Ύμνος για κάποια όμορφη

(...)

Αγάπη μου! Σκέψου τι όμορφη που είσαι

Λαμποκοπάς ολόκληρη κάτω απ' το φως που φέγγει

Τι κι αν είναι μια απλή λάμπα της γειτονιάς;

Εμείς θα κάνουμε πως είναι το φεγγάρι! 

Σκέψου τι όμορφη που είσαι...

Κι όταν τελειώνουμε στους δρόμους

Σαν τα σκυλιά με τ' ασυγκράτητο πάθος

Θα σβήνουν όλες οι λάμπες κι όλα τα φεγγάρια

Για να κρύψουν την υγρή μας γύμνια

Αγάπη μου! Σκέψου τι όμορφη που είσαι... 

Κι όταν ξυπνάς μέσα στα χέρια μου 

Ένα ιδρωμένο ξημέρωμα 

Αγάπη μου! Σου έχω πει πόσο όμορφη είσαι;

Αν πας ένα λεπτό να φέρεις δυο γουλιές νερό

Να ξεδιψάσω την ορμή μου, θα τ' ακούσεις πάλι... 

Τι κι αν το πάρκο μας δεν είναι παρά δυο χόρτα ξερά

Και πέντε ξεχασμένες πέτρες γεμάτες χώμα;

Τι κι αν το παγκάκι μας έχει μονάχα ένα ξύλο

Φαγωμένο απ' τα σκαλίσματα των ερωτευμένων ανά τους αιώνες;

Εμείς θα κάνουμε πως είναι ένα παλάτι, το κάστρο των εξάψεών μας...

Κι όταν μ'αγκαλιάζεις

Αχ, σου 'χω πει ποτέ πόσο όμορφη είσαι τότε;

Σκύβω κι αισθάνομαι την μυρωδιά των μαλλιών σου

Ολόμακρα, απαλά, σχεδόν μεταξένια

Αγαπημένα, σχεδόν όσο τα χέρια σου...

Για τα χέρια σου μη με ρωτάς καθόλου

Αυτά τα μικροκαμωμένα,παιδικά δάχτυλα

Πόσο γρήγορα μεταμορφώνονται σε ώριμα χέρια

Φορείς του πάθους σου

Στο στόμα, στο σώμα μου...

Κι ύστερα το ίδιο το σώμα σου στο σώμα μου
Ακόμη πιο όμορφο, πιο μαγικό

Πόσα ταξίδια έκανα
Κανένα σαν εκείνο πάνω στο τρανταγμένο κορμί σου
Να σου το ξαναπώ λοιπόν πόσο όμορφη είσαι;

Θα μπορούσα να μιλώ για 'σένα ώρες
Θα μπορούσα να μιλώ με 'σένα ώρες
Θα μπορούσα να ζω μαζί σου χρόνια
Αιώνες
Ζωές...

(...)

Αντ'αυτού ζω χώρια σου
Και μιλώ για 'σένα λίγο, κι αυτό από μέσα μου
Και μιλώ με 'σένα ακόμη λιγότερο, κι αυτό τόσο ανούσια
Και σ'αγαπάω, και πάλι μέσα μου
Και σε ζητάω, τόσες αμέτρητες φορές..

Κι αν ρωτήσεις ποιες φορές
Εύκολο να σου πω:
Τότε που οι ψηλές λάμπες
Είναι απλά λάμπες
Και δεν μοιάζουν με φεγγάρι...

Τότε που τα φαγωμένα παγκάκια
Είναι απλά άσχημα ξύλα
Και τα ξερά πάρκα
Δεν μοιάζουν ούτε τόσο με παλάτι
Τότε που οι εξάψεις έχουν σκοτωθεί από κάποια ρουτίνα...

Και προ παντός
Τότε που το ατάραχο σώμα μου
Είναι στεγνό και μόνο
Μόνο, κατάμονο και φυσικά μισό
Μισό, στεγνό και μόνο...

Τόσο τη θέλω μια υγρή
Μια ξαναμμένη στιγμή μαζί σου
Που σκαρφαλώνω στην αφόρητη λάμπα
Και την ανεβάζω στον ουρανό
Για να γίνει φεγγάρι, μπας κι έρθεις...

Τόσο σε θυμάμαι
Που ξηλώνω όλα τα παγκάκια
Και τα βάφω και τα  σουλουπώνω απ' την αρχή
Για να φτιάξω για 'σένα το πιο πανέμορφο παλάτι
Κι εκεί να σου ζητήσω να γίνεις γυναίκα μου...

Σε θέλω πλάι μου
Θέλω να σε παντρευτώ!
Σκέψου τι όμορφη που θα 'σαι
Με το λευκό σου νυχτικό
Στα σκαλοπάτια του μικρού μας παλατιού...

Μόνο σκέψου
Και δεν μπορεί, έτσι θα γυρίσεις κοντά μου
Θα μ'αγαπήσεις απ' την αρχή
Κι αν ποτέ δεν σου 'πα πόσο όμορφη είσαι
Είσαι πανέμορφη, στο λέω, αγάπη της ζωής μου...

Γενικές κατηγορηματικές

Του πόθου τ' αγρίμι
Της αγάπης μαχαιριά
Του έρωτα σημάδι
Της καληνύχτας τα φιλιά
Των ματιών σου το χρώμα
Του χωρισμού η ώρα
Με γενικές εκφράζεται καλύτερα καμιά φορά η αγάπη.

Γιατί αυτή η ονομαστική μοιάζει τόσο άκαρδη
Και τόσο απρόσωπη, φτηνή
Σαν τις ψευτοπούδρες που 'χουν στα ψωρομάγαζα
Και με τι άλλη πτώση να πεις για την αγάπη σου;
Η κλητική προϋποθέτει κάποιον δέκτη.

Κι ύστερα γενικές κατηγορηματικές .
Όπως λέμε
Η κοπέλα είναι ασύγκριτης καλαισθησίας
Ή το λουλούδι είναι μυρωδιάς ονειρικής
Ή τα δάκρυα είναι αστέρευτου πόνου.

Κι ύστερα τίποτα.
Όταν σου αδειάζουν το μέσα από αισθήματα
Σώνεται το μελάνι σου
Μαζί με κάθε εγκαρτέρηση, κάθε προσμονή.

Κι ύστερα δημιουργείς καινούριες λέξεις
Σύνθετες, δικές σου
Πρώτο συνθετικό το μέσα σου
Και δεύτερο κάτι που σου 'ναι ξένο.
Πρώτο συνθετικό όσα έζησες
Και δεύτερο όσα δεν πρόφτασες να ζήσεις.

Και οι γενικές κατηγορηματικές δεν παύουν να σε προσδιορίζουν
Εσένα, το μέσα, το έξω σου
Ακόμη και τις σταγόνες που χύνουν τα μάτια σου.

Οι γενικές κατηγορηματικές δεν παύουν να σε εκφράζουν
Τα λόγια, τις σκέψεις, τις αμαρτίες σου
Τη ζωή, τον έρωτα, τον θάνατό σου...

Γιατί αν με ρωτήσεις να σου πω
Ολόκληρη η ιστορία του κόσμου αυτή είναι:
Γεννήθηκαν, ερωτεύτηκαν και πέθαναν.

Ποιος δύναται να δώσει καλύτερο ορισμό;
Όλη η ιστορία της ζωής μου αυτή είναι:
Γεννήθηκα, ερωτεύτηκα και πέθανα.

Μου είπανε ν' αλλάξω όνειρο.

Από μικρή είχα ένα όνειρο

Να κάνω μια οικογένεια 

Και να 'χω τρία πανέξυπνα παιδάκια

Να τους μαθαίνω το σωστό και το λάθος

Το δίκαιο και το άδικο

Το όμορφο και το άσχημο.

-Γιατί ο κόσμος συχνά το μπερδεύει το όμορφο

Και ονομάζει εύκολα "άσχημο" 

Το διαφορετικό-

Από μικρή λοιπόν το ήθελα.

Μα φαίνεται πως αν υπάρχει Θεός

Αυτό είναι το έργο Του: 

Παρακολουθεί εκ του ασφαλούς τα όνειρα του καθενός μας

Και έτσι, χωρίς λόγο και ιδιαίτερη σκέψη

Ρίχνει μια με το αριστερό του χέρι

Και τα διαλύει. 

Μου είπανε ν' αλλάξω λοιπόν όνειρο. 

Μου είπανε ν' αποκτήσω κάτι πραγματοποιήσιμο για τα μέτρα μου

Μου είπαν να συμβιβαστώ, να προσαρμοστώ.

Κι είναι αλήθεια αστείο αν το σκεφτείς:

Ο συμβιβασμός είναι ακριβώς αυτό το πρώτο βήμα για την εγκατάλειψη του ονείρου.

Και πού μου λένε να προσαρμοστώ;

Πώς να προσαρμοστώ στο άδικο;

Από μικρή είχα ένα όνειρο

Μόνο και μόνο για να μεγαλώσω και να χρειαστεί να το αλλάξω

Κάτι, κάποιος, κάποια δύναμη ανώτερη

Να μου επιβάλει αυτή την καταναγκαστική μεταβολή

Που τόσο φοβόμουν

Που τόσο δεν μου αξίζει. 

Γι'αυτό μου είπανε ν' αλλάξω όνειρο. 

Μ'αγαπάνε, μάλλον, και μου το είπανε

Μα, αυτό είναι αγάπη;

Αλήθεια αναρωτιέμαι...

Να μου λένε να αποδεχθώ την ανικανότητα,

Την αδυναμία μου;

Κι αν κάποτε με στοίχειωνε απλά το "Φοβάμαι"

Τώρα η φράση που γράφει το κουρασμένο μου μέτωπο

Είναι χειρότερη:

"Δεν μπορώ"

Δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ. 

Κι άντεξα να πονέσω για πολλά μέχρι τώρα

Μ' αυτό δεν ξέρω αν το αντέχει το μέτωπο,

Η καρδιά, το είναι, η ψυχή μου. 

Μου είπανε ν' αλλάξω όνειρο

Δεν μ'αγαπάνε, έτσι λέω εγώ

Κανείς δεν μ'αγαπάει εμένα

Το συνήθισα πια. 

Μα να μου λένε να μεταβάλω αυτό που πάντα ήθελα

Δεν το 'χω ακόμη συνηθίσει. 

Συνήθισα την απόρριψη

Συνήθισα αυτόν τον δείκτη του χεριού στραμμένο προς το μέρος μου

Συνήθισα την απώλεια

Συνήθισα ακόμη και τον φόβο. 

Μα να ζω χωρίς όνειρα

Πώς να το συνηθίσω; 

Όχι πως εθελοτυφλώ

Μακάρι να μπορούσα να εθελοτυφλήσω! 

Το ξέρω

Το ξέρω πως πια δεν μπορώ... 

Κι ούτε πια ψάχνω αιτίες.

Τόσο πολύ φοβήθηκα γι'αυτές

Που έμαθα να 'μαι ευγνώμων ακόμη και για την δυνατότητά μου

Ν' αναπνέω. 

Έμαθα να λέω "ευχαριστώ" απ' αυτόν τον Θεό

Που εγώ ονομάζω άδικο

Που μ'άφησε και μ'αφήνει να ζω

Να υπάρχω. 

Μα είναι φορές που σκέφτομαι πως ίσως να 'ταν καλύτερα

Να μην το έκανε. 

Γιατί ίσως είναι χειρότερο να ζεις χωρίς σκοπό

Από το να μη ζεις καθόλου. 

Κι αν απ' την άλλη πέθαινα

Ποιος θα λυπόταν;

Ποιος θα 'χυνε τα πολύτιμα δάκρυά του

Για μια ύπαρξη τόσο αδιάφορη;

Αν έγραφα ένα τελευταίο γράμμα πριν κλείσω τα μάτια μου

Αναρωτιέμαι αλήθεια, 

Θα έκανε κανείς τον κόπο να το διαβάσει;

Για όλα αυτά και γι' άλλα τόσα

Μου είπανε ν' αλλάξω όνειρο. 

Μα εγώ δεν το 'κανα

Κι ούτε έψαξα να βρω

Αν ήταν επειδή δεν μπορούσα 

Ή απλώς δεν το 'θελα. 

Άλλωστε τι σημασία έχουν όλα όσα θέλω και δεν μπορώ;

Αμελητέα, μπροστά στο όνειρο που θα μείνει όνειρο. 

Αν κάποιος κάποτε μ' αγαπούσε

Θα μπορούσα τώρα να κλάψω στην αγκαλιά του. 

Αν κάποιος κάποτε μ'αγαπούσε

Θα μπορούσε η καρδιά του να χωρέσει κάτι απ' τον πόνο μου. 

Αν κάποιος κάποτε μ'αγαπούσε 

Θα μου 'λεγε τώρα να ελπίζω καλύτερα σε ένα θαύμα

Παρά ν' αλλάξω όνειρο. 

Αν κάποιος κάποτε μ'αγαπούσε

Θα τα 'βαζε με τον Θεό για την τόση αδικία Του. 

Μα κανείς δεν μ'αγαπάει εμένα

Κι ούτε το θαύμα θα γίνει

Αφού το θαύμα της ζωής απέχει απ' τις δικές μου δυνατότητες. 

Από μικρή είχα ένα όνειρο

Και μεγάλη το ίδιο όνειρο έχω. 

Κι ακόμη κι αν μου πάρουν μακριά κάθε ικανότητα

Κάθε γόνιμη τριανταφυλλιά

Κάθε παιδικό καροτσάκι

Κανείς δεν θα μου πάρει αυτό το όνειρο

Αυτό το "θέλω"

Κι ας μείνει πάντα "θέλω"

Κι ας μείνει πάντα όνειρο...

Η συνέχεια της παύσης της ιστορίας μας...

Τα κάναμε θάλασσα, αλήθεια
Μα, τι πιο όμορφο απ'τα γαλανά νερά
Κι ας έχουν κύματα:
Χωρίς αυτά δεν θα 'χε αξία η νηνεμία...

Χάσαμε στην αγάπη, αλήθεια
Μα, τι νόημα θα 'χαν τα παιχνίδια
Αν δεν υπήρχαν οι ηττημένοι;
Χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχαν οι κανόνες...

Κάποιοι άνθρωποι στη ζωή σου
Είναι σαν εκείνα τα ρούχα που παρατάς στο δοκιμαστήριο
Τα φοράς για λίγο, τα κοιτάζεις, τα νιώθεις πάνω σου
Μα πολύ γρήγορα τα αποχωρίζεσαι...

Κι αν τα ρέστα μας ήταν μετρημένα στο ένα δάχτυλο
Τι πιο ανέμελο απ' το άδειο πορτοφόλι;
Μ' όσα ρούχα προλάβαμε και αγοράσαμε
Και μ' αυτά είμαστε πάντα χαρούμενοι...

Εσύ σαφώς ήσουν ομολογώ περίεργος
Ήρθες, έφυγες, ξανάρθες, ξανάφυγες
Χορτάσαμε πισωγυρίσματα και μεγάλα λόγια!
Στην αγάπη χρειάζονται πράγματα απλά...

Τα κάναμε όλα περίπλοκα, πράγματι
Ή μάλλον εσύ τα έκανες έτσι
Έτσι σε βόλευαν, για να μπορείς να φύγεις ύστερα
Ελαφρυμένος κάπως απ' τις ενοχές...

Μα η αλήθεια τόσο εύκολα δεν θάβεται
Ούτε με τις στάχτες, ούτε με τις υπεκφυγές σου
Κι αν δεν μιλάω, μην νομίζεις εσύ πως δεν ξέρω
Όλα τα ξέρω, μα κάνω τη χαζή...

Κάποιοι λοιπόν άνθρωποι στη ζωή σου
Είναι σαν τα ρούχα που παρατάς στο δοκιμαστήριο
Μα, κάποιοι άλλοι
Είναι σαν εκείνο το αγαπημένο τζιν σου...

Κι αν είναι αυτό άδικο
Ποιος είπε ποτέ πως δεν θα 'ταν;
Όλα τα ρούχα ποτέ κανείς δεν τ'αγόρασε
Όσα ρέστα και να 'χε στο καφετί πορτοφόλι του...

Κι αν εσύ στη ζωή μου
Ήσουν κάτι παραπάνω από φορεμένα στο σώμα μου ρούχα
Είναι που δεν σε πούλησα ποτέ
Είναι που δεν σε άλλαξα ποτέ μου σαν πουκάμισο...

Ίσως για 'σένα βέβαια
Να 'μουν αυτό ακριβώς το κουρελιασμένο πουκάμισο της πλάκας
Που το φοράς για ένα καλοκαίρι, άντε δυο
Κι ύστερα πέταμα...

Κι αν είναι άδικο κι αυτό ακόμη
Ποιος είπε ποτέ πως δεν θα 'ταν;
Έτσι που κείτομαι στο ξύλινό σου πάτωμα
Ξέρω το άδικο καλύτερα κι από το πρόσωπό μου...

Τα κάναμε όλα λάθος, μπορεί
Μα τι σημασία θα 'χε αν όλα γίνονταν σωστά;
Θα με βαριόσουν ίσως ακόμη γρηγορότερα!
Όχι πως γλίτωσα τώρα πολλά, πήρα απλώς μια μικρή παράταση...

Κι εσύ σαφώς ήσουν παιδάκι μου αλλόκοτος
Ήθελες, δεν ήθελες, ξανάθελες, ξανά δεν ήθελες
Χόρτασα, καμάρι μου, αμφιταλαντεύσεις και καφέδες μαζί σου!
Αν μ'αγαπούσες θα 'θελες πάντα να μ'έχεις κοντά...

Και η συνέχεια πάντα αναμενόμενη
Όσο προβλέψιμος έχεις καταντήσει τώρα πια κι εσύ
Εγώ θα γράψω δυο τρεις ανοησίες
Κι εσύ θα γεύεσαι του Ιούδα το φιλί...

Κι εγώ θα γράφω και θα γράφω
Και για τα ίδια τα φιλιά σου θα γράφω
Βέβαια, σαφώς, αδιαμφισβήτητα
Αν μ'αγαπούσες τώρα δεν θα 'γραφα τίποτα απ' όλα αυτά...

Πάνε τώρα χρόνια...

Πάνε τώρα χρόνια που προσμένω να μου αφιερώσεις μια σου λέξη

Ή έστω μια τελεία, ένα ασήμαντο σημείο στίξης.

Πάνε τώρα χρόνια που γράφω την αγάπη μου 

Σε μια έγκλιση ευκτική επαναληπτική

Και περιμένω να τη διαβάσεις

Ελπίζοντας πως έτσι θα γυρίσεις.

Πάνε τώρα χρόνια που κλείνω το βράδυ τα μάτια μου

Και κατευθείαν βλέπω τα δικά σου μάτια.

Πάνε τώρα χρόνια που ξυπνάω το πρωί

Κι έχω το πρόσωπό σου πρώτη μου σκέψη κι επιθυμία.

Όταν σε γνώρισα ήμασταν απλά δυο παιδιά

Σ' ερωτεύτηκα

Στην αρχή στα ψέματα, για πλάκα

Δεν θέλω να σε παντρευτώ, σου έλεγα

Δεν θέλω μαζί σου να κάνω παιδιά

Και να 'χουμε ένα σπίτι με μια μεγάλη αυλή

Και να μαζευόμαστε κάθε Κυριακή να φάμε

Κι ύστερα η μύτη μου μεγάλωνε απ' το ψέμα!

Μα εσύ την λάτρευες τη μύτη μου

Την χάιδευες απαλά 

Όπως την χάιδευε η μαμά μου για να με πάρει ο ύπνος 

Όταν ήμουνα μικρή...

Όταν σε γνώρισα ήμασταν απλά δυο ανόητα παιδιά

Που 'μοιαζαν να περιμένουν για πολύ καιρό το ένα το άλλο

Δυο ζευγάρια από χέρια που ήταν φτιαγμένα για να ενωθούν.

Και τώρα μεγαλώσαμε...

Κάποιοι θα πουν πως πάψαμε να αγαπιόμαστε

Κάποιοι θα φανταστούν πως ξεχάσαμε ο ένας τον άλλον

Κάποιοι θα υποθέσουν πως δεν συναντιόμαστε...

Μα τι ανόητοι! 

Εμείς βρισκόμαστε κάθε βράδυ

Έχουμε το σταθερό μας ραντεβού

Κάποιες φορές αργά τη νύχτα

Κάποιες λίγο πιο νωρίς

Κλείνω τα μάτια μου για λίγο

Κι αμέσως εμφανίζεσαι!

Με σηκώνεις και με χορεύεις στο δωμάτιο

Στο μπαλκόνι

Στον ουρανό

Και χορεύουμε ως τα ξημερώματα

Εκείνο το τραγούδι που εδώ και χρόνια 

Εγώ ονομάζω "δικό μας"

Κι ας το ακούν τόσες χιλιάδες ακόμη ερωτευμένοι...

Πάνε τώρα χρόνια που χορεύω μαζί σου κάθε βράδυ...

Κανονικά δεν θα 'πρεπε να λέω πως μου λείπουν τα φιλιά σου

Γιατί τα γεύομαι κάθε νύχτα 

Όταν σκύβεις και ακουμπάς τη μύτη σου στη μύτη μου

Καθώς χορεύουμε

Κι ύστερα ενώνονται τα χείλη μας

Και τα χέρια μας που τόσο ταιριάζουν το ένα μέσα στ' άλλο

Και τα σώματα

Κι οι καρδιές μας.,.

Πάνε τώρα χρόνια που έτσι απλά

Με τον δικό μας τρόπο

Είμαστε ακόμη μαζί... 

Κι αν κάποιοι πουν πως πάψαμε να αγαπιόμαστε

Είναι που δεν έχουν κοιτάξει καλά μέσα στα μάτια μας

Κι αν κάποιοι φανταστούν πως ξεχάσαμε ο ένας τον άλλον

Είναι που δεν έχουν διαβάσει τα ποιήματά μου

Κι αν κάποιοι υποθέσουν πως δεν συναντιόμαστε

Είναι που δεν έχουν έρθει τις νύχτες στα όνειρά μου...

Πάνε τώρα χρόνια που όταν γυρνώ στην όμορφη πλατεία

Της συνοικίας που ζούμε

-Αυτή που σου 'πα τότε "Δεν θα την ξέρεις"

Και τι σύμπτωση! Έμενες κι εσύ εκεί...- 

Έχω το νου μου μήπως σε δω να περπατάς 

Για να σε χαιρετήσω 

-Θα είναι, βλέπεις, αγένεια να μην το κάνω

Μετά από τόσο χορό την προηγούμενη νύχτα...-

Πάνε τώρα χρόνια που είμαι τόσο ερωτευμένη μαζί σου

Μ' έναν έρωτα όπως εκείνους τους πρώτους μήνες

Ίσως και μεγαλύτερο

Μ' έναν έρωτα βέβαια απελπισμένο

Και κουρασμένο, υποδουλωμένο στην πιο ακατάσχετη απόγνωση

Ανυπεράσπιστο, λαβωμένο

Ίσως και χωρίς εκείνο το πρώτο πάθος του 

Μα με την ωριμότητα του απείρου...

Πάνε τώρα χρόνια που αγαπάω να με χορεύεις στο μπαλκόνι μου...

Κι ύστερα έρχονται κάτι ανόητοι να μου πουν

Πως μ' έχεις, τάχα, ξεχάσει... 

"Λαχταρώ"

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου.
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και να 'μαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και να 'μαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και το 'να σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ό,τι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ό,τι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ό,τι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο,
Τον ακατάλυτο,
Τον ακατάσβεστο,
Τον μεταρσιωτικό,
Τον ψυχαναλυτικό,
Τον άνευ όρων, τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
Έρωτά μου για 'σένα. 

                Από τον Ποιητικό Μονόλογο "Crave" της Sarah Cane
                     

Θα μπορούσα να σε μισώ...

Θα μπορούσα να σε μισώ
Γιατί κάθε φορά που σε κοιτάζει λάμπει
Όσο μαζί μου δεν έλαμψε ποτέ.
Θα μπορούσα να σε μισώ
Γιατί ιδρώνει όταν του λες ένα "γεια"
Περιμένει υπομονετικά να ακούσει μια σου λέξη
Έναν φθόγγο βγαλμένο από τα χείλη σου
Αυτά τα χείλη σου που τόσο λαχταρά
Όσο τα δικά μου δεν τα λαχτάρησε ούτε στα πρώτα χρόνια.
Θα μπορούσα να σε μισώ
Γιατί τον κάνεις πάντα να γελάει
Του δίνεις το έναυσμα να ονειρεύεται
Και μες στα όνειρά του αυτά έχει κι εσένα
Εκεί που εμένα δεν μ' είχε ούτε όταν με πρωτογνώρισε.
Θα μπορούσα να σε μισώ
Όχι γιατί είσαι όμορφη
Μα γιατί είναι εκείνος πιο όμορφος από ποτέ
Όταν είναι πλάι σου
Με μάτια που λάμπουν
Και με μια καρδιά γεμάτη
Τόσο γεμάτη όσο δεν ξανά ήταν ποτέ
Τόσα χρόνια πια που τον ξέρω...

Θα μπορούσα να σε μισώ
Μα προτιμώ να σ' ευχαριστήσω
Γιατί εκείνος σ' έκανε να 'σαι το υπέρτατο αγαθό
Κι εσύ για αντάλλαγμα τον έκανες ευτυχισμένο
Γιατί εκείνος σου 'δωσε όσα τόσο καιρό κρατούσε
Σου 'πε όσα για χρόνια είχε μέσα του
Σου άνοιξε όσα αισθήματα είχε καλά κρυμμένα
Από όλους εμάς τους κοινούς θνητούς
Που 'χουμε, ξέρεις, αισθήματα
Και ζηλεύουμε
Και απελπιζόμαστε
Κι αγαπάμε
Κι ύστερα αγαπάμε περισσότερο
Κι ακόμη περισσότερο
Γιατί όταν αγαπάς κι υποφέρεις αυτό κάνεις:
Αγαπάς περισσότερο.
Γι'αυτό και σ'αγαπάει μάλλον τόσο
Σε περιμένει καιρό τώρα
Και τραγουδάει και κλαίει και υπάρχει για 'σένα
Κι εσύ για αντάλλαγμα υπάρχεις στον κόσμο
Έτσι αισθάνεται...

Θα μπορούσα να σε μισώ
Γιατί έχεις τον καλύτερο ρόλο σε ένα έργο,
Σε μια ζωή όπου τόσο προσπάθησα να τρυπώσω
Μα δεν το κάνω
Γιατί αντ' αυτού σ'ευχαριστώ
Που του 'δωσες λίγη χαρά
Την δική σου χαρά
Και τώρα ζεις μες στο μυαλό του
Σαν να μην γνώρισε ποτέ κανέναν άλλον
Σαν να 'σουν εσύ η αρχή και το τέλος
Κι όλο το ενδιάμεσο
Σαν να 'μεινες μαζί του
Σαν να τον αγάπησες ποτέ
Σαν να 'σαι ο άνθρωπός του...

Θα μπορούσα να του θυμώσω
Μα τόσο που λάμπει όταν μιλά για 'σένα
Δεν μπορώ να το κάνω...