Kι αυτό το καλοκαίρι...

  Sε είδα ξανά, χωμένη βαθιά σε ένα από εκείνα τα καλοκαιρινά κλαμπ, να προσπαθείς να ταιριάξεις σαν ένα ξεκολλημένο κομμάτι από ένα συναρμολογούμενο αυτοκινητάκι για παιδιά, ή σαν ένα ελαττωματικό κομμάτι από παζλ με δελφίνια και ζούγκλες... Έτσι ήσουν πάντα, προσπαθούσες να προσαρμοστείς μέσα στο χάος της μάζας, προσπαθούσες να διασκεδάσεις κι εσύ όπως «Ο κόσμος πάντα διασκεδάζει»... Μα ποτέ δεν τα κατάφερνες. Γύριζες σπίτι σου με ‘κείνη την πίκρα και την απογοήτευση, έψαχνες κάτι όμορφο για να σκεφτείς - μάταια μάλλον - κι έβλεπες ύστερα τις ώρες να περνάνε χωρίς να κλείσεις μάτι... 


  Και χθες, όπως ακριβώς κάθε μα κάθε φορά, στεκόσουν σαν χαμένο περιστέρι, αταίριαστο πάντα με το σχήμα των άλλων πουλιών, ζαλισμένο πίσω από τους καπνούς και τη φασαρία. Σου ‘μοιαζε η γιορτή τους πανηγύρι μαύρο, τα μάτια τους θολά, τα ρούχα τους «ξένα»...  Εσύ... Εσύ δεν τα φόραγες αυτά... Εσύ φορούσες ένα άσπρο φόρεμα, και το ‘στρωνες κάπου - κάπου, χωρίς να αφήνεις κανέναν να καταλάβει αν το ‘κανες από αμηχανία ή έπρεπε στ’ αλήθεια να το φτιάξεις. Κι έβλεπες γύρω σου πως ήταν όλοι διαφορετικοί από ‘σένα, κι ύστερα γέλαγαν και σου ‘λεγαν «Ποιος είναι ο διαφορετικός!?»...


  Εσύ... Ήσουν διαφορετική ναι, και μονάχη σου. Και πρέπει κάποιος κάποτε να ‘σου χε μιλήσει για το «τίμημα» των «διαφορετικών»... Είναι κάτι που θα ‘πρεπε σίγουρα να γνωρίζεις. Μα όσο κι αν προσπάθησες δεν το θυμόσουν. «Θα πρέπει να το ανακαλύψω μόνη μου»... Σκεφτόσουνα. Και το ανακάλυψες! Όχι που θα το γλίτωνες... «Η μοναξιά θα είναι»... Είχε περάσει πολλές φορές απ’ το μυαλό σου. Ώσπου μπήκε κι έμεινε για τα καλά...


  Κι έτσι και χθες δεν ξέρω τι σκεφτόσουν, μα έμοιαζες το ίδιο χαμένη με πάντοτε, ούτε χαρούμενη μα κι ούτε λυπημένη. Όχι μπερδεμένη, το μυαλό σου καθαρό ήτανε... Μα με τόση ασχήμια γύρω σου, τι να σου κάνει ένα όμορφο «είναι»...? Και με τόσες απαντήσεις, τι να σου κάνουν δυο-τρία ερωτήματα...? Στεκόσουνα λοιπόν, δίπλα από ζευγαράκια και παρέες κι υποκρισίες κι αλήθειες. Κι ήταν ένα απ’ τα πολλά καλοκαίρια, τίποτα ιδιαίτερο, μα και τίποτα συνηθισμένο. Καμιά φορά ένιωθα πως ήθελες να μην ξεχωρίζεις, τα αστέρια που λάμπουν περισσότερο είναι φορές που αποζητάνε να κρυφτούν. Μα ό, τι κι αν έκανες ήσουν εκεί, σε κοίταγαν, σε γνώριζαν, χωρίς κανείς τους να σε ξέρει! Σου μίλαγαν κι έμοιαζαν τα λόγια τους ψεύτικα, οι ματιές τους αλλόκοτες. Ώρες-ώρες κοίταζες το κενό, μα έμοιαζε να ‘χει τόσο ενδιαφέρον, θαρρείς και σου ‘γνεφε κάποιος να τον πλησιάσεις κι εσύ το σκεφτόσουνα... Κι ώρες-ώρες πάλι είχες στο βλέμμα σου την αηδία που αντανακλούσαν όλα κι όλοι γύρω σου, σίγουρη πως δεν είσαι απ’ την γη αυτή που ζεις, «κάποιο λάθος θα ‘γινε με μένα», σκεπτόμενη... 


  Μα για ‘μένα ήσουν πάντοτε μοναδική κι όχι αταίριαστη, με το άσπρο σου φόρεμα και το λουλούδι στα μαλλιά σου... Εγώ, δειλός σαν ήμουν, δεν σε προσκάλεσα για «βόλτα», ούτε σ’ οδήγησα σ’ ακόμη ένα μαύρο πανηγύρι. Απλά κάθε χρόνο, κάθε καλοκαίρι, σε κοίταγα, παρατηρούσα το χαμόγελο και τα μαλλιά σου, κι ένιωθα σαν τη θάλασσα που συναντάει το κύμα της και τη μέρα που συναντά τον ήλιο της. Εσύ πάλι... Εσύ ήσουν σίγουρα σαν τον ορίζοντα: Να σ’ αντικρίζω κάθε μέρα μα ποτέ να μην σε κρατώ... 


  Ήρθες λοιπόν κι αυτό το καλοκαίρι, μικρή μου νεράιδα! Δεν ξέρω τι περιμένω, ίσως ένα θαύμα... 


Κι ένα είναι πάντα σίγουρο για ‘σένα...
Εκείνοι σε γνωρίζουν, χωρίς κανένας τους να σε ξέρει! 
Εγώ δεν σε γνωρίζω, μα σε ήξερα πολύ πριν σ’ αντικρίσω... 


Κάποια μέρα θα σου μιλήσω...

Συγγνώμη που σε αγαπώ ακόμα...

"Δεν έχεις τίποτα χειρότερο να μου κάνεις απ' το να μ' αγαπάς ακόμα..."

Εσύ δεν είσαι πουθενά
Κι εγώ ζητάω Συγγνώμη...

Συγγνώμη που σε πίστεψα και περίμενα λίγα περισσότερα
Συγγνώμη που σου έδωσα τα πάντα και μετά δεν είχα τίποτα
Συγγνώμη που δεν τα κατάφερα να θυμώσω μαζί σου
-Δεν φαντάζεσαι πόσο προσπάθησα!-
Συγγνώμη που σε είχα σ' όλα μου τα όνειρα
Χωρίς εγώ να είμαι σε κανένα απ' τα δικά σου
Συγγνώμη για όλα...

Συγγνώμη που περίμενα να ζητήσεις Συγγνώμη
Συγγνώμη που δεν έμαθα να σβήνω και να ξεχνώ
Συγγνώμη που πιστεύω πως αν μ' αγαπούσες θα ήσουν μαζί μου
Συγγνώμη που δεν τα κατάφερα να κάνω τον κόσμο λίγο καλύτερο
Για 'σένα
Συγγνώμη που δεν είμαι όσο δυνατή θα ήθελες
Συγγνώμη για όλα...

Συγγνώμη που με το που θα θέλεις να μου πεις κάτι
Θα το ακούω
Και συγγνώμη που με το που θα σωπαίνεις για πολύ καιρό
Θα περιμένω να μιλήσεις με υπομονή
Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να σε βοηθήσω
Γιατί ποτέ σου δεν θέλησες τη βοήθειά μου
Συγγνώμη για όλα...


Συγγνώμη για όσα Συγγνώμη δεν είπες
Συγγνώμη που δεν θα τον συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου
Που συγχώρεσε με τη σειρά του τ' ασυγχώρητα
Συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη
Που περίμενα από 'σένα περισσότερα
Γι' αυτό και λέω ότι με απογοήτευσες
Συγγνώμη για όλα...


Συγγνώμη που δεν ήμουν, φαίνεται, αρκετά καλή για 'σένα
Και συγγνώμη που κάποτε είχα ελπίδες
Κάποτε ζήλεψα, κάποτε φώναξα, κάποτε διέκοψα
Κάποτε δεν τόλμησα, κάποτε δεν άντεξα
Κάποτε ανησύχησα, κάποτε σε περίμενα
Συγγνώμη που ακόμη σε περιμένω
Συγγνώμη για όλα...

Συγγνώμη που ποτέ μου δεν θα σε καταλάβω!
Και που δεν θα πιστέψω πως έστω και για λίγο σε ένοιαξε στ' αλήθεια για 'μένα
Συγγνώμη που δεν μπορώ να σε κρατήσω ποτέ
Ποτέ, ποτέ!
Συγγνώμη θα σου πω εγώ για όλα τα λάθη που θα κάνει ο κόσμος
Γιατί απ' αυτόν συγγνώμη δεν πρόκειται να πάρεις!
Συγγνώμη λοιπόν για όλα...

Συγγνώμη που ένιωσες πως ήμουν ένα βάρος!
Πώς το 'πες, να θυμηθώ...
Εμπόδιο!
Συγγνώμη που νόμιζα σου στεκόμουν ενώ σε εμπόδιζα
Συγγνώμη που έκλαψα μέχρι να στεγνώσει η καρδιά μου
Συγγνώμη αν ποτέ σ' έκανα να με λυπάσαι
Συγγνώμη για όλα...

Συγγνώμη που δεν θα σε μισήσω ποτέ.
Συγγνώμη που σε αγαπώ ακόμα.
Άλλο κακό δεν έχω να σου κάνω...

Κάποτε...

Κάποτε απαντούσε όταν την κορόιδευαν στο δρόμο

Κάποτε κοίταζε το ρολόι της σαν έπεφτε για ύπνο

Κάποτε σιγοτραγουδούσε σαν έκανε μπάνιο, κέρδιζε τους δράκους, 

Κάποτε μύριζε το καλοκαίρι ήδη από τον Μάρτιο και τα Χριστούγεννα έβλεπε χιόνι...

Κάποτε ορκίστηκε πως μια μέρα θα φύγει

Κάποτε ήθελε τόσο μα τόσο να φύγει...

Στεκόταν με την κολλητή της και τάραζαν την ησυχία της νύχτας με τα "θέλω" τους!

Φώναζαν για να τ'ακούσει και ο τελευταίος στον κόσμο πως θα τα κατάφερναν...

Κάποτε όταν έβρεχε κράταγε ομπρέλα για να μην βραχεί

Και φοβότανε απλά πράγματα, το σκοτάδι, τους δράκους, το θάνατο 

Σκούπιζε τη λάσπη από το παπούτσι της

Και συνέχιζε τον δρόμο...

Τώρα πια στο κάθε σχόλιο σωπαίνει, κουράστηκε να μιλά δίχως να ακούγεται

Τώρα πια η ώρα δεν την νοιάζει, ο χρόνος την αφήνει αδιάφορη

Τώρα δεν τραγουδά, έχει φωνή αδύναμη, οι δράκοι την αφήνουν ήσυχη μα όλοι οι άλλοι όχι

Ακόμη και τον Ιούνη βρέχει και τα Χριστούγεννα ποτέ δεν είναι άσπρα...

Τώρα το ξέχασε πως ήθελε να φύγει, θυμάται αυτά που θέλησε αργότερα

Κι άλλωστε όλα τα μέρη ίδια της φαίνονται

Με την "κολλητή" την ενώνει πέρα για πέρα η ησυχία πλέον!

Και τελευταίες στον κόσμο μάλλον είναι οι ίδιες και κανένας άλλος...

Τώρα πια όταν βρέχει δεν την νοιάζει μη βραχεί

Και φοβάται περισσότερο το φως, τους ανθρώπους και τη ζωή

Αφήνει τις λάσπες ως έχουν

Και δεν ξέρει αν έχει άλλο δρόμο να συνεχίσει...

Κάποτε όλα ήταν αλλιώς! 

Ώρες - ώρες νομίζει πως τα πράγματα είναι τόσο όμορφα στο παρελθόν,
μονάχα για να τα θυμόμαστε με νοσταλγία στο μέλλον...

Δεν πειράζει...

Κι αν περίμενες να πάρεις περισσότερα...
Κι αν δεν ανοίξαν τελικά οι ουρανοί όπως σου υποσχέθηκαν...
Κι αν δεν ακούστηκαν οι προσευχές κι οι λυγμοί σου...
Κι αν πεθαίνεις... Δεν πειράζει.

Αρρώστησε το μέσα σου
Σιώπασε η φωνή σου
Έσβησαν τα μάτια σου
Σκόρπισε το "γιατί" σου...

Μα δεν πειράζει.

Θα 'σαι για πάντα εκείνη που περίμενε να σκάσει στα γέλια
Μα αστείο δεν ερχόταν...
Θα 'σαι για πάντα η σκόνη που προσπάθησε να σβήσει τα γραμμένα
Μα το μελάνι ήταν κατάμαυρο...

Δεν πειράζει, δεν πειράζει...
Πόσα "Δεν πειράζει";;;
Μία άρνηση όλη σου η ζωή,
Με λίγες μικρές - τόσο δα - παύσεις...

Κι ύστερα σε ξεχάσανε...
Έτσι απλά.
Οι άνθρωποι ξεχνάνε... Το ήξερες...
Απλώς καμιά φορά το ξεχνούσες κι εσύ...

Πάντα το καλοκαίρι αγαπούσες πιο πολύ απ'το χειμώνα
Το γαλάζιο από το μαύρο
Την αγκαλιά απ'το φιλί
Κ εκείνον από τον εαυτό σου...

Κι ύστερα ξέχασες κι εσύ...
Όχι όλα όσα σ' άρεζαν πιο πολύ...
Μα όλα όσα κατόρθωνες κάποτε να αισθανθείς
Ξέρεις: εμπιστοσύνη, πίστη, ελπίδα...

Ξέχασαν οι άλλοι εσένα
Ξέχασες κι εσύ αυτά
Κι είμαστε πάτσι, τόσο απλά!
Έτσι μάλλον το σκέφτηκε όποιος εφηύρε εκείνο το "Δεν πειράζει"...

Τώρα, σαν μετράς, θα 'χεις πει και στη ζωή σου
Χίλια "Δεν πειράζει"...
Κι όμως, πείραζε... Πάντα πείραζε...
Στ' αλήθεια, πειράζει...

Σου εύχομαι να βρεις αυτό που ψάχνεις...

Και να 'ναι όμορφο, σαν καλοκαίρι θαλασσί!
Και σαν τα όνειρα παραδεισένιο...
Στο εύχομαι - αλήθεια σου το λέω -
Να το βρεις.
Και να το αγαπήσεις σαν την άνοιξη
Να το κρατήσεις σαν τον ήλιο
Να το κοιτάξεις λες και σ'αγαπάει κι αυτό
Κι ύστερα να σ'αγαπήσει στ' αλήθεια...

Σου εύχομαι να μην περιμένεις πολύ
Οι άνθρωποι είναι άνθρωποι και περιμένοντας καμιά φορά ξεχνάνε...
Οι άνθρωποι είναι αδύναμοι, δεν φτιάχτηκαν να προσμένουν μια ζωή
Γι' αυτό σου λέω, σου έυχομαι να μην περιμένεις πολύ.

Και να 'ναι η αναμονή γλυκιά
Όπως όταν περίμενες το πρώτο σου ποδήλατο
Όπως όταν σου έδωσαν την πρώτη σου γρανίτα φράουλα
Και περίμενες να δεις πώς είναι το λεμόνι...

Κι όταν το βρεις, όταν το βρεις αυτό που ψάχνεις,
Σου εύχομαι ποτέ να μην το χάσεις
Να το κρατήσεις σφιχτά και ποτέ να μη σου φύγει
Να τ' αγκαλιάσεις σαν να 'τανε το τελευταίο περιστέρι στον ουρανό
Κι η τελευταία  μυρωδιά στη γη...

Σου εύχομαι να βρεις αυτό που ψάχνεις
Να το ακολουθήσεις κλείνοντας τα μάτια σου
Και να πεθάνεις μαζί του μετά από χρόνια, ευτυχισμένος...

Και μην ξεχνάς...
Να του λες παραμύθια όπου οι μεγάλοι δράκοι κι οι μάγισσες
Παίρνουν αυτό που αξίζουν!
Και να το ησυχάζεις τα βράδια που είναι πιο σκοτεινά απ'τα υπόλοιπα
Και να του σιγοτραγουδάς για να το νανουρίσεις...

Αυτά είχα να ευχηθώ για 'σένα...
Και προς Θεού, όχι ό,τι αξίζεις!
Δεν θέλουμε και να σε δούμε μόνο σου!
Περισσότερα... 


Και τώρα γεια κι αντίο σου
Και ζήσε τα όνειρά σου
Κυνήγα το, αυτό που ψάχνεις λέω!
Θα το βρεις, το ξέρω...

Μπορείς να μ'αγαπάς..;

Ήταν που λέτε μια φορά ένα σκιουράκι. Ούτε όμορφο, ούτε άσχημο. Ούτε έξυπνο, ούτε κουτό. Ένα συνηθισμένο σκιουράκι ήτανε, που θα 'μοιαζε μ' όλα τα' άλλα, αν δεν είχε μια παράξενη συνήθεια. Μόλις σουρούπωνε, το 'σκαγε απ΄ τη φωλιά του και πήγαινε και στηνότανε στην άκρη του δάσους, δίπλα στο ποτάμι, καρτερώντας τα ζώα που πήγαιναν να πιουν νερό...

Περνούσαν λέαινες, ζαρκάδια κι αρκούδες και λαγοί κι ασβοί και βατραχάκια... Το σκιουράκι ένιωθε πως με όλα έμοιαζε λιγάκι, πως όλα τους είχανε κάτι όμορφο, κάτι ξεχωριστό. Έτσι, τα σταματούσε όλα, τα κοίταζε στα μάτια και τα ρωτούσε:

- Μπορείς να μ' αγαπάς;

Τα πιο πολλά γελούσαν. Αλλά δεν έμπαιναν στον κόπο να απαντήσουν. Και άλλα του έλεγαν: Δεν έχω χρόνο - ή δεν ξέρω τι είναι ν' αγαπάς... Κι αυτό γινόταν κάθε σούρουπο κι έτσι είχαν τα πράγματα, ώσπου μια μέρα, το σκιουράκι ξαναρώτησε κι ένας ασβός του χαμογέλασε και του είπε:

- Μπορώ. Έλα να αγαπηθούμε.

- Μπορείς; Πόσο χαίρομαι! Πες μου, όμως, τι πά' να πει ν' αγαπηθούμε;

- Λοιπόν, το πιο σπουδαίο είναι να μη βιαστείς να καταλάβεις. Και τώρα άκου: Ν' αγαπηθούμε, πρώτα-πρώτα πά' να πει να κοιταζόμαστε στα μάτια.

Κι έτσι κοιταζόταν στα μάτια για μερόνυχτα...

- Τώρα αγαπιόμαστε;

- Όχι βέβαια. Αλίμονο αν ήταν τόσο απλό.

Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να φτιάξουμε κάτι μαζί.

Κι έφτιαξαν πράγματα μαζί. Κι ήταν τόσο χαρούμενα!...

- Τι ωραίο να σ' αγαπάω! Τώρα δεν αγαπιόμαστε;

- Όχι ακόμα. Γιατί ν' αγαπηθούμε πά' να πει και να 'χουμε κάτι ο ένας απ' τον άλλον. Δώσ' μου λίγο απ' το καστανόμαυρο τρίχωμά σου κι εγώ θα σου δώσω απ΄ το κίτρινο των ματιών μου.

Κι έκαναν έτσι...

Το σκιουράκι καθρεφτίστηκε στα μάτια του ασβού και καμάρωσε την κίτρινη λάμψη τους στα δικά του μάτια. Κι ύστερα του χάρισε το πιο γλυκό καστανόμαυρο τρίχωμα που είχε στην πλάτη του.

- Τώρα αγαπιόμαστε;

- Όχι, όχι ακόμα. Μας μένει το πιο δύσκολο. Πρέπει να αγκαλιαστούμε σφιχτά, πολύ σφιχτά, και να τρέξουμε στον ήλιο, καβαλώντας μιαν αχτίδα από φως. Έλα, με το ένα, με το δύο, με το τρία, να προλάβουμε αυτήν εκεί την αχτίδα.

- Ένα, δύο, τρία, εεεεεεεεεεεεεε... ωπ!

- Τώρα αγαπιόμαστε;

- Τώρα.

Και που λέτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, κάπως έτσι έγινε κι έτρεχαν για τον ήλιο. Κι άρχισε να πέφτει βροχή, γλυκιά σα μέλι. Ήταν τα δάκρυα της χαράς τους, που απ' την τεράστια ταχύτητα - που ζάλισε όλα τα πουλιά κι όλα τ' αστέρια - έγιναν ένα... Κι ύστερα βγήκε ένα ουράνιο τόξο τόσο λαμπερό, που όλοι στη γη βάλανε το χέρι πάνω από τα μάτια να μην τυφλωθούνε, κι αναρωτιόντουσαν τι είχε συμβεί πάνω απ' τα σύννεφα...

Και πέρασε καιρός. Να 'τανε χρόνια, να 'τανε ένα λεπτό μονάχα, κανένας δε θα μπορούσε να μας πει, γιατί ο χρόνος ήταν άχρονος, μέχρι που ο ασβός ψιθύρισε:

- Κουράστηκα. Μη σου κακοφανεί. Μπορεί και να ζαλίστηκα απ' το τρέξιμο.Θα 'θελα να γυρίσω πίσω.

- Κουράστηκες; Όμως, δεν τρέχουμε πατώντας στο χώμα. Είναι το φως που μας κουβαλάει. Δεν είναι κουραστικό.

- Για μένα είναι. Έπειτα το 'χω ξανακάνει. Λίγοι το αντέχουν δεύτερη φορά. Είν' επικίνδυνο. Γυρίζω πίσω...

Αυτά είπε. Και με μεγάλη ευκολία, πήδηξε σ' ένα μετεωρίτη που κατέβαινε στη γη και χάθηκε...

- Μη φεύγεις, φώναξε το σκιουράκι. Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω ποτέ πια να σταματήσω, κι είν' αστείο να τρέχω μόνος μου στον ουρανό...

Όμως, τη φωνή του την άκουσε μονάχα το σκοτάδι, κι ίσως - δε σας τ' ορκίζομαι - το φεγγαράκι που πρόβαλε πίσω από ένα σύννεφο δειλά.

- Εεεεεεε... ωωωωωωωωωω... Είναι κανείς εδώ; Δεν έχει νόημα πια να πάω στον ήλιο. Ποιος θα μπορούσε να μου πει πώς θα ξαναγυρίσω πίσω;

Αλλά το σύμπαν εκείνη τη στιγμή ήτανε άδειο, κι έτσι δεν του απάντησε κανένας.

- Μου φαίνεται πως τώρα τρέχω πιο γρήγορα από πρώτα.

Κι άρχισα να κρυώνω. Κι αν τρέχω έτσι μόνο μου για πάντα; Εεεεεεε... ωωωωωωωωω... Βοήθεια! Δεν είναι κανείς εδώ;

Τότε, μια μικρή φωνούλα έφτασε στ' αφτιά του,

τόσο γλυκιά και σιγανή σα να 'βγαινε από μέσα του.

- Ψιτ, ψιτ! Σκιουράκι!

- Μου μίλησε κανείς; Τίποτε δεν βλέπω.

- Ψιτ, εδώ δίπλα στην κοιλιά σου. Είμαι η ηλιαχτίδα που σε κουβάλησε μαζί με τον ασβό βόλτα στον Γαλαξία.

Ακόμα πάνω μου τρέχεις. Ακου. Μόνο εγώ μπορώ να σε γυρίσω πίσω. Πρώτα θα μπούμε σε τροχιά γύρω από τη γη, ύστερα σιγά-σιγά θα κατέβουμε. Μόνο που 'χω τρέξει άπειρα χιλιόμετρα κι η ενέργειά μου έχει σχεδόν εξαντληθεί. Για να γυρίσουμε πρέπει να θυσιάσεις κάτι από σένα, να το καίω, να γεμίζω τις μπαταρίες μου, να προχωράμε...

- Ότι πεις. Τι θες να θυσιάσω;

- Ξέρω κι εγώ;... Το τρίχωμά σου, τις πατούσες σου,

ένα κομμάτι από την καρδιά σου...

- Το τρίχωμά μου, οι πατούσες μου, δικά σου. Μόνο που καρδιά δεν έχω πια. Την πήρε ο ασβός μαζί του. Κι αυτό δεν αλλάζει...

- Εντάξει, παίρνω τις πατούσες σου. Ελπίζω να μας φτάσουν. Καίω την πρώτη... Μην πονάς πολύ. Μην κλαις, δεν το αντέχω. Ησύχασε. Κρατήσου τώρα. Αλλάζουμε πορεία.

Κι έτσι μπήκανε σε τροχιά... Το σκιουράκι μ' ένα πόδι,

κοίταζε τη γη - τόσο μικρούλα - κι όμως του φαινότανε

πως διέκρινε στο δάσος τον ασβό του.

Κι ήταν το κέντρο της γης ο ασβός γι' αυτό. Μόνο εκείνος μέτραγε εκεί κάτω. Τίποτ' άλλο.

- Παράξενο να μπαίνεις σε τροχιά. Το κέντρο της ζωής σου είν' αυτό το κάτι που τρέχεις γύρω του. Κι όμως είν' άσκοπο να τρέχεις, γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις,

ούτε και να ξεφύγεις απ' αυτό...

- Σσσσσσστ! Μη μιλάς, δάγκωσε τα χείλη, είπε η λιαχτίδα.

Καίω τη δεύτερη πατούσα. Καταβαίνουμε...

Κι αρχίσανε να κατεβαίνουν κάνοντας τούμπες στον αέρα,μέσα σε ρεύματα τόσο τρελά, που όλα δείχνουν πως δίχως άλλο θα γκρεμοτσακιστούνε. Το σκιουράκι δίχως πόδια, κι η γη να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, το δάσος να φαίνεται πια καθαρά, τα δένδρα, τα πουλάκια, το ποτάμι και ξαφνικά... Πλατς!... Και μετά τίποτα...

Όταν το σκιουράκι, ύστερα από ώρα, άρχισε να συνέρχεται, πόναγε σ' όλο του το κορμί. Όμως κατάλαβε πως κάποιος ήταν κοντά του και του έβαζε οινόπνευμα κι ύστερα φυσούσε τις πληγές για να μην τσούζει, και του 'βαζε κομπρέσες κι επιδέσμους και το χάιδευε...

- Ο ασβός μου, σκέφτηκε κι άνοιξε τα μάτια.

Όμως, είδε να σκύβει πάνω του ένας κάστορας. Ήταν ένας μικρόσωμος κανελής κάστορας μ' αστεία μουσούδα, που όμως το βλέμμα του ήταν τόσο φωτεινό, που σαν σε κοιτούσε νόμιζες πως λαμπύριζαν πυγολαμπίδες στη ματιά του. Κι είχε ένα χαμόγελο τόσο, μα τόσο τρυφερό, που το σκιουράκι ούτε να δακρύσει από ευγνωμοσύνη δεν μπορούσε. Κοιταζόταν σιωπηλά ώρα πολλή. Ύστερα, ο κάστορας ρώτησε κάτι που το σκιουράκι άπειρες φορές είχε ρωτήσει πιο παλιά, όταν ήταν ανυποψίαστο για όλα...

- Μπορείς να μ' αγαπάς;

Το σκιουράκι αναστέναξε, χωρίς καθόλου λύπη.

- Φοβάμαι πως δεν μπορώ. Δεν έχω πια καρδιά για ν' αγαπήσω...

- Δεν πειράζει. Αν το θες, θα σου δώσω ένα κομμάτι απ'τη δικιά μου.

- Όμως ν' αγαπηθούμε πά'να πει να τρέχουμε μαζί - κι εγώ δεν έχω πόδια.

- Να τρέχουμε, έτσι άσκοπα, γιατί; Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να κάνουμε μαζί ένα δρόμο, όπως μπορούμε. Το πιο σπουδαίο είναι να 'μαστε οι δυο μας, και όχι πόσο γρήγορα θα τρέχουμε, ούτε που θα πάμε... Μικρό μου σκιουράκι, αν μπορείς να μ'αγαπάς, θα σου φτιάξω ξυλοπόδαρα από αγριοτριανταφυλλιά. Κι αν δε θες, θα σε μάθω να περπατάς με τα χέρια. Κι αν κουραστείς, θα σε πάρω αγκαλιά και θα 'ναι πιο όμορφα, γιατί θ' ακούω την ανάσα σου κι η μυρωδιά σου θα μπει μέσα στο πετσί μου

και δε θα ξέρουμε αν είσαι εσύ ή εγώ, εγώ ή εσύ,

θα 'μαστε εμείς...

Τι έγινε μετά, κανείς δεν έμαθε στα σίγουρα - κι εγώ που να το ξέρω; Λένε πως τους είδανε να φεύγουνε για την Ανατολή, περπατώντας με τα χέρια, και να γελάνε, να γελάνε... Ο απόηχος απ' το γέλιο τους ξέμεινε στα φυλλώματα των δένδρων - λένε... Πάντως, ποτέ - μα ποτέ - κανείς πια δεν τους ξανάδε...

Του νικημένου η δύναμη...

Υπόμεινε χαστούκια και δέκα μικρά δοκαράκια από φλόγες
Υπόμεινε το σκοτάδι να καίει σαν την αδικία στα ερείπια
Υπόμεινε τα χτυπήματα ένα-ένα...

Φάνηκε να 'χασε τις ελπίδες του ονείρου του
Φάνηκε να 'χασε και την μάχη και τον πόλεμο
Φάνηκε να 'χασε το παιχνιδάκι...

Τώρα, νικημένος πια, σκύβει για λίγο το κεφάλι
Σφίγγει τα δόντια και τις παλάμες του
Και κοιτάζει το νερό να στάζει στο πάτωμα...

Νερό από δάκρυα, κρύο ιδρώτα
Νερό από το αίμα της ραγισμένης του καρδιάς
Κι από το ψέμα της αλήθειας του...

Κι ύστερα μες στο χάος του φόβου και της θύμησης
Βλέπει κάτι καινούριο
Ποτέ του δεν ξανάδε τέτοιο σκοτάδι σ' ένα φως και τέτοιο φως μες στο σκοτάδι...

Είναι του νικημένου η δύναμη
Στέκει ακλόνητη, φαντάζει θεόρατη πια
Έτοιμη να τα βάλει με τους πάντες και τα πάντα...

Είναι του νικημένου η δύναμη
Αποτέλεσμα του εγωισμού του νικητή
Της υστεροβουλίας των θεατών και της κακίας του κόσμου...

Είναι στυφή, στεγνή, απρόσωπη
Έχει για υποκείμενο την αντανάκλαση από δυο σκληρά λόγια
Μια συνεχή απόρριψη και πέντε-έξι άδεια βλέμματα...

Να τη! Του νικημένου η δύναμη!
Έσχατη παράδοση του ήθους και της θέλησής του και μεγάλη...
Σχεδόν τόσο μεγάλη όσο ο εγωισμός του νικητή!