Σαν - Χρήστος Παπαγεωργίου

Σαν να μικραίνουν
Όλα
Τα καλντερίμια οι βρύσες τα πλατάνια
Η πλατεία
Το ίδιο το σπίτι που μεγάλωσες

Έτσι θα πάμε
Σαν μια κουκκίδα στο όνειρο

Έτσι θα πάμε
Σαν ένας κόκκος στο χρόνο

Από τη συλλογή Κρύβε Λόγια

Μετακόμιση - Γιώτα Αργυροπούλου

I

Χθες μετακόμισα δυο δρόμους παραπέρα.
Αέρισα καλά το ξένο σπίτι
αλλά μυρίζει ακόμα φαγητά
τσιγάρα
αναπνοές.
Χθες μετακόμισα
μια μοναξιά
πιο πέρα.

ΙΙ

Σ' αυτό το σπίτι θα 'ρθουν
λιγότεροι συγγενείς
θα 'ρθουν λιγότεροι φίλοι.
Δε θα το μάθουν καν πως μετακόμισα
δε θα χτυπήσουν το κουδούνι.
Τακτοποιώ τα πράγματα. Άλλο ένα άδειο σπίτι.
Βιβλία, δίσκοι - άχρηστοι πλέον,
μικροπράγματα,
από μετακόμιση σε μετακόμιση
έφτασαν σώα ως εδώ.
Από σπίτι σε σπίτι αναλογίζομαι, μετρώ,
έχασα ανεπαίσθητα
ανθρώπους που αγαπούσα.

ΙΙΙ

Η ανάμνηση από τη μυρωδιά τους,
η κουβέντα τους, έφτασε αλώβητη ως εδώ.
Λίγες φωτογραφίες
ανάμεσά τους ξετυλίγουν τη ζωή μου.
Και ας μη μάθουν καν πως μετακόμισα.
Κι ας μη χτυπήσουν το κουδούνι.
Πρώτη μου μέρα στο καινούργιο σπίτι
το κατέκλυσαν
άνθρωποι που αγάπησα,
που έχασα,
και έφτασα ανεπαίσθητα
μια μοναξιά πιο πέρα.

Ποιητικό Υστερόγραφο - Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ

Τα ποιήματα δεν μπορούν πια
να 'ναι ωραία
αφού η αλήθεια έχει ασχημύνει.
Η πείρα είναι τώρα
το μόνο σώμα των ποιημάτων
κι όσο η πείρα πλουταίνει
τόσο το ποίημα τρέφεται και ίσως δυναμώσει.
Πονάν τα γόνατά μου
και την Ποίηση δεν μπορώ πια να
προσκυνήσω,
μόνο τις έμπειρες πληγές μου
μπορώ να της χαρίσω.
Τα επίθετα μαράθηκαν,
μόνο με τις φαντασιώσεις μου
μπορώ τώρα την Ποίηση να διανθίσω.
Όμως πάντα θα την υπηρετώ
όσο βέβαια εκείνη με θέλει
γιατί μόνο αυτή με κάνει λίγο να ξεχνώ
τον κλειστό ορίζοντα του μέλλοντός μου.

Η αγάπη - Κώστας Ουράνης

Ἄ! Τί ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς ὄρθιος στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ

καὶ μὲ τὰ μάτια στοὺς νεκροὺς τοὺς δρόμους στυλωμένα·

ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά᾿ ρθεῖ, δίχως νὰ νιώσεις ἀπὸ ποῦ, 

καὶ πίσω σου πλησιάζοντας μὲ βήματα σβησμένα.

Θὲ νὰ σοῦ κλείσει ἀπαλά, μὲ τ᾿ ἄσπρα χέρια της τὰ δυό, 

τὰ μάτια ποὺ κουράστηκαν στοὺς δρόμους νὰ κοιτᾶνε, 

κι ὅταν γελώντας νὰ τῆς πεῖς θὰ σὲ ρωτήσει: «ποιὰ εἶμ᾿ ἐγώ;»

ἀπ᾿ τῆς καρδιᾶς τὸ σκίρτημα θὰ καταλάβεις ποιά ῾ναι.

Δὲν ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς... Ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ.

Κλειστὰ ὅλα νά ῾ναι, θὰ τὴ δεῖς ἄξαφνα μπρός σου νὰ βρεθεῖ

κι ἀνοίγοντας τὰ μπράτσα της πρώτη θὰ σ᾿ ἀγκαλιάσει.

Εἰδέ, κι ἂν ἔχεις φωτεινό, τὸ σπίτι γιὰ νὰ τὴ δεχθεῖς, 

καὶ σὰν φανεῖ τρέξεις σ᾿ αὐτήν, κι ἐμπρὸς στὰ πόδια της συρθεῖς, 

ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ, - ἀλλιῶς θὰ προσπεράσει.

Πάντα θα σου λείπει αυτό που αποφεύγεις

Ένιωθα άνετα χωμένη στη ζέστη του λεωφορείου
με προστάτευε από το ελαφρύ αεράκι του έξω
δεν ήξερε τι θα μπορούσε να σε συγκινήσει
αν ήταν αστείο πρωταπριλιάτικο η περιφρόνησή σου
ή όχι.

"Πάντα θα σου λείπει αυτό που αποφεύγεις"
της το 'λεγα κι εκείνη με κοιτούσε συμφωνώντας με τα μάτια
και δίπλα μια τραγουδίστρια χωρίς φωνή
τραγουδούσε 'Bang-bang
my baby shot me down".

Και δεν ήμουν παρά μια μαύρη κουκκίδα
στο απέραντο πλάνο της θέας σου
χωρίς να ξέρω τι σε συγκινεί και τι σου λείπει
αν είναι αστείο πρωταπριλιάτικο η περιφρόνησή σου
ή όχι.

Πάντα τελικά θα μας σκοτώνει η ίδια η καθημερινότητά μας
όσο συνηθισμένη ή συναρπαστική κι αν είναι
πάντα οι διαδρομές θα μας εξαντλούν ύπουλα, σιγά-σιγά
πάντα ο χρόνος κι οι υποχρεώσεις θα 'ναι εχθροί μας
κι εχθροί των μεγαλύτερων συναισθημάτων μας.

"Έρωτες" σου λέει ο άλλος
"Αγάπη", μεγάλα αισθήματα, όχι αστεία
ποιος να το φανταζόταν πως θα αρκούσε μια τόση δα ζωή
να τα σκοτώσει για πάντα
και να απορροφήσει το δήθεν αιώνιο μεγαλείο τους;

Και τελικά πάντα θα το θέλεις το παράπονό σου
πάντα θα τη θέλεις την αμαρτία σου
πάντα θα πληγώνεις αυτούς που αγαπάς
-όσο πιο πολλή αγάπη, τόσο πιο πολλές πληγές!-
και τελικά...πάντα θα σου λείπει αυτό που αποφεύγεις.

Οι αμυγδαλιές

το μόνο πράγμα που είναι όμορφο τον Μάρτη είναι οι αμυγδαλιές
ροζ-μωβ
σαν κάτι ανοιξιάτικα όνειρα που τα λησμόνησες μετά
τι άλλο να συμπαθήσει κανείς;
τη βροχή που ξεπλένει κάθε στιγμιαίο ήλιο;
μια κρύο μια ζέστη
σαν κάτι παλιούς έρωτες
σαν κάτι περασμένα
σαν κάτι ξεχασμένα...
και κυλούν τα χρόνια
και περνούν τα λόγια
χωρίς ν' αγαπάμε τίποτ' άλλο παρά κάτι πανέμορφα δέντρα
μου 'καναν δώρο κάποτε μικρά-μικρά κλαράκια τους
με άνθη-μωρά που στο φύσημα του αέρα κουνούσαν τα χεράκια τους
κι εγώ τα στόλιζα στεφάνι στα μακριά μαλλιά μου
κι όταν μαραίνονταν εύκολα τα πετούσα
γιατί γρήγορα μου χάριζαν καινούρια
και γρήγορα μαραίνονταν κι εκείνα
και εύκολα, άπληστα τα ξεχνούσα κι αυτά...
τι άλλο ν' αγαπήσεις;
θαρρείς και τίποτα είναι καλαίσθητο
τα σύννεφα και τη βροχή
ποτέ μου δεν τα συμπάθησα
ποτέ μου δεν αγάπησα τις βροχερές ημέρες...
γι'αυτό το μόνο πράγμα που 'ναι όμορφο τον Μάρτη
είναι οι αμυγδαλιές
ποτέ μου δεν μ' αγάπησαν τις βροχερές ημέρες...

Η Καλαμιά - Κ. Παλαμάς

Ένας αντρειωμένος Ποταμός μια μέρα

στη χαριτωμένη Καλαμιά μιλάει: 

"Όποτε κι αν στρίψω, σε θωρώ εδώ πέρα

στο δικό μου πλάι.

Κι όταν ζευγαρώνω σ' αγκαλιά γαλάζια

τ' άστρα από 'κει πάνω, τ' άνθη από 'δω χάμου,

γέρνεις κι αγναντεύεις με καημούς και νάζια

τ' αγκαλιάσματά μου.

Κι όταν οργισμένος χύνομαι στο δρόμο

και χαλάω, συντρίβω κόσμο σαν το Χάρο

καρτερείς αθώα, στέκεις δίχως τρόμο 

να σε συνεπάρω.

Αλλά κι αν σε τρώη τ' αγριομανητό μου,

πάντα στο πλευρό μου ζης αναστημένη.

Από με τι ελπίζεις; Πάντα στο πλευρό μου

μνήμα σε προσμένει!"

Κι αποκρίθη εκείνη γέρνοντας επάνω 

στα πρασινισμένα πόδια του θλιμμένα:

"Δεν μπορώ να ζήσω, μήτε να πεθάνω

μακριά από 'σένα!"

Από τη συλλογή Τα μάτια της ψυχής μου