'μας ήταν πάντα έτσι: εγώ σε πλήγωσα μία φορά, κάποτε, κι εσύ με πλήγωνες για όλα τα υπόλοιπα χρόνια. Μα, αν με ρωτήσεις για ποιο πράγμα σου έχω θυμώσει, αυτό δεν βρίσκεται σε καμία από τις φορές που με πλήγωσες. Παραδόξως, βρίσκεται στη μία και μοναδική φορά που σε πλήγωσα εγώ, τότε. Ναι, αν σου έχω θυμώσει για κάτι, είναι γιατί με διάλεξες. Γιατί από όλες τις ίσως δυνατότερες, ίσως λιγότερο επιρρεπείς στο να αγαπήσουν πιο πολύ κι απ' τη ζωή τους και να στοιχειώσουν ακριβώς αυτή την υποτιμημένη ζωούλα τους με αυτή την αγάπη, κοπέλες, εσύ διάλεξες εμένα. Αν εγώ σε έβρισκα πρώτη, αν εγώ ήμουν αυτή που σε είχε τότε ερωτευτεί, αν εγώ σε κυνηγούσα τότε, αν εγώ σε είχα φιλήσει μια νύχτα με εκείνον τον πρωτόγνωρο ενθουσιασμό ενός ερωτευμένου παιδιού, αν εγώ ήμουν αυτή που σου έλεγε πως χρόνια περίμενα κάποιον να μ' αγαπήσει, τότε θα 'ταν όλο το "φταίξιμο" σε 'μένα. Όμως, δεν ήμουν εγώ. Εσύ ήσουν. Εσύ ήσουν αυτός που, δεν ξέρω για ποιον λόγο, ένα καλοκαίρι ζεστό, σαν αυτό και σαν κάθε καλοκαίρι, φαινομενικά αθώο, σαν αυτό και σαν κάθε καλοκαίρι, άπλωσες το δάχτυλό σου και διάλεξες εμένα, καθορίζοντας έτσι, χωρίς να το έχεις προβλέψει ίσως, χωρίς να το ξέρεις και σίγουρα χωρίς να το φαντάζεσαι, για πάντα τη ζωή μου. Εσύ ήσουν αυτός που με διάλεξε, πανάθεμά σε! Με διάλεξες, για να σε αγαπήσω... 
  Και ίσως, όσο κι αν έλεγα πάντοτε το αντίθετο, μέσα μου τελικά να είχα την βαθιά, αναιτιολόγητη πίστη πως μπορεί κι εσύ, με τον δικό σου τρόπο και για κάποιες στιγμές μόνο, να μ' αγαπούσες. Και ίσως αυτό που με πλήγωνε κάθε φορά να 'ταν η διάψευση αυτής ακριβώς της καλά κρυμμένης ελπίδας μου. Ίσως πάλι και να πίστευα πάντα, όπως άλλωστε κι έλεγα, πως δεν μ' αγάπησες ποτέ σου κι ούτε επρόκειτο να μ' αγαπήσεις, κι αυτό που με σκότωνε κάθε φορά να 'ταν αυτή ακριβώς η σκληρή επιβεβαίωση αυτής μου της αντίληψης. Τι διαφορά θα 'χε, αλήθεια;
  Έλεγα πως αγαπάς αληθινά μόνο όταν αγαπάς χωρίς λόγο. Έλεγα πως τόσα χρόνια ήμουν ελεύθερη. Έλεγα πως για όλα ευθυνόταν η έλλειψη αμοιβαιότητας. Έλεγα πως εγώ σε είχα πληγώσει τότε, που με διάλεξες. Έλεγα πως μπορεί κι εσύ, με τον δικό σου τρόπο και για κάποιες στιγμές μόνο, να μ' αγαπούσες. Έκανα λάθος... __


15 σχόλια:

  1. Πόσο αληθινό και βαθύ!
    Είναι όλες αυτές οι σκέψεις που κάνω κι εγώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λία μου...

      Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου! Χαίρομαι που ταυτίζεσαι!

      Να έχεις ένα όμορφο ξημέρωμα...

      Διαγραφή
  2. Καλησπέρα Ναταλία και καλό υπόλοιπο, καλοκαίρι. Ένα κείμενο γραμμένο με απόλυτη ειλικρίνεια, μέσα στην σιωπή -φαντάζομαι- χωρίς να αφήνεις οτιδήποτε άλλο, να σε επηρεάζει, γράφοντας. Όχι ότι παίζει ρόλο η ηλικία, όταν ένας "Ρωμαίος", ανακαλύπτει, μια "Ιουλιέτα" και απόψε, η καλή μου, μου είπε μία ακριβώς, παρόμοια, ιστορία, γραμμένη στο ας πούμε, πρόσφατο, παρελθόν: περί Ρωμαίου και Ιουλιέτας. Κατά την γνώμη μου, ένας άνθρωπος, γυναίκα ή άντρας, χρειάζεται να περάσει από διάφορα στάδια απόρριψης από το αντίθετο φύλο, ώστε να βιώσει την αληθινή, αγάπη. Δεν εννοώ ότι είναι σωστό να μας πληγώνουν. Είναι όμως αναγκαστικά.. μαθήματα, ώστε όταν έρθει η απόλυτη ταύτιση ψυχής και καρδιάς, να το δούμε, πεντακάθαρα. Σε κάθε άνθρωπο αξίζει να αγαπηθεί. Ιδιαίτερα σε προσωπικότητες, τόσο ευαίσθητες, όπως εσύ. Είσαι καθαρή και αγνή, μέσα σου, και σου αξίζει το καλύτερο. Εύχομαι να το βρεις, σύντομα, για να χαμογελάσεις, και να γίνεις, ευτυχισμένη, ύστερα από τόσο, πολύ, πόνο ---όπως άλλαξε και σ' εμένα, η ζωή, ουσιαστικά. Καλό βράδυ, φίλη μου, Ναταλία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεράσιμε...

      Ίσως τελικά να έχεις δίκιο, ξέρεις, περι "αναγκαστικών μαθημάτων στον έρωτα"... Ίσως τελικά να "χρειάζεται" να πληγωθούμε, πριν βρούμε την ευτυχία. Ή μάλλον, για να βρούμε την ευτυχία...

      Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου και πιο πολύ για την ευχή σου!

      Καλό απόγευμα.

      Διαγραφή
  3. Αχ Ναταλία μου, πόσο σε καταλαβαίνω... Πολύ ωραίο το κείμενό σου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κωνσταντίνα μου...

      Σε ευχαριστώ πάρα πολύ :)

      Σε φιλώ, να περνάς όμορφα...

      Διαγραφή
  4. Με 'μας ήταν πάντα έτσι: εγώ σε πλήγωσα μία φορά, κάποτε, κι εσύ με πλήγωνες για όλα τα υπόλοιπα χρόνια
    Aκριβώς έτσι είναι δύστηχως Ναταλακι μου..
    Τόσα χρόνια μια ατέλιωτη πλήγη..
    Μια ατέλιωτη προσμόνη,ένα ατέλειωτο γιατί..
    Να περιμένεις και να πονάς..
    Να πονάς και να πέριμενεις..
    Μα η καρδιά ποτέ δεν ξεχνά..
    Και έρχονται στιγμές που εύχεσαι να ξυπνήσεις ενα πρωί και να τα έχεις ξεχάσει όλα..
    Μα αμέσως μετά το μετανιώνεις και θες να τα θυμάσαι όλα..
    Όλα και ας σε πονάνε..
    Αφού μόνο αυτό σου έχει μείνει ας είναι..
    Ας θυμάσαι και ας πονάς..

    Υπέροχο όπως πάντα..
    Και αυτό το κείμενο με άγγιξε ιδιέτερα..
    Σε ευχαριστώ για άλλη μια φορά...
    Ελεάννα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελεάννα μου...

      Κι εγώ σε ευχαριστώ για άλλη μια φορά για τον χρόνο σου...

      Σε φιλώ, να περνάς όμορφα...

      Διαγραφή
  5. Καλημέρα, Ναταλία. Δυστυχώς δεν μπορούσα να ανέχομαι πλέον, διάφορα ψέματα, της καλής μου, συν του ότι δεν μου έλεγε ότι με αγαπάει, και αναγκάστηκα να διακόψω, μαζί της. Παρόλο που πρώτη φορά στην ζωή μου, εννοήσαμε και οι δύο πως υπήρχε, ..απόλυτη.. ταύτιση, ψυχών, εκείνη προτίμησε να υψώνει, τοίχους, και πιθανόν με τον τρόπο της, να με χρησιμοποιεί. Είχα πιστέψει ότι ήταν η αληθινή, αγάπη. Αυτό που σου έλεγα, πιο πριν: περί αναγκαστικών, μαθημάτων, στην ζωή. Δεν πειράζει. Δεν χάνω το κουράγιο μου. Ευτυχώς έχω φιλικά πρόσωπα, που ποτέ, δεν με εγκαταλείπουν, και γνωρίζουν πολύ καλά, την ποιότητα του χαρακτήρα μου. Μακάρι οι κοπέλες να τολμούσαν, σε αυτή την ζωή, να αφοσιωθούν σε έναν, άντρα. Γνώμη μου. --Να είσαι καλά. Να χαμογελάς κόντρα σε ότι σε χαλάει. Η ζωή είναι μικρή. Να έχεις μια όμορφη, ημέρα. Κάποτε έρχεται η δικαίωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεράσιμε...

      Λυπάμαι για τον χωρισμό σου... Ίσως όμως να είναι αλήθεια αυτό που λένε (ξέρεις, ότι όλα γίνονται για έναν λόγο). Ή τουλάχιστον αυτό μπορεί να σε παρηγορήσει αυτή τη στιγμή...

      Να περνάς καλά κι εσύ και να μην αναλώνεσαι σε ανθρώπους που δεν είναι καν πρόθυμοι να σου δώσουν αυτά που εσύ τους δίνεις... Θα περάσει... Όλα περνάνε.

      Διαγραφή
  6. Χρόνια πολλά --Όντως, με παρηγορεί, αυτό που μου λες, Ναταλία. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, που λένε. Όλα περνάνε. --Χαμογελάω, όμως, γιατί πιστεύω, πως ένα νέο πρόσωπο θα μπει, στην ζωή μου. Τουλάχιστον πήρα κάποια μαθήματα απ' όσα έζησα, με κύριο, εκείνο της υπομονής. --Καλό σου, βράδυ, καλή ψυχή. Να χαμογελάς. Σε περιμένω στο facebook, να γίνουμε φίλοι, εκεί, και να τα λέμε, αν θέλεις. Ψάξε με στην μπάρα, πάνω, με το ονοματεπώνυμο μου. Θα χαρώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γειά Ναταλία!!
    Έτσι όπως τα περιγράφεις,θα πρέπει να τον ερωτεύτηκες και να τον αγάπησες πολύ.Και σε θαυμάζω γι'αυτό,γτ έχω ερωτευτεί ποτέ έτσι.
    Αλλά για το δικό σου καλό,θα σου έλεγα να ξεκολλήσεις από εκείνον,να χαμογελάς και να πάψεις να τον σκέφτεσαι για την δική σου ευτυχία.
    Φιλάκια πολυυυ!:) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Fleur...

      Σε ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές και τον χρόνο σου :)

      Σε φιλώ, να περνάς όμορφα. Τα ξαναλέμε!

      Διαγραφή
  8. Ποσο αληθινο....υπεροχο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου!

      Να περνάς καλά

      Διαγραφή