Πάντα θα σου λείπει αυτό που αποφεύγεις

Ένιωθα άνετα χωμένη στη ζέστη του λεωφορείου
με προστάτευε από το ελαφρύ αεράκι του έξω
δεν ήξερε τι θα μπορούσε να σε συγκινήσει
αν ήταν αστείο πρωταπριλιάτικο η περιφρόνησή σου
ή όχι.

"Πάντα θα σου λείπει αυτό που αποφεύγεις"
της το 'λεγα κι εκείνη με κοιτούσε συμφωνώντας με τα μάτια
και δίπλα μια τραγουδίστρια χωρίς φωνή
τραγουδούσε 'Bang-bang
my baby shot me down".

Και δεν ήμουν παρά μια μαύρη κουκκίδα
στο απέραντο πλάνο της θέας σου
χωρίς να ξέρω τι σε συγκινεί και τι σου λείπει
αν είναι αστείο πρωταπριλιάτικο η περιφρόνησή σου
ή όχι.

Πάντα τελικά θα μας σκοτώνει η ίδια η καθημερινότητά μας
όσο συνηθισμένη ή συναρπαστική κι αν είναι
πάντα οι διαδρομές θα μας εξαντλούν ύπουλα, σιγά-σιγά
πάντα ο χρόνος κι οι υποχρεώσεις θα 'ναι εχθροί μας
κι εχθροί των μεγαλύτερων συναισθημάτων μας.

"Έρωτες" σου λέει ο άλλος
"Αγάπη", μεγάλα αισθήματα, όχι αστεία
ποιος να το φανταζόταν πως θα αρκούσε μια τόση δα ζωή
να τα σκοτώσει για πάντα
και να απορροφήσει το δήθεν αιώνιο μεγαλείο τους;

Και τελικά πάντα θα το θέλεις το παράπονό σου
πάντα θα τη θέλεις την αμαρτία σου
πάντα θα πληγώνεις αυτούς που αγαπάς
-όσο πιο πολλή αγάπη, τόσο πιο πολλές πληγές!-
και τελικά...πάντα θα σου λείπει αυτό που αποφεύγεις.

Οι αμυγδαλιές

το μόνο πράγμα που είναι όμορφο τον Μάρτη είναι οι αμυγδαλιές
ροζ-μωβ
σαν κάτι ανοιξιάτικα όνειρα που τα λησμόνησες μετά
τι άλλο να συμπαθήσει κανείς;
τη βροχή που ξεπλένει κάθε στιγμιαίο ήλιο;
μια κρύο μια ζέστη
σαν κάτι παλιούς έρωτες
σαν κάτι περασμένα
σαν κάτι ξεχασμένα...
και κυλούν τα χρόνια
και περνούν τα λόγια
χωρίς ν' αγαπάμε τίποτ' άλλο παρά κάτι πανέμορφα δέντρα
μου 'καναν δώρο κάποτε μικρά-μικρά κλαράκια τους
με άνθη-μωρά που στο φύσημα του αέρα κουνούσαν τα χεράκια τους
κι εγώ τα στόλιζα στεφάνι στα μακριά μαλλιά μου
κι όταν μαραίνονταν εύκολα τα πετούσα
γιατί γρήγορα μου χάριζαν καινούρια
και γρήγορα μαραίνονταν κι εκείνα
και εύκολα, άπληστα τα ξεχνούσα κι αυτά...
τι άλλο ν' αγαπήσεις;
θαρρείς και τίποτα είναι καλαίσθητο
τα σύννεφα και τη βροχή
ποτέ μου δεν τα συμπάθησα
ποτέ μου δεν αγάπησα τις βροχερές ημέρες...
γι'αυτό το μόνο πράγμα που 'ναι όμορφο τον Μάρτη
είναι οι αμυγδαλιές
ποτέ μου δεν μ' αγάπησαν τις βροχερές ημέρες...

Η Καλαμιά - Κ. Παλαμάς

Ένας αντρειωμένος Ποταμός μια μέρα

στη χαριτωμένη Καλαμιά μιλάει: 

"Όποτε κι αν στρίψω, σε θωρώ εδώ πέρα

στο δικό μου πλάι.

Κι όταν ζευγαρώνω σ' αγκαλιά γαλάζια

τ' άστρα από 'κει πάνω, τ' άνθη από 'δω χάμου,

γέρνεις κι αγναντεύεις με καημούς και νάζια

τ' αγκαλιάσματά μου.

Κι όταν οργισμένος χύνομαι στο δρόμο

και χαλάω, συντρίβω κόσμο σαν το Χάρο

καρτερείς αθώα, στέκεις δίχως τρόμο 

να σε συνεπάρω.

Αλλά κι αν σε τρώη τ' αγριομανητό μου,

πάντα στο πλευρό μου ζης αναστημένη.

Από με τι ελπίζεις; Πάντα στο πλευρό μου

μνήμα σε προσμένει!"

Κι αποκρίθη εκείνη γέρνοντας επάνω 

στα πρασινισμένα πόδια του θλιμμένα:

"Δεν μπορώ να ζήσω, μήτε να πεθάνω

μακριά από 'σένα!"

Από τη συλλογή Τα μάτια της ψυχής μου

Βρόχος - Ντίνος Χριστιανόπουλος

Τώρα που σ' έχω διαγράψει απ' την καρδιά μου,

ξαναγυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα,

όλο και πιο πολύ τυραννικά.

Δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για μένα,

δεν έχουν τρυφερότητα τα λόγια σου,

τα δάχτυλά σου έγιναν τώρα πιο σκληρά,

έγιναν πιο κατάλληλα για το λαιμό μου.

Τακτική Και Στρατηγική - Μάριο Μπενεντέτι

Η τακτική μου είναι
να σε κοιτώ
να σε μαθαίνω όπως είσαι
να σ’ αγαπώ όπως είσαι
η τακτική μου είναι
να σου μιλώ
και να σ’ ακούω
να χτίζω με τις λέξεις
γέφυρες απόρθητες
η τακτική μου είναι
να παραμείνω στη μνήμη σου
δεν ξέρω με τι τρόπο
ούτε με ποια αφορμή
να παραμείνω πάντως μαζί σου
η τακτική μου είναι
να είμαι ειλικρινής
και να πιστεύω το ίδιο για σένα
και να μην πουλάμε παραμύθια
ο ένας στον άλλο
ούτως ώστε ανάμεσά μας
να μην υπάρχει τείχος
ή άβυσσος
η στρατηγική μου,
ωστόσο
είναι πιο σοβαρή
και πιο απλή
η στρατηγική μου είναι
μια απ’ αυτές τις μέρες
δεν ξέρω με τι τρόπο
ούτε με ποια αφορμή
επιτέλους, να μ’ έχεις ανάγκη.

Βικτώρια - Μαρία Θεοφιλάκου

Δεν έχει τέλμα να βουτήξω το ψωμί μου
Ούτε και τέρμα να αποθέσω τα μπαγκάζια μου
Όλο τ΄ αδράζω από τη σκόνη κι αυτά ξανακυλάνε
Μέρα τη μέρα σε σταθμούς που όλο τρέχουν
μοιάζω να είμαι εγώ σταματημένη,
ονειροπόλα καρτερώντας μια αποβάθρα
 Κι εσύ αν είσαι φίλος
κάνε τα μάτια σου πως καθαρίζεις
Όποιος κι αν φεύγει από τους δυο,
αν φεύγει,
είμαστε μόνοι

Αυτογνώστες Εραστές

  Οι μέρες κυλούσαν κι εμείς αγαπιόμασταν
  όπως κάθε άνθρωπος που αξίζει να λέγεται άνθρωπος
    και όχι ον υποταγμένο στην χαμένη προσωπικότητα,
      σεξουαλικότητα
    και τελικά στον χαμένο απ' τις πολλές παραλλαγές
      εαυτό του.

(...)

  Και ξέρεις, ποτέ δεν περίμενα 

    πως το φανερά και μάταια υπερεκτιμημένο παρελθόν 

    θα μπορούσε τόσο απότομα ποτέ να αναχθεί σε ένα απλό

  απωθημένο. 

  Πως αυτό που συσκότιζε τη ζωή μου

  αυτό το σχεδόν ξεπέρασμα

    θα μετουσιωνόταν σε τετελεσμένη υπόθεση 

  απλά και μόνο αν μου διδόταν η ευκαιρία να ξεδώσω εξαπατώντας το

    όπως και αυτό εξαπάτησε εμένα. 

    Γιατί τούτο μόνο δύνανται να πράξουν αυτά τα άλογα

    καθότι το στοιχείο Χ στη μετρική της αρχαίας

    τα ουδέτερα στοιχεία που κανείς δεν μπορεί να χαρακτηρίσει τελικώς

  διότι και εκείνα επέτρεψαν, ή μάλλον επιδίωξαν, να αφεθεί το πρόσωπό τους ανερμήνευτο

  αδυνατώντας, προφανώς, κι οι ίδιοι να σηκώσουν τούτο το βάρος της ερμηνείας του. 

    Ας μείνει τώρα λοιπόν κρυμμένο πίσω απ' το δάχτυλό του

  όπως πάντα ήταν

  κι όπως απ' το πολύ κρύψιμο ξέχασε να φανερωθεί ακόμη και στον εαυτό του

  διότι κι αυτό πάντοτε έτσι ήτανε:

     ον υποταγμένο στην χαμένη προσωπικότητα,

      σεξουαλικότητα
    και τελικά στον χαμένο απ' τις πολλές παραλλαγές
      εαυτό του.

(...)

  Οι μέρες κυλούσαν κι εμείς αγαπιόμασταν 

  όπως κάθε άνθρωπος που αξίζει να λέγεται άνθρωπος

    με τα αποσιωπητικά να μην σημαίνουν τίποτε άλλο 

    παρά μόνο αυτές τις βαθυστόχαστες παύσεις μεταξύ των σκέψεων

    και των ταχύρρυθμων αναστεναγμών μας

  όπως όλων αυτών των φυσιολογικών ανθρώπων που ξέρουν να φανερώνουν το εγώ τους

    άφοβα. 

(...)

  Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι τις φιγούρες εκείνες της λογοτεχνίας που με τρόμαζαν

    τον Κόμη Όλαφ, τον Χήθκλιφ

    κι ακόμη-ακόμη κι εκείνον τον Κρέοντα 

  σατανικές φιγούρες που σκορπούσαν δυστυχία στους γύρω τους

    αυτούς που μισούσαν

    μα κι εκείνους ακόμη-ακόμη που "αγαπούσαν" 

    αν υπήρχαν τινές

  και το τρομακτικό σχετικά μ' αυτούς δεν ήταν τελικά οι ιδιοτελείς βλέψεις τους

  μα στο τέλος-τέλος το πόσο δυστυχισμένοι ήταν οι ίδιοι. 

  Κι αυτό τώρα, το μάταια βιωμένο,

    δυστυχισμένο όσο και οι τρεις μαζί

    ίσως και όσο όλοι οι ήρωες των βιβλίων μου που είχαν κακό τέλος

    κι ακόμη πιο κακή ζωή. 

  Γιατί το χαμένης προσωπικότητας υποκείμενο

  κούρασε τελικά το αντικείμενο κοροϊδίας του.  

(...)

  Και οι μέρες κυλούσαν κι εμείς αγαπιόμασταν

    αφού μετά από τόσες συναναστροφές και τόσους που απλά ήθελαν να "αδειάσουν"

    επικαλούμενοι άλλοι έρωτα κι άλλοι ούτε καν μπαίνοντας στον κόπο

  μάθαμε πια να διαχειριζόμαστε την αγάπη

     κι αφού μετά από τόση απόρριψη

     και τόσες ανασφάλειες που μας γέννησαν άτομα ανασφαλή

  μάθαμε πια να δεχόμαστε την αγάπη και να μην την φοβόμαστε

     ως κάτι αδύνατο, για πάντα ξένο κι αλλοτινό. 

(...)

  Τόσοι άνθρωποι ένα πρόβλημα

  το αυτό πρόβλημα

    να μην θέλουν, ό,τι κι αν γίνει, να δώσουν

  κι εμείς, όπως ο Νέος Εξωμερίτης που περιέγραψε με ακρίβεια ο Ρήγας,

  έτοιμοι για τόσες θυσίες και τόσες αλλαγές. 

  

Γιατί έλαμπε, λοιπόν, τόσα χρόνια ο ήλιος

χωρίς να σ' έχω ακόμη γνωρίσει;

Γιατί το φεγγάρι γινόταν μια φορά το μήνα ολόγιομο

γιατί υπήρχαν αστέρια στον ουρανό

γιατί πήγαινα εκδρομές

γιατί βουτούσα στη θάλασσα

γιατί κοιμόμουν τα βράδια

γιατί ξυπνούσα το πρωί;

Μάλλον χρειάστηκε να γίνουν όλα αυτά 

για να μάθω να ζω κι έτσι να σε γνωρίσω!

Άλλο λόγο δεν βλέπω

μόνο ξέρω ποια είμαι

και λέω στον κόσμο ποια είμαι

και ξέρεις ποιος είσαι 

και λες στον κόσμο ποιος είσαι κι εσύ

- κι αυτό, πίστεψέ με, είναι σημαντικότερο 

απ' όσο ακούγεται
αφού, ως σωστοί Αυτογνώστες Εραστές
είμαστε ομολογουμένως άγιοι νέας εποχής
και οι ηθικότεροι εν τω κόσμω άνθρωποι.

  Κι οι μέρες κυλούσαν κι εμείς αγαπιόμασταν όπως ο Αδάμ κι η Εύα 

    και κοροϊδεύαμε τον καιρό που περνούσε με βόλτες

    και χάδια και φιλιά κι αγκαλιές και γλυκόλογα

    και κάθε μέρα κάναμε έρωτα για να θυμόμαστε ότι είμαστε Ένα

    και να μην θελήσουμε ποτέ να χωριστούμε.

  Όπως ο Αδάμ κι η Εύα, 

  ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέτα,

  η Μαρία και ο Χρήστος,

  ο Λευτέρης και η Δήμητρα,

    όπως αυτοί, αλλά όχι όσο αυτοί,

    γιατί εμείς αγαπιόμασταν - πιθανώς λόγω συνήθειας
    και προϋπηρεσίας -

      έτι περισσότερο. 

  Οι μέρες κυλούσαν κι εμείς αγαπιόμασταν

  περίπου όπως ο Αδάμ κι η Εύα

    γυμνοί, ολόγυμνοι χωρίς τίποτε πια να κρύψουμε

    μες τον αιώνιο παράδεισό μας...