Σαν Από Πάντα...

Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να σ'ονειρευτώ.
Αυτό που με πονάει είναι πως δυσκολεύομαι να θυμηθώ τη μυρωδιά σου...
Τα χέρια, το περπάτημά σου...
Κάτι μ'εμποδίζει.
Μην είν' ο χρόνος; Η απόσταση; Ο κύκλος της ζωής;
Δεν ξέρω τίποτ' απ' αυτά.
Μόνο κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να σ'ονειρευτώ...

Καμιά φορά ακόμη ακούω τη φωνή σου.
Μου λες να τρώω, να κοιμάμαι καλά...
Μου ψιθυρίζεις να προσέχω...
Μα ποτέ δεν με πλησιάζεις.
Πάντα μακριά μου, πάντα αόρατος.
Πάντα να μου ζητάς να προσέχω, μα ποτέ να μην με προσέχεις εσύ...
Καμιά φορά ακόμη ακούω τη φωνή σου... 

Καμιά φορά, πιο σπάνια αυτό, μ'αγγίζουν τα χέρια σου.
Μου χαϊδεύουν απαλά τα μαλλιά και με νανουρίζουν...
Κι είμαι ασφαλής, κοιμάμαι ήσυχη στην αγκαλιά σου...
Μα πάντα όταν ξυπνάω έχεις φύγει.
Πάντα χαμένος, πάντα αόρατος.
Πάντα να μου δίνεις τα πάντα, κι ύστερα να τα παίρνεις απλά πίσω...
Καμιά φορά - το νιώθω - μ'αγγίζουν τα χέρια σου...

Και καμιά φορά, όταν οι ουρανοί έχουν κέφια,
Και τ'αστέρια θυμούνται ν'ανάψουν τα φώτα τους,
Καταφέρνω κι εγώ να σε δω!
Κι είσαι όπως σε θυμόμουν,
Τίποτα δεν μοιάζει να έχω ξεχάσει εκείνες τις φορές που σ'αντικρίζω.
Με πιάνεις απ' τη μέση και χορεύουμε ως το πρωί...
Και τραγουδάμε τα δικά μας τραγούδια, όπως εμείς τα μάθαμε...

Καμιά φορά κοιμόμαστε αγκαλιά...
Ανασαίνουμε μαζί και μπλέκουμε τα πόδια μας.
Ύστερα ανοίγουμε τα μάτια μας και κοιταζόμαστε,
Βοηθάμε λίγο τον κόσμο να ομορφύνει,
Θυμόμαστε όσα ζήσαμε,
Κι ύστερα πάλι χανόμαστε...
Μ'αφήνεις και Σ'αφήνω κι εγώ...

Καμιά φορά Σ'αγαπάω και Τώρα...
Σαν Από Πάντα...

Για όλους κάποτε ανατέλλει...

Η καρδιά της σφίγγεται καθώς περπατάει... Οι παλάμες της είναι υγρές. Σεπτέμβρης, κι ακόμη καλοκαίρι! Περπατά γρήγορα, βιαστικά, περνά από τα ίδια μέρη... Χρόνια πια περάσαν, η ίδια κάθε μέρα διαδρομή! Πέντε δρόμοι είναι όλοι κι όλοι που πηγαινοέρχεται, όλα αλλάξαν κι αυτοί αμετάκλητοι! Καμιά φορά γυρίζει το κεφάλι να μην την βλέπει κανείς και αναρωτιέται "Τι κάνω Εγώ;". Καμιά φορά μονάχα. Τις υπόλοιπες ξέρει καλά τι κάνει... Κι είναι περήφανη για τον εαυτό της. Κάτι που κανένας δεν κατάφερε ποτέ του να νιώσει... Το νιώθει εκείνη, κι αυτό της φτάνει. Και ξέρει ότι τα κατάφερε! Μετά από όλα αυτά, επιτέλους πια τα κατάφερε. Έζησε. Χάρηκε. Γέλασε. Συγχώρεσε. Και είναι ευτυχισμένη. Γι'αυτό η καρδιά της σφίγγεται... Όταν έχεις κάτι, φοβάσαι μην το χάσεις... Και εκείνη για πολύ δεν είχε τίποτα - και τίποτα να χάσει. Κράτησε για καιρό την μοναξιά της αγκαλιά. Κοιμόταν πλάι της τα βράδια, έκλαιγε μαζί της στη σιωπή. Πήγαινε βόλτες σε μέρη που αγάπησε παρέα με 'κείνη, τραγούδησε και οργίστικε δίπλα της. Φώναξε πως Δεν Συγχωρεί, φώναξε πως Δεν Ξεχνά, φώναξε κι άλλα, που τώρα τα ξέχασε. Και τώρα ήρθε η στιγμή να τη χωρίσει την άγια μοναξιά της και να της πει - προσωρινά βεβαίως - Αντίο. Θα τα ξαναπούν, αυτό δεν το φοβάται! Έμαθε να φοβάται τα "Αντίο" που είναι οριστικά... Έμαθε να αγαπάει τις αγκαλιές που είναι τελευταίες... Έμαθε να θυμάται τις στιγμές που δεν θα ξαναζήσει... Έμαθε να μη θεωρεί τη ζωή δεδομένη, ούτε καν την επιβίωση... Έμαθε πως ο παράδεισος βρίσκεται μακριά, αλλά υπάρχει... Και έμαθε τόσα μέσα απ' τα παθήματα και τις κακοτυχίες της, που δεν λυπάται πια για όσους την πρόδωσαν, μα ανοίγει τις παλάμες και τους βοηθά να σηκωθούν. Και δεν φοβάται την σιωπή και την αδράνεια, αλλά σηκώνεται στις μύτες των ποδιών της και τις χαϊδεύει απαλά. Έτσι, γιατί όλα τα άσχημα κάποια στιγμή τελειώνουν.



.......................................................................................


Η καρδιά της σφίγγεται καθώς περπατάει... Χαμογελάει όμως, γιατί για όλους κάποτε ανατέλλει. Κι ίσως να είναι άδικο, μα ανατέλλει και για τους ίδιους τους άδικους...! Καλύτερα, έτσι θα χαμογελάσουν κι όσοι την πρόδωσαν.

Μόνο για 'κείνον μη μου λες...

Γιατί τα άτομα του παρόντος μας έχουν τη συνήθεια - την πολύ κακή συνήθεια θα έλεγα - να ρωτούν για το παρελθόν... Και τι κόλλημα πια κι αυτό με το παρελθόν; Μια συνεχής σύγκριση, ένα παρατεταμένο "Για πες γι' αυτόν...!". Συγκρίσεις που δεν τίθενται καν. Και ποιος ο λόγος τελικά να συγκρίνεις το οποιοδήποτε κομμάτι του κάποτε με κάποιο αντίστοιχο του τώρα; Κανένας λόγος απολύτως! Ό,τι έχουμε αγαπήσει από το παρελθόν μένει για πάντα στην καρδιά μας και - ευτυχώς μάλλον - τίποτα από εκείνα τα "τότε" δεν θα ξαναζήσουμε και τίποτα από όσα ζούμε τώρα δεν θα μοιάζει! Κι αυτή είναι άλλωστε και η μαγεία των στιγμών, δεν επαναλαμβάνονται ! Ποιο το νόημα αλλιώς; Απλώς τα άτομα που στο παρόν είναι στη ζωή μας θα πρέπει να καταλάβουν πως κανείς και τίποτα από το παρελθόν δεν αποτελεί "απειλή". Αγαπάμε μερικά άτομα του παρελθόντος μας, είτε αυτά είναι είτε δεν είναι στη ζωή μας πια, νοιαζόμαστε για εκείνα, αλλά μέχρι εκεί.

Για όλους εσάς τους ερωτευμένους λοιπόν, μην ζηλεύετε και μην συγκρίνεστε με το παρελθόν κανενός... Άλλωστε το παρελθόν, υπάρχει λόγος που είναι απλά... παρελθόν ;) 

Το "Για Πάντα"... είναι πολύς καιρός...

Σε περίμενα.
Αλήθεια σε περίμενα...
Για καιρό, για μήνες. Μήνες εννιά, σχεδόν δέκα...
Σε περίμενα.
Κι αν "ερωτεύτηκα" καμιά φορά, όλα εφήμερα ήτανε...
Άλλοι ερωτεύτηκαν στ' αλήθεια...
Εγώ -στ'αλήθεια - σε περίμενα.
Έλεγα δεν μπορεί, θα γυρίσει...
Θα γυρίσει στο κοριτσάκι του, την πριγκίπισσά του,
Θα γυρίσει πίσω...
Έλεγα κι άλλες φορές έφυγε, θα ξανάρθει,
Θα γυρίσει...
Κάθε χρόνο τα ίδια δεν έχουμε;
Αφού Μ'αγαπάει!
Αφού το είχα νιώσει Κάποτε!
Θα γυρίσει...

"Για Πάντα".
Θα Μείνω Για Πάντα Μόνη Μου!
Μα το "Για Πάντα" είναι πολύς καιρός...
Κι εγώ είμαι πολύ αδύναμη για να τ'αντέξω...
Το παραδέχομαι.
Μα πριν έρθει η αιωνιότητα να μας πλακώσει,
Πριν πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας,
Εγώ για πολύ σε περίμενα..
Πίσω από τον μεγάλο - πελώριο δηλαδή - τοίχο που έχτισες
Για να με διώξεις απ'τη ζωή σου,
Αν ποτέ κοιτούσες ήμουν στημένη...
Όρθια. Ακλόνητη. Σχεδόν γελοία.
Σίγουρα γελοία.

Αρρώστησα. Έφτασα στο Θάνατο.
Τον κοίταξα στα μάτια.
Κι ήταν περίεργο: Μου χαλογελούσε...
Κι εγώ του χαμογέλασα.
Κι ύστερα - μάλλον το εκτίμησε - με άφησε να φύγω...
Μου ψιθύρισε - λες κι ήτανε εσύ - "Να Προσέχεις".
Κι ύστερα έφυγε...
Μοιάζετε που λες μ' Εκείνον!
Κι οι δυο ήρθατε για μένα,
Με κοιτάξατε στα μάτια,
Μου χαμογελάσατε,
Μου είπατε "Να προσέχεις"
Κι ύστερα φύγατε...!
Μοιάζετε μ' Εκείνον...
Κρύβετε το ίδιο μυστήριο,
Μου εμπνέετε την ίδια ανασφάλεια,
Καπνίζετε τα ίδια τσιγάρα...
Το ένα πίσω απ' τ' άλλο,
Το ένα πίσω απ' τ' άλλο,
-Γιατί το ένα πίσω απ' τ' άλλο; -
-Γιατί το κάνεις αυτό...; -

Και καμιά φορά εύχομαι...
Μακάρι να 'μενε Εκείνος,
Μα να 'μενες για λίγο ακόμη κι Εσύ.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Και οι δύο φύγατε!
Και μ'αφήσατε ήσυχη να συνεχίσω...
Και καπνίσατε τα τσιγάρα σας,
Και είπατε τα λόγια σας...
Και τώρα;
Δεν θα υπάρξει τίποτα άλλο για μας...
Και όχι. Δεν είμαστε δυο ψυχές που είναι φτιαγμένες για να 'ναι μαζί.
Ούτε σε σχέση, ούτε σε τίποτα.
Μια χαρά ολοκληρωτικά τελειώσαμε!
Γιατί γράφεις πράγματα που δεν εννοείς.;;
Γιατί λες πράγματα που δεν θα στα συγχωρήσω.;;!

Και τώρα, Αντίο.
Λυπάμαι πολύ. Πονάω πολύ.
Μα κουράστηκα να χάνω ανθρώπους που ίσως αγαπήσω
Γιατί θέλω να θυμάμαι εκείνον που Αγάπησα.
Και κουράστηκα να σε δικαιολογώ που φέρθηκες απαίσια,
Και κουράστηκα να παρακολουθώ την ευτυχία σου,
Και κουράστηκα να Σ'αγαπάω,
Και κουράστηκα να Σ'αγαπάω σου λέω!
Και κουράστηκα να είμαι Μόνη Μου...
Σε Περίμενα. Είσαι ο Άνθρωπός Μου.  Σ'αγαπάω.
Μα το "Για Πάντα" είναι πολύς καιρός αγάπη μου...
Είναι πολύς καιρός...

Σαν κοιμηθήκαμε μαζί...

Σαν κοιμηθήκαμε μαζί...
Ήταν η μόνη νύχτα που δεν μ’ ένοιαζε αν έχει ή όχι αστέρια ο ουρανός
Είχα τα μάτια σου γι’ αστέρια
Τα μαλλιά σου που μύριζαν άνοιξη
-Ψέμα! Λίγο πιο όμορφα... -
Τα χέρια σου που χώραγαν όλα τα «Σ’ αγαπώ» του κόσμου

Σαν κοιμηθήκαμε μαζί...
Που με φιλούσες για να δεις αν έχω κοιμηθεί
Και ακουμπούσες με τη μύτη σου το πρόσωπό μου
Μ’ έκανες ευτυχισμένη
-Την πιο ευτυχισμένη κοπέλα στον κόσμο...-
Τον κόσμο που ομορφότερο μέρος από την αγκαλιά σου δεν είχε

Σαν κοιμηθήκαμε μαζί
Μπορεί να μην το πιστεύεις και ποτέ σου να μην το κάνεις
Μα τίποτα από τη νύχτα εκείνη δεν θα άλλαζα
Ήσουν ό, τι πιο τέλειο μου συνέβη
-Και τότε το ‘δειξες περισσότερο από ποτέ...-
Σου τ’ ορκίζομαι

Σαν κοιμηθήκαμε μαζί...
Ήμουν πια σίγουρη πως ποτέ μου δεν θα σταματούσα να σ’ αγαπώ
Πίστεψα τότε πως υπάρχει Θεός
Κι έμαθα πως τα όνειρα καμιά φορά
-Όχι πάντα, μα καμιά φορά...-
Στ’ αλήθεια συμβαίνουν

http://www.youtube.com/watch?v=1uStM1Zpah8
«Μόνο τα δικά σου χέρια δεν μ’ εγκαταλείπουνε... »

Δεν θυμάμαι αν στο είχα πει
Ήταν το ωραιότερο βράδυ της ζωής μου.
21-22/8/2010

Ήταν πολύ τέλειο για να ‘ναι αληθινό...

Μέρες...

Μέρες… Μέρες που αγαπάς, μέρες που λάτρεψες

Μέρες τότε που δεν ήξερες πόσο άσχημα θα εξελίσσονταν τα πράγματα…

Μέρες που… τέλειωσαν

Όπως όλες οι μέρες του κόσμου.

Μέρες πριν δύο, μέρες ακόμη και πριν τρία χρόνια

Μέρες που σου φαίνονται τώρα πολύ μακρινές

Βλέπεις, τα πράγματα αλλάζουν

Οι καιροί αλλάζουν, όπως οι άνθρωποι.

Μέρες που δεν θα ξεχάσεις ούτε τον επόμενο

Ούτε και κανέναν χρόνο

Μέρες που θα θυμάσαι

Χωρίς χαμόγελο πια, με πίκρα, μα θα θυμάσαι.

Μέρες που πέταξαν στα σκουπίδια τα άσχημα λόγια

Μέρες που κατέστρεψαν, μέρες που έριξαν στον γκρεμό

Κάποια «νέα» που έμαθες…

Μέρες που δεν γυρίζουν πίσω, όπως οι άνθρωποι.

Μέρες από κάποιο καλοκαίρι που σ’ ερωτεύτηκαν

Μέρες που νόμιζες πως τους άρεσε αυτό που είσαι

Και δεν το κριτίκαραν… Σε κανέναν, για κανέναν…

Μέρες που με το σήμερα μόνο τους αριθμούς έχουν όμοιους, τίποτα άλλο…

Μέρες… Μέρες Αυγούστου…

Μέρες που τα ‘χες όλα

Ή που μόλις τα ‘χες αποκτήσει

Μέρες που – πού να ‘ξερες!  - πέταξαν μακριά σου, όπως οι άνθρωποι.

Μέρες… Μέρες και Μάρτη και Απρίλη  και Μάη

Και τελικά απλές μέρες μέσα στην χιλιετία και στους αιώνες

Απλές μέρες μέσα στον ουρανό και τη γη

Ή μάλλον ως τον ουρανό… Και πάλι πίσω στη γη, όπως αγαπούσαν κάποτε οι άνθρωποι.

Μέρες… Μέρες με εικοσιτέσσερις ώρες

Και χίλια εικοσιτέσσερα χαμόγελα

Μέρες τότε που δεν πάλευες να μη συγχωρήσεις εκείνον που αγαπάς

Ξέροντας πως μετά δεν θα μπορείς να συγχωρήσεις τον εαυτό σου…

            *Τα "Λυπάμαι" μου...όσα και τα 8 μας... 

O δικός μου ο Άνθρωπος...

Kάποτε είχα ένα γράμμα περασμένο στο λαιμό μου... 
Ένα μήνα το πρόλαβα, άντε ενάμιση 
Κι ύστερα ήρθε ο χειμώνας
Ένας χειμώνας βαρύς κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους
Να κοιμάμαι για να μην σκέφτομαι
Και να μην γελώ ποτέ μου...


«Δεύτερος και δυνατός»
Μια που ο πρώτος ήταν αδύναμος! 
Κι εγώ που νόμιζα ότι ο Νοέμβριος έρχεται αμέσως μετά τον Οκτώβρη
Αποκλείεται! Δεν μπορεί σ’ ένα μήνα να ξαναερωτεύτεται η καρδιά
Κάποιο λάθος θα κάνω στον υπολογισμό
Δεν θα μου βγήκε καλά το μέτρημα...


Αποκλείεται σου λέω! 
Ο δικός μου ο άνθρωπος ποτέ δεν θα με σύγκρινε 
Ποτέ του δεν θα με χώριζε γιατί ερωτεύτηκε κάποια άλλη
Ποτέ του δεν θα με κακολογούσε σ’ εκείνη 
Θα με υποστήριζε σε οποιονδήποτε
Δεν μπορεί να μην είναι έτσι!


Πώς θα ‘ταν ποτέ δυνατό να πει για ‘μένα κακιά κουβέντα;
Πώς θα ‘ταν ποτέ δυνατό να επιβεβαιώσει τις κακίες κάποιας για το τι είμαι
Απλώς γιατί την ερωτεύτηκε;
Πώς θα ‘ταν δυνατό βασικά να την ερωτευτεί ένα μήνα αφ’ ότου με πέθανε;
Μπα, στο όνειρό μου θα το είδα,
Σε κανέναν εφιάλτη!




                                        (...)


Μέτραγα και ξαναμέτραγα τους μήνες 
Μπας κι έκανα κανένα λάθος
Μα ο χρόνος ποτέ δεν ήταν με το μέρος μου
Γιατί να είναι τώρα;
Τα «αποκλείεται» μου έσβησαν σιγά-σιγά
Ναι... Ο δικός μου ο άνθρωπος ήξερε πάντα να με πουλάει...


Ο δικός μου ο άνθρωπος μια χαρά με σύγκρινε!
Μια χαρά επιβεβαίωσε όλες, μα όλες, τις κακίες κάποιας που ούτε καν με ξέρει
Απλώς γιατί την ερωτεύτηκε
Μια χαρά με κακολόγησε
Ο δικός μου ο άνθρωπος βασικά μια χαρά πεταλουδίτσες έβλεπε
Ένα μήνα αφ’ ότου τελείωσε μαζί μου...


Μήπως κι όλας γι’ αυτό τελείωσε τελικά;
Μήπως δεν ήταν ένα μήνα μετά, αλλά πολύ πριν;
Δεν αποκλείεται! 
Τίποτα βασικά δεν αποκλείεται
Δεν φεύγει ο Νοέμβριος μακριά απ’ τον Οκτώβριο
Όπως και να το κάνουμε!


Ο δικός μου ο άνθρωπος πάντα ήξερε να μ’ απογοητεύει
Πάντα ήξερε να φέρεται σκάρτα
Πάντα ήξερε καλά πώς να με πουλάει
Ο δικός μου ο άνθρωπος πάντα ήξερε να βλασφημεί πως μ’ αγαπάει
Τόλμησε και να μιλήσει γι’ αγάπη!
Δεν το ‘πλυνε το στόμα του πριν αναφέρει τέτοια λέξη;


                                         (...)


Κάποτε είχα ένα γράμμα περασμένο στο λαιμό μου...
Δεν μου το τράβαγε κανείς για να με πνίξει λέω ‘γω!
Το δικό μου βλέπετε το αγαπημένο γράμμα πάντα ήξερε να με ρίχνει στο γκρεμό
Έτσι πάει!
Κάποιες τις ερωτευόμαστε και κάποιες τις προδίδουμε
Κι αυτές τις πρώτες, αντί να τις μάθουμε να μην κρίνουν, τις επιβεβαιώνουμε κι όλας!






                            Δεν θα στο συγχωρήσω ποτέ μου αυτό.
                                      Ελπίζω πια να ‘σαι περήφανος.