Θέλω ακόμα μια βόλτα μαζί Σου...

Θέλω ακόμα μια βόλτα μαζί Σου...
Να σε πάρω και να Σου δείξω την πόλη
Ίσως και να την ξέρεις, σίγουρα την ξέρεις...
Μα είναι κάτι δρόμοι που τους έφτιαξαν για 'μας τους δυο
Είναι κάτι παγκάκια που είναι δικά μας...

Θέλω μια νύχτα να βρέξει μόνο για 'μας...
Για 'Σένα και για μένα
Μονάχα αυτό, να Σου κρατήσω για λίγο το χέρι...
Και να σταθώ δίπλα Σου κάτω απ'τους καταρράκτες
Να αγγίξω λίγα λεπτά τα δάχτυλά Σου...

Αχ! Σε φαντάζομαι και Σ'έχω ανάγκη...
Περιμένω να μου χτυπήσεις το κουδούνι
Ή να δω τ' όνομά Σου στο τηλέφωνο...
Κι όσο τίποτα δεν ακούγεται, τόσο Σε χρειάζομαι
Μόνο για λίγο να περπατήσω δίπλα Σου, να θυμηθώ τ' ανάστημά Σου...

Δεν θα πω τίποτα...
Δεν χρειάζεται ν'ανταλλάξουμε λέξεις
Ούτε καν να με κοιτάξεις χρειάζεται...
Μόνο να μ'αγγίξεις για δευτερόλεπτα
Μόνο να Σε νιώσω, Σε παρακαλώ...

Και θέλω λίγη από τη μυρωδιά Σου...
Θεέ μου, κοντεύω πια να την ξεχάσω!
Έχω τόσο καιρό να Σ'αγγίξω...
Να Σε νιώσω. Να αισθανθώ το άρωμά Σου
Να Σε βάψω με κόκκινο χρώμα...

Μου 'ναι αυτά αρκετά...
Μα - τ' ομολογώ - φαντάζομαι τόσα άλλα
Θέλω να κολλήσεις για λίγο πάνω μου...
Σ' ένα πάρκο, στην πλατεία, στη μέση του δρόμου
Δεν έχει σημασία πού...

Κι ύστερα ας φύγεις ξανά...
Δεν με νοιάζει πια αν θα Σε ξαναχάσω
Θα μπορούσα να Σε χάνω κάθε μέρα...
Ξανά και ξανά και ξανά...
Και να Σε φαντάζομαι να κολλάς πάνω μου...

Ο διάλογος της αγάπης και της άγνοιας...

-Αγάπησες ποτέ σου κανέναν πολύ;
-Μια φορά, ναι.
-Και; Τι έγινε;
-Έφυγε.
-Και εσύ; Εσύ τι έκανες;
-Έκλαψα.
-Και η καρδιά σου; Τι έκανε η καρδιά σου;
-Έσπασε στα δύο.
-Κι ύστερα; Πες μου. Θέλω να μάθω! Δεν πόνεσες, δεν φοβήθηκες ύστερα;
-Ναι. Και πόνεσα και φοβήθηκα. Έκλαψα σου λέω, τι άλλω να σου πω;
-... Μονάχα μια φορά αγαπάμε;
-Δεν ξέρω. Ίσως και περισσότερες...
-Κι αν δεν αγαπάμε δεύτερη φορά, τι θα κάνεις εσύ;
-Τίποτα.
-Πως τίποτα; Τι θα κάνεις; Αγάπησες ήδη μια φορά. Δεν έχεις δεύτερη! Τι θα κάνεις;
-Τίποτα.
-Μα δεν είναι δίκαιο!Δεν θα γίνει έτσι, θα ξαναγαπήσεις, ε; Πες το!
-Δεν ξέρω.
-Αν είναι έτσι η αγάπη, δεν θέλω ποτέ ν'αγαπήσω σαν εσένα!
-Μην το φοβάσαι, είναι το ν'αγαπάς ευλογία και βάλσαμο.
-Μα κλαις και μένεις μόνος σου...
-Μερικές φορές μόνο...
-Και τις υπόλοιπες;
-Αν είσαι τυχερός, αγαπιέσαι.
-Και, πως είναι ν'αγαπιέσαι; Όμορφο;
-Α! Είναι πανέμορφο το ν'αγαπιέσαι. Μυρίζει σαν τον κήπο μας την άνοιξη! Θυμάσαι τον κήπο του σπιτιού δίπλα στη θάλασσα;
-Ναι! Τον θυμάμαι!
-Έτσι μυρίζει λοιπόν...
-Και πως ακούγεται; Όταν αγαπιέσαι πως ακούγεται;
-Ακούγεται σαν πιάνο που 'ναι ελαφρώς ξεκούρδιστο. Και σαν βιολί. Θυμάσαι την Μαργαρίτα που 'παιζε βιολί;
-Ναι! Τη θυμάμαι!
-Έτσι ακούγεται λοιπόν το ν'αγαπιέσαι...
-Α! Θέλω ν'αγαπηθώ! Θέλω πολύ ν'αγαπηθώ!
-Πρόσεξε όμως... Σημαντικότερο είναι ν'αγαπάς. Αν αγαπιέσαι χωρίς ν'αγαπάς, είναι χειρότερο απ'το να αγαπάς χωρίς ν'αγαπιέσαι...
-Θ'αγαπάω. Το υπόσχομαι!
-Πέσε κοιμήσου τώρα, θ'αγαπήσεις από αύριο...
-Να σε ρωτήσω κάτι τελευταίο μονάχα...
-Τελευταίο.
-Δεν θα γυρίσει 'κείνος που αγαπάς; Δεν θα γυρίσει;
-Δεν θα γυρίσει.
-Και πού το ξέρεις; Στο 'πε;
-Δεν το ξέρω. Τίποτα δεν ξέρει κανείς μας. Απλά το πιστεύω...
-Ξέρεις όμως πως αν πίστευες ότι θα γυρίσει, μπορεί και να γύριζε;
-Όχι, δεν το ξέρω ούτε αυτό.
-Ναι! Αλήθεια σου λέω! Πίστεψέ το και θα 'ρθει πίσω σε 'σένα και θα μυρίζει σαν τον κήπο σας την άνοιξη και θ' ακούγεται σαν πιάνο και το βιολί της Μαργαρίτας!
-Εντάξει... Πέσε να κοιμηθείς και μην τα σκέφτεσαι όλα αυτά... Έχεις καιρό και χρόνια...
-Ξέρω γιατί δεν μιλάς για 'κείνον ποτέ! Δεν αγαπάς πια! Η καρδιά σου έγινε πέτρα και δεν μπορείς πια ν'αγαπήσεις. Το ξέρω ότι γίνεται, το 'χα διαβάσει κάποτε σ'ένα παραμύθι. Δεν τον αγαπάς πια. Δεν θέλεις να γυρίσει!
-Δεν είναι έτσι, μην βασανίζεσαι...
-Όχι! Θέλω να μου πεις τώρα! Γιατί πια δεν τον αγαπάς; Εσύ τον έδιωξες, έτσι δεν είναι;!
-Τον αγαπάω, χαζούλα. Η καρδιά δεν γίνεται πέτρα τόσο εύκολα... Δεν ξεφεύγεις εύκολα απ'τον άνθρωπό σου...
-Και θες να πεις πως είναι τούτος ο άνθρωπός σου;
-Είναι.
-Και πού το ξες; Στο 'πε κι αυτό;
-Μου το 'χει ψιθυρίσει η καρδιά μου.
-Αφού είπες πως έσπασε στα δύο!
-Πριν σπάσει...
-Δηλαδή, δεν τον έδιωξες εσύ, ε;
-Όχι γλυκιά μου. Μόνος του έφυγε. Πέσε να κοιμηθείς και τ' άλλα αύριο...
-Εγώ δεν θα φύγω ποτέ από 'κείνον που θα μ'αγαπήσει. Θα γίνω... Πως το 'πες; Ο άνθρωπός του! Το υπόσχομαι!
-Έχεις πολλά να γνωρίσεις. Κοιμήσου τώρα. Βιάζεσαι να τα μάθεις όλα...
-Κοιμήσου όμως κι εσύ. 'Κείνον που αγαπάς, τον ονειρεύεσαι όταν κοιμάσαι;
-Καμιά φορά...
-Κι αν δεν αγαπάς; Τι ονειρεύεσαι αν ακόμη δεν αγαπάς;
-Κοιμήσου εσύ, και θα δεις, θα ονειρευτείς όμορφα πράγματα...
-Τι πράγματα;
-Τον κήπο μας την άνοιξη, ένα πιάνο και το βιολί της Μαργαρίτας...

Ένα μικρό πουγκί φυλαγμένα στραγάλια...

Κοίταξέ με.

Είναι τα μάτια μου θολά και κουρασμένα

Το κεφάλι μου βαρύ, τα χέρια ματωμένα.

Θα το 'χει η μοίρα μου πριν κάποια μέρα φύγω

Ν'αγαπώ πολύ και ν'αγαπιέμαι λίγο.

Δεν φταις εσύ, ούτε κι ο κόσμος,

Φταίει που λείπει απ'το φιλί σου ο δυόσμος...

Και κάνε υπομονή για 'μένα αν με θες.

Χαμογέλα μου σαν με δεις να συννεφιάζω

Κράτα με, κι ας νομίζεις πως βουλιάζω.

Το 'χει, θα δεις, εμένα το πεπρωμένο μου

Να μένω πάντα με τ'απωθημένο μου.

Δεν φταίει η φωνή Του,

Η δική μου φταίει που φωνάζει το κορμί Του.

Και γείρε το κορμί σου σαν κοιμάμαι απαλά δίπλα μου.

Απαλά, σχεδόν σαν το κίτρινο πάπλωμα

Σαν του αηδονιού το εύηχο μάλωμα.

Εξόφλησέ μου μια εξιλέωση

Είναι μακριά ακόμη η θέωση.

Το 'χει τ'αστέρι μου εμένα

Να ονειρεύομαι τα αλλοτινά και ξένα...

......................................................................

Μην κοιτάζεις λοιπόν τι λεν' τα μάτια μου.

Έχω στην τσέπη που θαρρείς για άδεια

Ένα μικρό πουγκί φυλαγμένα στραγάλια.

Μη μου θυμώνεις που τα 'χω για 'Κείνον

Μη μου ζηλέψεις, είναι άλλο μ' Εκείνον.

Και πρόσεξε, μην μου τα κλέψεις, δεν θα σ'το συγχωρήσω

Μη μου φοβάσαι, εγώ δεν θα σ'αφήσω... 

Στο δικό μας παραμύθι όλο βρέχει...

Ένα πανέμορφο τραγούδι του Γ. Αλκαίου...

"Στα παραμύθια δεν χαλάει ο καιρός...
Είναι από σίδερο η αγάπη και αντέχει...
Μα η δική Σου ήταν χάρτινη απλώς...
Και στο δικό μας παραμύθι όλο βρέχει..."

  Μερικές φορές στο "παραμύθι" μας με κάποιους ανθρώπους ο καιρός όχι απλά χαλάει, αλλά καταστρέφει με τις τεράστιες σταγόνες βροχής του και ό,τι έχει απομείνει...! Μερικές φορές ακόμη και τα "παραμύθια" απλώς δεν έχουν καλό τέλος... Όπως πανέμορφα έγραψε κάποια κάποτε, "Ένας τεράστιος δράκος έκλεψε την πίστη μας"...

  Οι "χάρτινες" αγάπες, σκίζονται εύκολα... 

Ένας δεύτερος μικρός ασκός του Αιόλου...

Εψές ήτανε μια κρύα νύχτα του φθινοπώρου
Σαν όλες τις άλλες
Σκυμμένη πάνω από τα βιβλία μου μελετούσα
Και άκουγα τον άνεμο να φυσάει με δύναμη
Και να απειλεί τα παραθυρόφυλλα...

Εψές ήτανε μια νύχτα σαν όλες τις άλλες
Πού και πού έρχονταν στο νου μου
Κάποιες εικόνες, λόγια
Μα τα έδιωχνα γρήγορα μακριά
Όπως το μεγάλο σπουργίτι διώχνει με μια γρήγορη κίνηση
Απ'τη φωλιά του το ενήλικο πια μικρό του
Παρ' όλο που τόσο το αγαπάει...

Εψές θα ήτανε μια νύχτα σαν όλες τις άλλες
Αν δεν αποφάσιζαν να στήσουν το χορό τους
Γύρω απ'τη λάμπα μου
Όλα 'κείνα τα αντικείμενα που τόσο έχω αγαπήσει.
Κι είναι πολλά αυτά, μια βεντάλια, μια κορνίζα
Κι άλλα πολλά κι ακόμη περισσότερα
Μα πιο αγαπημένο μου είναι ένα κουτί...

Ένα απλό, ροζ κουτί είναι
Συνηθισμένο θα 'λεγε κανείς
Μα κρύβει μέσα του όλους τους θησαυρούς του κόσμου!
Είναι σαν να μπορεί τούτο εδώ το κουτί
Να κουβαλήσει μέσα του όλα τα όμορφα της γης
Μα κι όλες τις πίκρες του πλανήτη...

Αποφεύγω γι'αυτό να τ'ανοίγω
Όχι για τις αναμνήσεις! Σιγά τώρα...
Ένα κουτί τι να μας κάνει μπροστά στη θύελλα της θύμησης;
Ούτε γιατί φοβάμαι τις πίκρες που 'χει μέσα του
Ούτε για 'κείνα τα δάκρυα που δεν θα στεγνώσουν ποτέ στα γράμματα που περιέχει
Ούτε για την βουβή απουσία που δεν θα αποχωρήσει ποτέ από τις κάρτες του
Αλλά να, 'κείνο που φοβάμαι είναι οι χαρές που κουβαλάει μέσα του
Όλη η ευτυχία που κρύβεται στα χαρτιά του
Όλα τα όνειρα που χωράνε στα μικροαντικείμενα...

Θα 'ναι γι'αυτό αν τ'ανοίξω
Σαν ν'ανοίγω έναν ασκό του Αιόλου
Χρόνια μετά την καταστροφή που προκάλεσε
Θα 'ναι σαν να προκαλώ την δική μου πανωλεθρία!
Θα 'ναι σαν να 'χω στα χέρια μου ένα δεύτερο
- Ίσως ακόμη πιο δεινό -
Κουτί της Πανδώρας
Που έχει μεν βαθιά στον πάτο την ελπίδα
Μα από πάνω της τα κακά και τα μίση όλα του κόσμου...

Τι να την κάνεις λοιπόν την ελπίδα με τόση ασχήμια;
Θα 'ναι σαν να χορεύω μαζί με τη βεντάλια μου
Και την κορνίζα 'κείνη
Και το κουτί μου αγκαλιά!

Εψές ήταν μια κρύα νύχτα του φθινοπώρου
Σαν όλες τις άλλες
Γιατί έκανα για μια φορά το σωστό
Και έσβησα τη λάμπα:
Προτίμησα να μελετώ στα σκοτεινά
Παρά να χορεύουν γύρω απ'το φως της
Όλα 'κείνα τα αγαπημένα μου αντικείμενα...

Ένα ελάχιστο Ευχαριστώ...

  Τελείωσε, που λέτε, η ημέρα γενεθλίων μου! Από κάποια άτομα πήρα ευχές, από άλλα που περίμενα δεν πήρα και λυπήθηκα πολύ γι'αυτό, κι από κάποια άλλα πήρα κάτι που η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα... Είναι μερικά άτομα που έφτασαν στη ζωή μας απλώς τη λάθος στιγμή... Χωρίς να φταίνε αυτά, χωρίς να φταίμε κι εμείς, χωρίς να υπάρχουν περιθώρια αν θέλετε να εξελιχθούν περισσότερα και ίσως ομορφότερα - σίγουρα ομορφότερα - αισθήματα από αυτά που ήδη είχαν προλάβει να δημιουργηθούν. Κι έτσι απλά, χάνουμε χωρίς καν να το καταλάβουμε αυτά τα άτομα από τη ζωή μας. Καμιά φορά μας λείπουν αφάνταστα πολύ. Σκεφτόμαστε τις στιγμές που περάσαμε μαζί τους, το γέλιο που κατάφεραν να μας προξενήσουν σε κάποιες δύσκολες καταστάσεις της ζωής μας, και γενικά όλα αυτά για τα οποία τα ευχαριστούμε πολύ και θα θέλαμε να 'χαμε την ευκαιρία να τους το πούμε... Γιατί είναι κάποια άτομα που - θέλοντας και μη - τα έχουμε δυστυχώς αδικήσει. Και καλύτερα το αντιλαμβανόμαστε όταν έχει περάσει κάποιος καιρός, και μ' ένα μήνυμα, ένα τηλεφώνημα, δυο τους κουβέντες και μια αφιέρωση μας υπενθυμίζουν με εκείνον τον παντοτινά ευγενικό και ήρεμό τους τρόπο τα όσα συνέβησαν...

  Δεν σας κρύβω λοιπόν ότι αρχικά στενοχωρήθηκα. Ένιωσα άσχημα με τον εαυτό μου, χωρίς να 'χω κάνει κάτι το πραγματικά κακό και άσχημο, ωστόσο ξέροντας πως θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι πολύ διαφορετικά με λίγη περισσότερη τύχη και ίσως κάποια μετατόπιση μέσα στον χρόνο... Ωστόσο ο χρόνος είναι ένας, αυστηρός και αμετάκλητος, και σε μια περίοδο που νιώθεις όλο σου τον κόσμο, όλα όσα κατάφερες ποτέ να δημιουργήσεις και γενικότερα ό,τι είσαι να καταρρέει, και αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι'αυτό, είναι στ' αλήθεια δύσκολο να μην αδικήσεις, έστω και αθέλητα, κανέναν. Σε μια περίοδο κατά την οποία συνειδητοποιείς για έσχατη και εντονότερη φορά πόσο λίγο σ'αγάπησαν κάποιοι άνθρωποι που είχες πολύ ψηλά, αφού δεν σου στάθηκαν ούτε στο ελάχιστο, και δεν έχεις καν τον χρόνο να λυπηθείς γι' αυτούς επειδή φοβάσαι πως τελειώνει κι ο δικός σου χρόνος, σε μια περίοδο που ό,τι έχεις μέχρι τώρα αγαπήσει ζει την "ευτυχία" με κάτι καινούριο και ξένο στα μέχρι στιγμής δεδομένα σου, πόσο πια να ανοιχθείς σε νέα αισθήματα, πόσα σχέδια να κάνεις, πόσα θεμέλια για μια σχέση να κτίσεις, πόσες ροκ μπαλάντες να ακούσεις;! Σε μια περίοδο που νιώθεις για πρώτη φορά ότι στ' αλήθεια θα πεθάνεις, πόσο ψύχραιμη και αισιόδοξη να είσαι; 

  Έτσι λοιπόν, τώρα πια, καθώς σίγουρα βρίσκομαι σε μεγαλύτερη ασφάλεια, με κάποιες ίσως επιμέρους απώλειες, που δεν είναι όμως τίποτα μπροστά σε όσα ήταν πιθανά και τόσο φοβόμουν, μπορώ νομίζω να εκτιμήσω καλύτερα την κατάσταση και τελικά... να με δικαιολογήσω. Και το πιο σημαντικό δεν είναι αυτή μου η προσωπική δικαιολόγηση, μα το ότι με δικαιολογεί απόλυτα κι εκείνος ο άνθρωπος που αδίκησα, εκείνο το στ' αλήθεια μοναδικό και άξιο ευγνωμοσύνης άτομο που τελικά όπως φαίνεται είχε και έχει πραγματικά νιώσει πράγματα... Πράγματα πέρα από τις άμεσες και ανυπόμονες ανάγκες της σάρκας, πράγματα πέρα από τα επίγεια και συνηθισμένα. Θα 'θελα που λέτε να πω Ευχαριστώ για ακόμη μια φορά και για το γέλιο και για τις συζητήσεις και για την τεράστια ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ, και την ελάχιστη περιέργεια, για τις όσες μπαλάντες έγιναν τόσο όμορφα ροκ, μα περισσότερο για την δικαιολόγηση αυτήν, για το υπομονετικό βλέμμα και την γλυκύτητα του ανθρώπου που φαίνεται πως θέλει να σ'έχει στη ζωή του! 

  Ίσως κάποια πράγματα απ'αυτά που γράφουμε να μην τα διαβάζουν τελικά εκείνοι που θα 'πρεπε -ή να τα διαβάζουν κι άλλοι που ΔΕΝ θα 'πρεπε όπως έχει προσφάτως αποδειχθεί - ωστόσο είναι σημαντικό που μπορούμε να τα εξωτερικεύουμε... Σ'ευχαριστώ για όσα μου θύμησες λοιπόν, σ'ευχαριστώ για την αφιέρωση και τα τρυφερά σου λόγια, σ'ευχαριστώ ΤΟΣΟ για το τραγούδι που έκανες δικό μας... 

Δυο λόγια...

Συνήθιζα που λες να γράφω.
Και έγραψα από όλα:
Γράμματα που δεν δόθηκαν ποτέ, άλλα που δόθηκαν,
Ποιήματα, κείμενα τεράστια, κείμενα δυο σειρές 
Και καμιά φορά έγραφα κάτι που δεν μπορώ να προσδιορίσω
Μάλλον ήταν μικρά κομμάτια γεμάτα αγάπη,
Πίκρα, ή ενθουσιασμό.
Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο:
Δυο λόγια μονάχα.
Δυο λόγια με δυο, άντε τρία, νοήματα.
Και δεν τα 'γραφα για να δείξω κάτι,
Δεν τα 'γραφα για να γίνει κάτι.
Δεν τα 'γραφα για να τα διαβάσεις,
Δεν ήθελα να τα διαβάσεις.
Αλλά δεν είχε και καμιά διαφορά αν θα το 'κανες...
Εγώ τα 'γραφα για μένα.
Τα 'γραφα γιατί τα αισθανόμουν ίσως,
Ή γιατί τα θυμάμαι,
Ή γιατί θα 'θελα να ισχύουν.
Μα εσύ δεν το σεβάστηκες.
Πήρες, έτσι απλά, κάτι ελάχιστο από τα όσα είχα γράψει,
Κάτι που σίγουρα ούτε καν σε άγγιξε,
Μόνο με το ίδιο κενό βλέμα διάβασες,
Και το 'δωσες εκεί που "απευθύνεται".
Και ποιος σου είπε ότι εγώ θα 'θελα να το διαβάσει 'κείνος;
Αν ήθελα να τα διαβάσει θα τα 'λεγα σε 'κείνον κατευθείαν!
Μα εγώ απλώς τα έγραψα...
Δεν υπήρχε λόγος,
Κι αν θες να ξέρεις ήμουνα σίγουρη πως δεν θα τ'ακολουθούσε.
Τα έγραψα έτσι απλά, για μένα...
Και μ'αρέσει τόσο η σιγουριά σου σχετικά με αυτόν που απευθυνόταν!
Σ'ευχαριστώ που του το 'δειξες,
Έτσι, για να γελάσει λίγο παραπάνω μαζί μου.
Εσύ τίποτα δεν σεβάστηκες.
-Γιατί δεν το σεβάστηκες;;-
Και σίγουρα πάλι θα απορούσες
"Μα τι να έχω κάνει;"!
Όχι..! Εσύ πού να το καταλάβεις!
Με το ίδιο αθώο και "ΠΩΣ-ΜΠΟΡΕΣΕΣ-ΝΑ-ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ-ΟΤΙ-ΕΙΠΑ-ΚΑΤΙ-ΚΑΚΟ-ΓΙΑ-ΣΕΝΑ" βλέμμα
Θα μιλήσεις πάλι για τις ψεύτικες προθέσεις σου!
Θα αραδειάσεις για ακόμη μία φορά εκείνα τα γεμάτα ανιδιοτέλεια λόγια
Και θα θελήσεις να κάνεις ακόμη και εμένα να νιώσω τύψεις
Για τα όσα πίστεψα!
Μα αυτή τη φορά εγώ δεν θα σ'ακούσω...
Αυτή τη φορά δεν θα σου απαντήσω...
Αυτή τη φορά δεν σε δικαιολογώ.
Και λυπάμαι περισσότερο όχι γι'αυτό που έκανες,
Μα γιατί έστω και για ένα λεπτό είχα πιστέψει
Πως ίσως όντως σε είχα αδικήσει!
Ε όχι! Δεν σ'αδίκησα καθόλου...
Και τα λόγια σου είπες, και τα αδιόρθωτα κι αδικαιολόγητά σου έκανες.
Και παραπάνω σεβασμό, αν όχι αξιοπρέπεια, να αποκτήσεις.


Λοιπόν, μιλούσα μια ζωή για όσα δεν ήταν στο χέρι μου.
Ωστόσο φυσικά δεν αγνοώ πως όλοι μας, λιγότερο ή περισσότερο,
Κάνουμε τις επιλογές μας...
Κι αυτή τη φορά λυπάμαι πολύ για τις επιλογές σου.
Και ανάλογα κάνω τη δική μου επιλογή...