Εφτάψυχες αγάπες

Ξεχύνομαι στους δρόμους μ' ένα λευκό νυχτικό
Σαν φάντασμα που ξέχασαν να το κοιμίσουνε
Σαν ασπροστόλιστη νύφη που δεν παντρεύτηκε παρά τον Χάρο
Σαν μια τρελή Μούσα, μια γυμνή φαντασίωση
Ξεχύνομαι στους δρόμους και σε φωνάζω...

Σε ψάχνω παντού
Κι όλα τα σοκάκια, όλες οι ανεμόσκαλες φέρουν τα εφτά σου γράμματα
Εφτάψυχες αγάπες που τέλος δεν έχουν
Δεκαεπτά, δεκαοκτώ...Δεκαεννιά και κάηκα!
Εγώ θα πεθάνω, η αγάπη η εφτάψυχη θα αναστηθεί...

Φωνάζω τ' όνομά σου
Πού είσαι, αγάπη μου;
Χάθηκες και μαζί σου πήρες το κίτρινο
Το μεροληπτικό το φως του ήλιου
Γιατί η ελπίδα μεροληπτεί... Κι εσύ μεροληπτείς, αγάπη μου...

Σωριάζομαι στο χαλκόχρωμο πεζουλάκι
Παιδιά των δρόμων γύρω, εφτάψυχες αγάπες στον αέρα
Που αναπνέουν στο κρεβάτι του νεκροτομείου
Ακόμη αναπνέουν
Αναπνέουν και φωνάζουν τα επτά σου γράμματα...

Μια ματωμένη Αφροδίτη που γυρεύει τον καθρέφτη της
Ματαιόδοξη και ανούσια
Εφτάψυχες αγάπες που φτιάχνουν τραγούδια
Σε μια κιθάρα με δυο χορδές κι ένα "Λα" ξεκουρδισμένο
Τραγούδια με τον στίχο βγαλμένο πάνω σ' ένα όνομα...

Σε ψάχνω παντού
Σαν να μην είσαι δίπλα μου από πάντα
Σαν να μην μου χαϊδεύει το είδωλό σου κάθε βράδυ τα ιδρωμένα χέρια
Δέκα και εννιά και εννιά και δέκα
Και επτά... Επτά τα γράμματα...

Εφτάψυχες αγάπες που σπατάλησαν όλες τους τις ζωές
Για δυο μάτια και πέντε-δέκα ανόητα λόγια
Για κάτι ψωρομήνες ευτυχίας
Και κάτι ψευτοχρόνια ανταπόδοσης
Για κάτι "Σ'αγαπώ" σε κάτι μεθυσμένες νύχτες...

Νύχτες:
Κόρες της παραπλάνησης
Κάποια νύχτα που την συνόδευε ένα μπουκάλι γεμάτο φαρμάκι
Κόρες όμορφες, με μακριά, λυτά μαλλιά
Και υγρά χείλη....

Ίσα-ίσα για να μας παραπλανούν
Και να "αγαπάμε" στα καλά καθούμενα!
Τώρα η νύχτα έβγαλε τη μάσκα της
Κι είναι η πιο άσχημη, βλοσυρή γυναίκα
Γεμάτη ρυτίδες και τύψεις...

Κι εγώ σε ψάχνω παντού
Σ' όλη τη γη και στους πέντε ουρανούς
Στο άγριο δέντρο του παραδείσου
Στα καυτά ποτάμια της κόλασης
Καίνε τα πόδια μου κι εγώ συνεχίζω...

Κι οι εφτάψυχες αγάπες θρηνούν τώρα
Μαυροφορεμένες και χλωμές
Δεν έχουν πια φωνή, δεν έχει πια φαρμάκι το μπουκάλι
Μοναχά σιωπηλές πενθούν την αιώνια κατάρα τους
Να ανασταίνονται και να συγχωρούν για πάντα

                     Τα πάντα...

Δεν σε βρίσκω πουθενά
Ποτέ μου δεν σε βρήκα!
Ποτέ μου δεν σε είχα, αγάπη μου!
Με το 'να πόδι στην έξοδο ήσουν
Και ποτέ δεν αφέθηκα...

Κι αν ρωτώ τώρα κάθε περαστικό μήπως είδε τ' ανάστημά σου
Αν χτυπάω τις πόρτες μήπως ανοίξουν τα χέρια σου
Αν ωρύομαι σαν μάνα που 'χασε το παιδί της
Σαν την χήρα που 'χασε τον άνθρωπό της
Αν σ'αγαπώ...

Μην γυρίσεις. 
Βλέπεις, οι εφτάψυχοι έρωτες χαθήκαν πια στην εποχή μας
Μοναχά κάνα-δυο εφτάψυχες αγάπες 'μείναν
Κι αυτές χλωμές κι άρρωστες
Σαν νεκρές παπαρούνες, βαμμένες στο αίμα...

Νύχτες ρυτιδιασμένες κι άσχημες
Εφτάψυχες αγάπες
Που κλαίνε βουβά στο κρύο κρεβάτι του νεκροτομείου
Τ' άσπρο μου φόρεμα κόκκινο πια σαν τα ποτάμια της κόλασης
Επτά μου γράμματα και δεκαεννιά μου πίκρες...

Κι οι μελλοθάνατοι με χαιρετούν
Και φορούν όλοι άσπρα...
Δεν το 'ξερα πως το αίμα το ξεβγάζει ο θάνατος
Θα 'ναι το φόρεμά μου πάλι όμορφο!
Εφτάψυχες αγάπες που ζουν τώρα στον παράδεισο... 

Ο αγράμματος και η ωραία - Οδυσσέας Ελύτης

Συχνά, στην Κοίμηση του Δειλινού, η ψυχή της έπαιρνε αντίκρυ
        απ' τα βουνά μιαν αλαφράδα, μόλο που η μέρα ήταν σκληρή και
        η αύριο άγνωστη.

Όμως, όταν σκοτείνιαζε καλά κι έβγαινε του παπά το χέρι πάνω από
        το κηπάκι των νεκρών, Εκείνη

Μόνη της, Όρθια, με τα λιγοστά της νύχτας κατοικίδια -το φύσημα
        της δεντρολιβανιάς και την αθάλη του καπνού από τα καμίνια-
        στης θαλάσσης την έμπαση αγρυπνούσε

Αλλιώς ωραία!

Λόγια μόλις των κυμάτων ή μισομαντεμένα σ' ένα θρόισμα, κι άλλα
        που μοιάζουν των αποθαμένων κι αλαφιάζονται μέσα στα κυπα-
        ρίσσια, σαν παράξενα ζώδια, τη μαγνητική δορυφορώντας κε-
        φαλή της άναβαν. Και μία

Καθαρότη απίστευτη άφηνε, σε μέγα βάθος μέσα της, το αληθινό το-
        πίο να φανεί

Όπου, σιμά στον ποταμό, παλεύανε τον Άγγελο οι μαύροι άνθρωποι,
        δείχνοντας με ποιόν τρόπο γεννιέται η ομορφιά

Ή αυτό που εμείς, αλλιώς, το λέμε δάκρυ.

Κι όσο βαστούσε ο λογισμός της, ένιωθες, εξεχείλιζε την όψη που
        έλαμπε με την πίκρα στα μάτια και με τα πελώρια, σαν παλιάς
        Ιεροδούλου, ζυγωματικά

Τεντωμένα στ' ακρότατα σημεία του Μεγάλου Κυνός και της Παρ-
θένου.

«Μακριά απ' τη λοιμική της πολιτείας, ονειρεύτηκα στο πλάι της
        μιαν ερημιά, όπου το δάκρυ να μην έχει νόημα, κι όπου το μόνο
        φως να 'ναι από την πυρά που κατατρώγει όλα μου τα υπάρ-
        χοντα.

»Ώμο τον ώμο οι δυο μαζί ν' αντέχουμε το βάρος από τα μελλούμε-
        να, ορκισμένοι στην άκρα σιγαλιά και στη συμβασιλεία των
        άστρων

»Σαν να μην κάτεχα, ο αγράμματος, πως είναι κει ακριβώς, μέσα
        στην άκρα σιγαλιά, που ακούγονται οι πιο αποτρόπαιοι κρότοι

»Και πως, αφότου αβάσταχτη έγινε στου αντρός τα στέρνα η μονα-
        ξιά, σκόρπισε κι έσπειρε άστρα!»

                                   Οδυσσέας Ελύτης
             Από τις "Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό" (1960)

Κι η αγάπη ένοχη...

Πέντε γράμματα θα 'θελα να σου πω με δάκρυα

Α-ν-τ-ί-ο

Και να ανοίξω την γη

Για να μπω μέσα...

Και εκεί

Στη γωνιά με τα πράσινα φύλλα 

Και τα σκονισμένα κάγκελα

Θα στέκεται μια μορφή

Ένα πουλί πελώριο; 

Ένα κύμα ανυπόμονο;

Ένα φως ολοσκότεινο;

Ένας άντρας είρωνας;

Κάτι απ'τ'άδικα της γης θα στέκεται
Και θα χαμογελάει

Όπως γελάν οι νικητές στους ηττημένους... 

Κι ύστερα, γιατί άραγε αγαπάμε;

Είναι η πέτρα που σπάει η αγάπη

Ή το νερό που τη διαβρώνει;

Είναι ένα ζευγάρι γαλάζια μάτια η αγάπη

Ή δυο ζαρωμένα ζεστά χέρια; 

Είσαι εσύ η αγάπη

Ή μια μαύρη μορφή κάτω απ' τα πράσινα τα φύλλα; 

Τίποτα δεν είναι απ'αυτά

Είναι η σκιά που κάθε βράδυ τρυπώνει στο κρεβάτι μας

Το είδωλο που κάθε μέρα στοιχειώνει την αγάπη μας

Η ιδιοτέλεια που σε κάθε ζωή μου κυνηγάει τον έρωτά μας...

Η αγάπη είναι το ημίφως που πλανά τα μάτια μου

Και πιο πολύ τα σωθικά μου

Χωρίς αυτήν δεν θα σ'αγκάλιαζα για τελευταία φορά

Χωρίς την αγάπη θα εφεύρα έναν μυστικό δρόμο μόνο για 'μας

Και θα περπατούσα ξυπόλητη εκεί για πάντα

Πριν την δημιουργία και μετά την καταστροφή

Πριν την γέννηση και μετά τον θάνατο

Πριν το ποτέ και μετά το πάντα... 

Αγάπη είναι αυτό που κάνει τον έρωτα να μοιάζει με εφήμερη ανοησία. 

Ο άνθρωπος που μ'άφησε έρχεται στα όνειρά μου

Κι ίσως επειδή φοβήθηκαν τα μάτια μήπως τον ξεχάσουν

Ζήτησαν απ' το μυαλό να τον ζωγραφίζει συνέχεια

Στην πελώρια και μαζί τόσο περιορισμένη

Παλέτα της σκέψης... 

Κι αυτή με τη σειρά της, για να μην ξεχαστεί,

Ζήτησε απ' την καρδιά να τον κρατήσει αέναα 

Μέσα στην πελώρια και μαζί τόσο περιορισμένη

Ζεστή φωλιά της...

Και τώρα εγώ τι να ζητήσω κι από ποιον;

Ζητώ από 'σένα να με συγχωρήσεις...

Βλέπεις, καμιά φορά, ο άνθρωπος που μας αφήνει

Κι ο άνθρωπος της ζωής μας

Είναι το ίδιο πρόσωπο. 

Αγάπη είναι να μισείς

Να μισείς τον εαυτό σου που αγάπησε

Ο άνθρωπος που σ'άφησε να σε χορεύει σε μαύρα καρφιά

Κι εσύ να φοβάσαι μήπως κάνεις λάθος βήματα

Ένα, δύο, τρία, τέσσερα

Ένα,δύο,τρία,τέσσερα

Το βαλς του θανάτου σου

Είναι το πιο γλυκό

Αγάπη είναι ένα βαλς με καβαλιέρο

Τον άνθρωπο που σ'άφησε...

Και χορεύετε, χορεύετε

Ώσπου κάποιος να γλιστρήσει και να παραπέσει στα καρφιά

Κι ο άλλος να βρει σύντομα καινούριο καβαλιέρο...

Μετράτε βήματα, μετράτε

Ώσπου ο δίσκος να κολλήσει 

Και να παίξει νέο τραγούδι

Πιο αστραφτερό δισκάκι... 

Αγάπη είναι ένας κουρασμένος, γρατζουνισμένος, γεμάτος χαράγματα 

Δίσκος για πικ-απ.

Οκτώ γράμματα σου λέω μ' έναν λυγμό

Σ-υ-γ-γ-ν-ώ-μ-η

Κι ύστερα φεύγω για τα σκονισμένα κάγκελα

Πλάι σε κάποιο πουλί, σε κάποιο κύμα, σε κάποιο φως... 

Πλάι σε κάποια μορφή σκοτεινή...

Αγάπη είναι αυτό που μια ζωή θα μας χωρίζει.

                               Ο έρωτας μας μια εφήμερη  ανοησία... 

                                              Κι η αγάπη ένοχη.  

                                                  Συγγνώμη. 

Γι'αυτό θα σας ζητήσουμε Συγγνώμη!

Ζω την πικρή μετάνοια της Συγγνώμης
Κάποιου Αισώπου που του πέθανε ο λαγός στο παραμύθι
Κάποιου άπιστου Ρωμαίου που άφησε την Ιουλιέτα του
Κάποιου Καρυωτάκη που άφησε τη ζωή του
Ζω την πικρή αισχύνη της μεταμέλειας

Ζω
Για να διαιωνίζεται κάπως η φτώχεια!
Εκατομμύρια κόσμος που
Αν και έχει τρεις δουλειές για μισό μεροκάματο
Βασικό του επάγγελμα είναι αυτή η διαιώνιση της φτώχειας
Πενία
Η λέξη του μέλλοντος!

Ζω για να Αγαπώ και να ζητάω Συγγνώμη
Πεθαίνω και πάλι για να ζω
Να ξαναζώ
Σε μια γη, σ'έναν κόσμο που ούτε να πεθάνει μπορεί κανείς
Με το φόβο της ανάστασης

Δεν αναπνέω φορές-φορές
Κι αγγίζω την καρδιά μου
Να δω αν χτυπάει
Αν ξύπναγε κάποιος πλάι μου
Αν ζούσε κανείς μαζί μου
Θα του 'λεγα να με τσιμπήσει
Μα τα φαντάσματα δεν έχουνε αφή

Ζω την πικρή μετάνοια της Συγγνώμης
Και την αρνητική απόκριση της εξιλέωσης
Ζω για να Αγαπάω
Κι όχι για να μισώ
Όπως προφήτευε η αρχαία Αντιγόνη
Πάνω από ένα πτώμα κι αυτή
Πάνω απ' το νεκρό κορμί της Συγγνώμης μου
Τώρα κι εγώ

Και σαν καταλαβαίνω πως χτυπάνε ακόμη οι παλμοί
Έρχεται αργοπορημένη κι η ανάσα μου
Κι έτσι όπως είναι σιγανή
Ξαφνικά δυναμώνει
Γίνεται θύελλα, σεισμός πελώριος
Σείεται η γη και χαροπαλεύει η θάλασσά της
Όλα σωπαίνουν και ακούνε την ανάσα μου
Όλοι ησυχάζουν και κοιτάνε προς το μέρος μου

Οι εργάτες στα υπόγεια ορυχεία
Οι δούλοι των πελώριων μηχανών
Οι σκλάβοι των αρχόντων
Τα παιδιά που δεν μιλάνε
Μόνο τέσσερα γράμματα 'μάθαν να λένε
Ψ-ω-μ-ί
Οι μάνες που σκίζουν όλο και περισσότερο
Τα παλιά φουστάνια τους
Για να ντύσουν τα παιδιά που γεννοβολάνε

Αλλά κι οι άρχοντες
Οι αφέντες
Οι βασιλιάδες
Γαλαζοαίματοι! Βέβαια!
Τόσο γαλάζιο όπως η θάλασσα που ρίχνουν τις βρομιές τους
Όλοι με κοιτάνε
Με μάτια τρομαγμένα
Φοβούνται οι δυνατοί την ανάσα του ματωμένου σώματος
Φοβούνται τα δάκρυα των κόκκινων, ξάγρυπνων ματιών
Φοβούνται τα λόγια των στεγνών στομάτων
Φοβούνται οι γαλαζοαίματοι το κόκκινο το αίμα!

Ζω για να Αγαπάω και να ζητώ Συγγνώμη
Πεθαίνω και πάλι για να ζω
Να ξαναζώ
Σε μια ήπειρο, σ' έναν πλανήτη που με νιώθει μόνο σαν τον βομβαρδίσω
Με θυμό
Σε μια χώρα που όπου κι αν πάω με πληγώνει,
Όπως προφήτευε με τη σειρά του ο Σεφέρης

Κι αυτός είναι ο τρόπος μου για να ζητήσω Συγγνώμη
Από την εποχή που αναγκάστηκε να με σηκώσει
Στις βρώμικες, κοκαλιάρικες πλάτες της
Η απόπειρά μου να εξιλεωθώ ατέρμονη
Σαν φώναζα να σταματήσουν τη γη να κατέβω
Κανείς δεν μου 'πε - βλέπετε - πως κάποιος έκοψε τα φρένα

Κι αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη του κόσμου αδικία
Κανείς δεν μας ρωτά
Κι εδώ που μας βάζουν
Πάλι μια-δυο είναι οι επιλογές μας
Αιωνίως και ανελεήτως ζητούμε τη Συγγνώμη μας
Και προσμένουμε συγχώρεση απ' τη Θεία Αβεβαιότητα

Γιατί μάθαμε ν'αγαπάμε χωρίς να μισούμε
Σαν την Αντιγόνη
Μάθαμε ν'αφήνουμε τις Ιουλιέτες για να επιβιώσουμε
Σαν τον άπιστο Ρωμαίο
Μάθαμε να τρέχουμε σαν τους λαγούς για να κρυφτούμε
Σαν του Αισώπου τους μύθους
Μάθαμε να ζούμε στην ανάξια του βαρέως παρελθόντος της χώρας
Σαν τον Σεφέρη
Μάθαμε να λυτρωνόμαστε απ' την άθλια ζωή μας
Σαν τον Καρυωτάκη

Γι'αυτό θα σας ζητήσουμε Συγγνώμη!

Παρηχήσεις και σχήματα οξύμωρα

Του κόσμου τα οξύμωρα δεν είναι παρά μια περίσσεια γλυκύτητα

Σαν Ζάλη, σαν Ζαχαρωτό, σαν Ζευγάρι!

Σαν μια παρήχηση του "ζ", 

ΑξιοΖήλευτη! 

Σε Θέλω κι εκτείνω και το "θ" αν θέλω

Γιατί όλη η αγάπη αυτό είναι!

Μια εκτεταμένη παρήχηση ενός βαθέως καημού

Ενός "αχ" 

Όπως ο Άνεμος, η Ανάσα, η Αγάπη

Όπως το τράβηγμα ενός "α" 

Απρόσμενο!

Ποιος στίχος μου τώρα να σε χωρά;

Χωρά, Χωρά...

Δεν έχει κι από "χ" πολλές λέξεις 

Να σ'εντυπωσιάσω!

Λ, Π, Ι

Τόσα γράμματα όλο και κάτι σκέφτομαι

Λεμόνια

Πεισματάρικα 

Ισχυρά!

Ανοησίες γράφω και στις στέλνω

Γιατί με τις "ανοησίες" για χρυσοκίτρινα Λεμόνια

Εμείς γελάμε όσο ποτέ! 

Χθες!

Χειμώνας, Χιόνι, Χαραυγή! 

Τρέχουν οι λέξεις, τρέχουν τα χρόνια

Χρόνια!

Του κόσμου τα οξύμωρα δεν είναι παρά ένας Χρόνος

Γεμάτος Χαχανητά και παρηΧήσεις!

Κοίτα που βρίσκει τελικά κανείς λέξεις από "χ"...

Οξύμωρα!

Σαν του "ξ" λέξεις δεν μπορώ να βγάλω

Θα σας μιλήσω με παραδείγματα:

Σαν κάποιος σ'αγαπάει, μα τ'αρέσει χώρια σου

Οξύμωρο είναι!

Σαν κάποιος σε προσέχει, μα αν δεν πεθαίνεις δεν παίρνει ούτε τηλέφωνο

Οξύμωρο είναι!

Σαν κάποιος είναι για πράγματα μεγάλα, μα - για δες! - πάντα εκεί κάτω ήτανε

Οξύμωρο είναι!

Σαν κάποιος τυχαία πέφτει πάνω σου στο δρόμο, μα σε περίμενε ένα δίωρο μες στη βροχή

Οξύμωρο Είναι!

Και τώρα θα μου πείτε, από πού κι ως πού γλυκά όλα αυτά τα οξύμωρα;

Μα, δυο σειρές πιο πάνω αν ξαναδιαβάσετε, θα σας λυθεί η απορία...! 

Θα με πιστέψεις τότε..;

(...) Κι άμα στο πω σ' όλες του κόσμου τις γλώσσες, θα με πιστέψεις τότε; Τα μεγάλα, ολοκάστανα μάτια σου θ' ανταποδώσουν; Ξέρω τι λέω, 'κείνα ποτέ δεν κοιτάζουν μ' απαξίωση ή δυσπιστία. Μόνο καμιά φορά με μια ελάχιστη - επιτρεπτή βεβαίως - αμφιβολία... Κι οι καιροί ου μενετοί εισί, στο είχα πει, γι'αυτό κι ίσως να βιάστηκα, "βιασύνη" βέβαια είναι ένας ορισμός σε μία απέραντη σχετικότητα, αλλ' έστω. Εμάς θα περίμενε ο χρόνος; Σου το 'χα πει - ποτέ δεν ήταν με το μέρος μου. Εσύ είσαι μόνο με το μέρος μου, γι'αυτό και σου χρωστάω απ' το σχετικό τ' απόλυτο κι από το πέρας τ' άπειρο. Αν κάποτε σου ξεχρεώσω, άμα στο πω σ' όλες του κόσμου τις γλώσσες, αν καταφέρει ο ύπνος να με πάρει πλάι σου - απ' το να σε κοιτάζω μένω πάντα ξάγρυπνη! - , αν δεν σ'αφήσω πάλι και απαντήσω σ' όλες τις - Θεέ μου, πόσο διακριτικές και ήσυχες - απορίες σου, θα με πιστέψεις τότε; Αν δεν με ξεγελάσει πάλι ο θάνατος, αν δεν μου παίξει πάλι ύπουλα παιχνίδια ο χρόνος, αν είσ' εσύ η προτεραιότητά μου, αν κατορθώσω κάτι έστω λίγο απ' ό,τι αξίζεις επιτέλους να σου δώσω, αν το πάμε απ' την αρχή, χωρίς τις άσχημες της μοίρας παρεμβολές, αν σ'αγαπάω κι εγώ, θα με πιστέψεις; Απ' την πρώτη στιγμή αυτό ήταν που μου άρεζε σε 'σένα: Οι ευγενικοί, λεπτοί σου τρόποι, τα ήρεμα μάτια σου, η αγκαλιά που χωράει όλα τα παράπονα του κόσμου και η ίδια δεν παραπονιέται ποτέ... Τ' αστεία σου! Μάντευες - μάλλον - πάντα πόσο πόναγα και μ' έκανες να σκάω στα γέλια... Και όταν τα γέλια έπαψαν σ'άφησα. Και μετανιώνω κάθε μέρα... Μα, σ'αισθάνομαι. Αν στο 'λεγα σ' όλες του κόσμου τις γλώσσες θα με πίστευες; Εσύ που πάντα μ'ησύχαζες μα εγώ δεν τον ημέρευα τον πόνο, εσύ που πάντα μου τραγουδούσες μα εγώ δεν το 'καμα το τραγούδι προσευχή μου, εσύ που πάντα με ήθελες μα εγώ σαν ξάπλωνα πλάι σου δεν ήξερα τι θέλω... Εσύ που τώρα με κάνεις να ξέρω. Και να σε θέλω. Εσύ που τώρα, σαν ξαπλώνεις πλάι μου, θέλω, πριν απ' όλα, να σου πω ξανά και ξανά "Συγγνώμη"... Εσύ που αγαπάω. Και δεν φοβάμαι πια να το πω... Εσύ... Εσύ που με βοήθησες να ζήσω, τώρα το καταλαβαίνω.  Εσύ που μου 'μαθες ότι μπορεί κάποιος "άγνωστος" τελικά να σου σταθεί περισσότερο απ'τους "ανθρώπους της ζωής σου"... Εσύ που μ' άφησες να κλαίω για ώρες στα χέρια σου, χωρίς να βγάλεις μιλιά, κι είναι - στ' αλήθεια - η σιωπή η μεγαλύτερη του κόσμου παρηγοριά, είναι το χάδι σου η μεγαλύτερη ίαση... Εσένα που σε ξέρω τελικά τόσο λίγο, γιατί όλο τον καιρό για 'μένα λέγαμε... Εσύ! Ο αποδέκτης της πιο ανάρμοστής μου συμπεριφοράς, κι όμως - οξύμωρο τόσο πολύ! - ο πομπός της περισσότερης κατανόησης και - τώρα το πιστεύω κι εγώ - αγάπης... Αν στο πω σ' όλες του κόσμου τις γλώσσες... θα με πιστέψεις τότε; (...)

Μάρτης στο χέρι

Σαν περπατώ στο δρόμο και συναντώ παιδιά

Όλα φορούν Μάρτη στο χέρι

Γελάνε, τραγουδάνε, παίζουνε κρυφτό

Κι ο Μάρτης είναι εκεί για να τα προστατεύει

Ο ήλιος δεν τους φτάνει πια

Έχουν στα χέρια περασμένη μικρή ασπίδα

Κόκκινες κι άσπρες μικρές κλωστές

Που κάνουν πέρα κάθε αχτίδα

Είναι ο Μάρτης που αγαπώ

Κι όχι αυτός στο χέρι!

Είναι ο μήνας, η χαρά

Η άνοιξη που υπόσχεται να φέρει

Σαν περπατώ στο δρόμο και συναντώ μεγάλα πια παιδιά

Κάποια φορούν ακόμα Μάρτη στο χέρι

Ψιλοχαμογελάνε, σιγοτραγουδάνε, πάντα παίζουνε κρυφτό (!)

Θαρρώντας πως ο Μάρτης ακόμη τους προστατεύει

Και οι κλωστές του χάνονται σε σκόνη και δουλειά

Μα πριν ο μήνας πια χαθεί καμιά τους δεν εφεύγει

Τάχα έχει ήλιο, κι ας χιονίζει, κι ας φορούν ακόμη παλτά

Τάχα είναι ολόχρυσα τα σκουριασμένα, ψευτοχάλκινα σκεύη

Ξέρετε, σκεύη του έρωτα και της αρχαίας λησμονιάς

Σκεύη που Μάρτες και Μάρτες πριν τα 'φτιάξαν

Μόνο που δεν ήτανε χρυσά...

Μονάχα τα 'βαψαν έτσι, με λίγο αίμα απ' την καρδιά που αρπάξαν

Κι είναι το αίμα ολόχρυσο κάποιων καρδιών που στάζουν

Έτσι μοιάζουν ολάκριβα, χρυσά σαν φυλαχτά

Είναι οι Μάρτες μερικών χρόνων απόγονοι της μοναδικότητας

Έτσι μοιάζει με άνοιξη η φριχτή βαρυχειμωνιά

Γι'αυτούς τους Μάρτες ζεις,

Γι'αυτούς που λες πεθαίνεις

Γι' αυτά που αγάπησες φορώντας Μάρτη στο χέρι

Ασπροκόκκινες, προστάτιδες κλωστές μοιάζεις να υφαίνεις

Στο χέρι Μάρτη πια φορώ

Γλυκά τον περιποιούμαι

Και δεν φοβάται διόλου το δέρμα μου τις καυτές ακτίνες

Σαν πως έχει εκεί ψηλά ήλιο προσποιούμαι

Είναι ο Μάρτης που αγαπώ

Μαζί κι αυτός στο χέρι

Είναι ο ήλιος, η ομορφιά

Η θύμηση που υπόσχεται να φέρει

Σαν περπατώ στο δρόμο και συναντώ σκιές

Όλες φορούν Μάρτη στο χέρι

Μ'αγκαλιάζουν, με φιλάνε, μου θυμίζουνε στιγμές

Κι ο Μάρτης είναι εκεί για να τις προστατεύει...