Αυτογνώστες Εραστές

  Οι μέρες κυλούσαν κι εμείς αγαπιόμασταν
  όπως κάθε άνθρωπος που αξίζει να λέγεται άνθρωπος
    και όχι ον υποταγμένο στην χαμένη προσωπικότητα,
      σεξουαλικότητα
    και τελικά στον χαμένο απ' τις πολλές παραλλαγές
      εαυτό του.

(...)

  Και ξέρεις, ποτέ δεν περίμενα 

    πως το φανερά και μάταια υπερεκτιμημένο παρελθόν 

    θα μπορούσε τόσο απότομα ποτέ να αναχθεί σε ένα απλό

  απωθημένο. 

  Πως αυτό που συσκότιζε τη ζωή μου

  αυτό το σχεδόν ξεπέρασμα

    θα μετουσιωνόταν σε τετελεσμένη υπόθεση 

  απλά και μόνο αν μου διδόταν η ευκαιρία να ξεδώσω εξαπατώντας το

    όπως και αυτό εξαπάτησε εμένα. 

    Γιατί τούτο μόνο δύνανται να πράξουν αυτά τα άλογα

    καθότι το στοιχείο Χ στη μετρική της αρχαίας

    τα ουδέτερα στοιχεία που κανείς δεν μπορεί να χαρακτηρίσει τελικώς

  διότι και εκείνα επέτρεψαν, ή μάλλον επιδίωξαν, να αφεθεί το πρόσωπό τους ανερμήνευτο

  αδυνατώντας, προφανώς, κι οι ίδιοι να σηκώσουν τούτο το βάρος της ερμηνείας του. 

    Ας μείνει τώρα λοιπόν κρυμμένο πίσω απ' το δάχτυλό του

  όπως πάντα ήταν

  κι όπως απ' το πολύ κρύψιμο ξέχασε να φανερωθεί ακόμη και στον εαυτό του

  διότι κι αυτό πάντοτε έτσι ήτανε:

     ον υποταγμένο στην χαμένη προσωπικότητα,

      σεξουαλικότητα
    και τελικά στον χαμένο απ' τις πολλές παραλλαγές
      εαυτό του.

(...)

  Οι μέρες κυλούσαν κι εμείς αγαπιόμασταν 

  όπως κάθε άνθρωπος που αξίζει να λέγεται άνθρωπος

    με τα αποσιωπητικά να μην σημαίνουν τίποτε άλλο 

    παρά μόνο αυτές τις βαθυστόχαστες παύσεις μεταξύ των σκέψεων

    και των ταχύρρυθμων αναστεναγμών μας

  όπως όλων αυτών των φυσιολογικών ανθρώπων που ξέρουν να φανερώνουν το εγώ τους

    άφοβα. 

(...)

  Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι τις φιγούρες εκείνες της λογοτεχνίας που με τρόμαζαν

    τον Κόμη Όλαφ, τον Χήθκλιφ

    κι ακόμη-ακόμη κι εκείνον τον Κρέοντα 

  σατανικές φιγούρες που σκορπούσαν δυστυχία στους γύρω τους

    αυτούς που μισούσαν

    μα κι εκείνους ακόμη-ακόμη που "αγαπούσαν" 

    αν υπήρχαν τινές

  και το τρομακτικό σχετικά μ' αυτούς δεν ήταν τελικά οι ιδιοτελείς βλέψεις τους

  μα στο τέλος-τέλος το πόσο δυστυχισμένοι ήταν οι ίδιοι. 

  Κι αυτό τώρα, το μάταια βιωμένο,

    δυστυχισμένο όσο και οι τρεις μαζί

    ίσως και όσο όλοι οι ήρωες των βιβλίων μου που είχαν κακό τέλος

    κι ακόμη πιο κακή ζωή. 

  Γιατί το χαμένης προσωπικότητας υποκείμενο

  κούρασε τελικά το αντικείμενο κοροϊδίας του.  

(...)

  Και οι μέρες κυλούσαν κι εμείς αγαπιόμασταν

    αφού μετά από τόσες συναναστροφές και τόσους που απλά ήθελαν να "αδειάσουν"

    επικαλούμενοι άλλοι έρωτα κι άλλοι ούτε καν μπαίνοντας στον κόπο

  μάθαμε πια να διαχειριζόμαστε την αγάπη

     κι αφού μετά από τόση απόρριψη

     και τόσες ανασφάλειες που μας γέννησαν άτομα ανασφαλή

  μάθαμε πια να δεχόμαστε την αγάπη και να μην την φοβόμαστε

     ως κάτι αδύνατο, για πάντα ξένο κι αλλοτινό. 

(...)

  Τόσοι άνθρωποι ένα πρόβλημα

  το αυτό πρόβλημα

    να μην θέλουν, ό,τι κι αν γίνει, να δώσουν

  κι εμείς, όπως ο Νέος Εξωμερίτης που περιέγραψε με ακρίβεια ο Ρήγας,

  έτοιμοι για τόσες θυσίες και τόσες αλλαγές. 

  

Γιατί έλαμπε, λοιπόν, τόσα χρόνια ο ήλιος

χωρίς να σ' έχω ακόμη γνωρίσει;

Γιατί το φεγγάρι γινόταν μια φορά το μήνα ολόγιομο

γιατί υπήρχαν αστέρια στον ουρανό

γιατί πήγαινα εκδρομές

γιατί βουτούσα στη θάλασσα

γιατί κοιμόμουν τα βράδια

γιατί ξυπνούσα το πρωί;

Μάλλον χρειάστηκε να γίνουν όλα αυτά 

για να μάθω να ζω κι έτσι να σε γνωρίσω!

Άλλο λόγο δεν βλέπω

μόνο ξέρω ποια είμαι

και λέω στον κόσμο ποια είμαι

και ξέρεις ποιος είσαι 

και λες στον κόσμο ποιος είσαι κι εσύ

- κι αυτό, πίστεψέ με, είναι σημαντικότερο 

απ' όσο ακούγεται
αφού, ως σωστοί Αυτογνώστες Εραστές
είμαστε ομολογουμένως άγιοι νέας εποχής
και οι ηθικότεροι εν τω κόσμω άνθρωποι.

  Κι οι μέρες κυλούσαν κι εμείς αγαπιόμασταν όπως ο Αδάμ κι η Εύα 

    και κοροϊδεύαμε τον καιρό που περνούσε με βόλτες

    και χάδια και φιλιά κι αγκαλιές και γλυκόλογα

    και κάθε μέρα κάναμε έρωτα για να θυμόμαστε ότι είμαστε Ένα

    και να μην θελήσουμε ποτέ να χωριστούμε.

  Όπως ο Αδάμ κι η Εύα, 

  ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέτα,

  η Μαρία και ο Χρήστος,

  ο Λευτέρης και η Δήμητρα,

    όπως αυτοί, αλλά όχι όσο αυτοί,

    γιατί εμείς αγαπιόμασταν - πιθανώς λόγω συνήθειας
    και προϋπηρεσίας -

      έτι περισσότερο. 

  Οι μέρες κυλούσαν κι εμείς αγαπιόμασταν

  περίπου όπως ο Αδάμ κι η Εύα

    γυμνοί, ολόγυμνοι χωρίς τίποτε πια να κρύψουμε

    μες τον αιώνιο παράδεισό μας...

Κάτι όμορφο

"Θα σου πω κάτι όμορφο απόψε. 

Κι ύστερα θα σ'αφήσω να πνιγείς στη δυστυχία σου. 

Σε αγαπούσα."

Μπ. Χρηστίδης

Η ευλογία της έλλειψης - Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου 'χει απομείνει
μ' αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ' το παρελθόν
σαν να 'ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ' έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ' άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με - παρακαλώ το Άγνωστο -
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.

Αν μου λείπει κάτι

Αν μου λείπει κάτι

είναι οι χαρές που ποτέ δεν προλάβαινα να ζήσω.

Μου λείπει ο άντρας που ποτέ δεν ερωτεύτηκα

Μου λείπει η μεγάλη σχέση που ποτέ δεν έκανα

Μου λείπει η σπουδαία αγάπη που ποτέ δεν ήρθε

Μου λείπουν οι στιγμές που ποτέ δεν έζησα

Μου λείπουν τ' αληθινά "σ' αγαπώ" που ποτέ δεν είπα

και ποτέ δεν άκουσα 

Μου λείπει η δικαιοσύνη που ποτέ δεν αισθάνθηκα 

Μου λείπει η ομορφιά του κόσμου που ποτέ δεν κατάφερα να δω

Μου λείπουν τα ζεστά βράδια της στοργής που ποτέ ο Θεός δεν μ' άφησε να ζήσω

Αν μου λείπει κάτι

είναι ο άντρας που ποτέ δεν ερωτεύτηκα

και το φως που ποτέ δεν κατάφερα να αντικρίσω. 

Κι η σπουδαία αγάπη

ποτέ δεν ήρθε... 

Ή μήπως...Ζωή;

νιώθοντας τα φιλιά σου στο λαιμό μου
αναρωτιέμαι αν είναι αυτό η ευτυχία
μα η νύχτα μας λούζει απόψε με τις πρώτες φθινοπωρινές μπόρες
κι αφού το μέτρο σύγκρισής μου χρονολογείται στο πολύ μακρινό παρελθόν
είναι δύσκολο ν' απαντήσω στο ερώτημά
που προφανώς σε μία κρίση μαζοχισμού και αυτοκαταστροφικότητας
έθεσα μόνη μου

αν αυτό που είχα ζήσει κάποτε κι αποκαλούσα "ευτυχία"
ήταν κάτι σαν το τωρινό
θα μπορούσα εύκολα να δώσω μιαν απάντηση
το πρόβλημα είναι πως ούτε το θυμάμαι αυτό το κάποτε
μα ούτε και νομίζω πως είχε κάποια σχέση με το τώρα

αν όταν λούζεις τα μαλλιά μου έβρισκα έναν τρόπο να παγώσω τον χρόνο
να στερήσω απ' τη στιγμή την ιδιότητά της να περνάει και να χάνεται
ίσως τότε να μπορούσα να εξαγάγω ένα συμπέρασμα για την ουσία της επιβίωσής μου
ίσως τότε να ήξερα έστω αν άξιζε τελικά τον κόπο η προσμονή μου

αν τη στιγμή που χωμένος ανάμεσα στα πόδια μου γίνεσαι ένα μαζί μου
μπορούσα να βγω απ' το σώμα μου και να γίνω μια άλλη
που παρατηρεί αόρατη την προαιώνια πράξη συνένωσης
και συνενοχής στην από κοινού αμαρτία
ίσως τότε μπορούσα να πω με σιγουριά πως σε θέλω
ίσως τότε μπορούσα να επενδύσω με ασφάλεια στο κοινό μας μέλλον
που τόσο μου ζητάς μέσα στην ανασφάλειά σου
και με μάτια παιδιού προσμένεις μια σίγουρη απάντηση 

και αν καθώς κοιμάμαι δίπλα σου
μπορούσα να κλέψω μια στιγμή του ονείρου σου και να την κάνω δική μου
ίσως τότε καταλάβαινα αν στ' αλήθεια σ' έχω αγαπήσει
και ίσως ήμουν λίγο παραπάνω βέβαιη για την αμοιβαιότητα των αισθημάτων
που δεν ντραπήκαμε τόσο νωρίς να ξεστομίσουμε πως έχουμε 

μα όλα αυτά στέκομαι ανίκανη βεβαίως να τα πραγματώσω
κι όταν από τη θέση του συνοδηγού ακούω κάποιο τραγούδι που με θλίβει
κι έχω εκείνη την - γνωστή μου πια - πικρή γεύση στο στόμα
σε νιώθω ν' αναρωτιέσαι μυστικά μέσα σου τι μπορεί να σκέφτομαι
και να κοιτάς το προφίλ μου στωικά κι απαραπόνετα

κοιτώντας σε τα μάτια μου ρωτούσαν γιατί τόλμησες να μ' αγαπάς
μα εσένα - που δεν ήσουν φαίνεται ακόμη άριστα εκπαιδευμένος στο να τα διαβάζεις -
σου ξέφυγε το "γιατί" και το αντικατέστησες με "αν"
έτσι σε βόλεψε βλέπεις και το ταίριαξες
και μου απάντησες χωρίς κανέναν δισταγμό
"πιο πολύ κι απ' τη ζωή μου"
(ή μήπως...Ζωή;)

και αλήθεια, αγάπη μου, πόσο άλλαξε η ζωή σου;
σίγουρα όχι όσο η δική μου
που απ' την πολλή μετάβαση τρέμει και τρομάζει
κι αναρωτιέται αν εννοούσες ζωή ή Ζωή

μ' άφησες σπίτι κι απόψε κλείνοντας μετά από παράπονα την πόρτα του ασανσέρ
κι αν τώρα κοιμήθηκες κι ίσως νομίζεις πως είμαι όσα φαίνομαι
και λέω όσα νιώθω
ποτέ δεν θα μάθεις αυτά που τώρα γράφω για 'σένα
ή μάλλον...εξαιτίας σου
και ποτέ δεν θα καταλάβεις τα πάντα από 'μένα
απλά γιατί ποτέ δεν θα αφεθώ να σου τα δείξω

αν κάθε φορά που με ξυπνούσες τρίβοντας το σώμα σου στο δικό μου
μπορούσα να δω στα μάτια σου το αντικαθρέφτισμα απ' την τότε ζωή
(ή μήπως...Ζωή)
σου
ίσως τότε κατόρθωνα να δηλώσω με σιγουριά πως την υπόλοιπη θα την μοιραστείς μαζί μου
και ίσως τότε και εσύ να ησύχαζες για πάντα
και ν' άφηνες πίσω την μέχρι τώρα ζωή
(ή μήπως...Ζωή)
που είχες
χωρίς να έχεις ιδέα ότι κάπου στον κόσμο
υπήρχα κι εγώ
και περίμενα εσένα

μα όλα αυτά που τόση ώρα απαριθμώ μ' ανοησία
ποτέ δεν θα γίνουν στην πραγματική ζωή
κι ίσως μόνο σε μια της φαντασίας μου κάποτε να καταφέρω
μα κι αυτό πάλι δε νομίζω πως θα 'ναι αρκετό
κι έτσι σ' αφήνω να σκέφτεσαι τώρα τη ζωή/Ζωή
και σου δίνω και το ελεύθερο να βάλεις το πρώτο γράμμα μικρό
ή αν θέλεις να βάλεις αυτό το οδυνηρό για 'μένα κεφαλαίο
χωρίς ποτέ άλλωστε εγώ να το μάθω
όπως κι εσύ ποτέ δεν θα μάθεις κάτι τέτοια βράδια με τις πρώτες φθινοπωρινές μπόρες
ποιο είναι εκείνο το κεφαλαίο γράμμα
που σκέφτομαι εγώ

Ζητάς - Νίκη Ταγκάλου

Έχεις την απαίτηση
να πέσω μέσα στην φωτιά και αλώβητη να βγω.
Έχεις την απαίτηση να τρέχω μέσα στην βροχή ξυπόλυτη
και η υγρασία να μην με αγγίζει.

Ζητάς θυσίες εις το όνομα της αγάπης.
Εσύ όμως ξέρεις να αγαπάς;
Πώς ζητάς τον θάνατο του άλλου όταν εσύ
αρνείσαι να πεθάνεις;

Σε αγγίζει η ανιδιοτέλεια τoυ έρωτα;
Ζητάς εγώ να κατεβάσω τα αστέρια μέσα στα χέρια σου
και αναρωτιέμαι, εσύ θα μου χάριζες ποτέ το φεγγάρι;

Ζητάς εγώ να γίνω άνδρας στην θέση του άνδρα,
φορώντας φόρεμα και ψηλά τακούνια.
Εσύ ζητάς έρωτα με προϋποθέσεις
αλλά εγώ ήρθα μόνη μου, δεν έφερα τίποτα μαζί μου.
Ό,τι κουβαλούσα στα χέρια μου ήταν μόνο η αγάπη μου
και το πάθος μου για σένα.

Πώς ζητάς σπασμούς καρδιάς, όταν αυτήν την καρδιά
την αφήνεις κατάχαμα να σέρνεται και να λιγοψυχά;

O δικός μου έρωτας με έφερε τελείως γυμνή στο κατώφλι σου
και ήταν στο χέρι σου να με ντύσεις.
Αυτό... έπρεπε να το κάνεις εσύ...

Φθινοπωρινή Ιστορία - Ασημίνα Ξηρογιάννη

 

 

Ραντεβού το φθινόπωρο λοιπόν!
Για να δώσουμε συνέχεια στην ιστορία μας.
Το ζήτημα είναι αν θα  μας ξανάρθουν οι λέξεις
ή  αν χάθηκαν για πάντα μέσα στους λαβυρίνθους
των καλοκαιρινών μας περιπλανήσεων.

 

 

Διάβαζα για τον εραστή μιας πόρνης
που την έλεγαν Λου
Τόσοι άντρες μπαινόβγαιναν στο σώμα της
μόνο ένας κατάφερνε να την αποπλανεί
προλαβαίνοντας ακόμα και την ίδια την νύχτα.

 

 

Και θέλω να σου διηγηθώ αυτήν την ιστορία ολόκληρη,
όταν αποκαμωμένοι από τον έρωτα,
θα χαλαρώνουμε στο κρεβάτι
και θα βυθιζόμαστε ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου
φροντίζοντας μην μας πέσει κάτω κανένα βλέμμα.

 

 

Ποιο μήνα του φθινοπώρου αυτή τη φορά;
Σεπτέμβρη ίσως ή Νοέμβρη
θα εξιλεωθείς για την καλοκαιρινή σου προδοσία;