Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Παρ' όλα αυτά... Σ'ευχαριστώ...



Παρ' όλα αυτά, Σ'ευχαριστώ...
Για το όνειρο, το ηλιοστάλακτο πρωί, την ζεσταμένη ανάσα
Για τις στιγμές σου, τις δικές μου, την αγάπη μας...
Σου ανοίγω δρόμο, τον δρόμο της ελευθερίας που πάντα αναζητούσες
Τον δρόμο των ονείρων, που τόσο σου στερούσα τελικά
Τον δρόμο της ευτυχίας σου...
Και, παρ' όλα αυτά, εγώ Σ'ευχαριστώ...
Για το θαύμα, που όσο ζω θα θυμάμαι
Για την υπόσχεση, για τις βόλτες, τα καλοκαίρια...
Σου παραδίδω την μοναξιά που τόσο αποζήτησες
Το μονοπάτι για τις αλλαγές, τις φιλοδοξίες, το μέλλον σου
Το μέλλον σου χωρίς εμένα...
Παρ' όλα αυτά λοιπόν που έγιναν, Σ'ευχαριστώ...
Για 'σένα, για την έλευση και την εφήμερη παραμονή σου
Για τα αισθήματα, τις αναμνήσεις, τα σημάδια που άφησες...
Σου αφήνω όσες στιγμές μπόλιασαν στην καρδιά σου
Σε συναντώ ύστατη φορά στα όνειρά μου, σε χορεύω τα μεσάνυχτα
Και σ'αποχαιρετώ, ίσως για πάντα...

Και, τώρα που τα βλέπω, θέλω να γράψω κι άλλα
Σ'ευχαριστώ για τόσα ακόμη άλλα!
Τα χρόνια, τα λόγια, τη χαρά, την μεγαλύτερη ευτυχία που μπορεί ένας άνθρωπος να αισθανθεί!
Με συγχωρείς αν κάτι δεν το είπα, εσύ σίγουρα τα ξέρεις αυτά για τα οποία Σ'ευχαριστώ...
-Εσύ... Όλα για 'σένα...Πάντα για 'σένα...-
Σ'ευχαριστώ...
Για το μεγαλύτερο κατόρθωμα που μπορεί ένας κοινός θνητός να κάνει:
Να αγγίξει, να πιάσει στα δυο του χέρια ένα θαύμα, ένα όνειρο, το ίδιο το όνειρό του...

Παρ' όλα αυτά ... Σ'ευχαριστώ...
Γιατί κάθε ιστορία είναι διαφορετική κι οι περισσότερες κάποια στιγμή τελειώνουν...
Δεν με πλήγωσες, δεν με λύγισες, δεν με κατέστρεψες, δεν με έκανες κομμάτια
Μην τα σκέφτεσαι εσύ όλα αυτά...
Εγώ τα ξέχασα.
Εγώ χαίρομαι πολύ, πολύ για 'σένα κι είμαι στ' αλήθεια τόσο περήφανη...
Χαμογελάω σου λέω μ' όσα με πλήγωσαν, χαίρομαι που συνέβησαν, χαίρομαι που υπάρχουν
Δεν κλαίω εγώ, αλήθεια!
Και τώρα σ'αποχαιρετώ, πρόχειρα ίσως, όχι όπως θα ταίριαζε, μα, εσύ σίγουρα θα καταλάβεις...

Παρ' όλα αυτά...Σ'ευχαριστώ...
Που γνώρισα κι εγώ μια αγάπη για τη ζωή μου...


(Αν δεν υπήρχες, να φανταστείς, ποιο θα 'ταν τ' άλλο μου μισό;! Να γιατί Σ'ευχαριστώ. ) 

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

Για τα Χριστούγεννα...



  Αυτές τις μέρες όλοι είναι με άτομα που αγαπούν, τρώνε όλοι μαζί, γελάνε, εύχονται "Χρόνια Πολλά" και θυμούνται πώς νιώθει κανείς στη ζεστασιά της παρέας, στο χαμόγελο του "όλοι μαζί" και στην ανάμνηση 'κείνης της κάποτε κοινοκτημοσύνης, αληθινής, βαθιάς και ανιδιοτελούς αγάπης και τελικά, τύχης... Όλοι λένε στους δικούς τους ανθρώπους "Σ'αγαπώ", "Σ'ευχαριστώ", ακόμη και "Συγγνώμη", ευγνωμονούν τον Θεό που έχουν δίπλα τους αυτούς που θέλουν και χρειάζονται στη ζωή τους, ξεχνούν πώς είναι να μισείς, έστω για λίγο, και κάνουν σαν μικρά παιδιά ώρες-ώρες... Υπάρχουν όμως, δυστυχώς, και άνθρωποι που είναι μόνοι τους... Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τρώνε με χαρά, δεν γελούν, δεν έχουν σε κανέναν να ευχηθούν... Απομονωμένοι και παραγκωνισμένοι από κάθε είδους παρέα, κάθε χαμόγελο, κάθε "όλοι μαζί", μακριά αλλά και τόσο κοντά σε κάθε ανάμνηση του παρελθόντος, και σίγουρα πολύ πολύ μακριά από την τύχη... Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πια την ευκαιρία να πουν "Σ'αγαπώ", "Σ'ευχαριστώ", ακόμη και "Συγγνώμη", κουράστηκαν να προσεύχονται σε κάποιον Θεό χωρίς ανταπόκριση, κουράστηκαν ακόμη και να μισούν κι όσο κι αν προσπαθούν, δεν μπορούν να κάνουν σαν μικρά παιδιά ποτέ... Και - πώς τυχαίνει! - αυτοί οι δυστυχισμένοι άνθρωποι ήταν οι ίδιοι και πέρυσι και πρόπερσι και τρία και τέσσερα χρόνια πριν... Και το χειρότερο δεν είναι αυτό, μα πως θα 'ναι και του χρόνου και ίσως για πολλά, πολλά ακόμη χρόνια... Μονάχοι τους. Ξεχασμένοι. Δυστυχισμένοι. Άτυχοι. Πόση μοναξιά επιτέλους χωράει σε τέσσερις τοίχους; Εύχονται να 'ταν όλα αλλιώς...
  Και φυσικά δεν είν' μονάχα αυτοί που 'ναι δυστυχισμένοι... Υπάρχουν άνθρωποι που είναι άρρωστοι, που πεινάνε, που κρυώνουν, που δεν περιμένουν χιόνι μα να κάνει λίγη περισσότερη ζέστη, για να μην παγώσουν από το κρύο στα ψεύτικα σπίτια που ζουν... Κι ίσως αντικειμενικά αυτοί να 'ναι πιο άτυχοι και πιο δυστυχισμένοι, μα είναι, αλήθεια, Γολγοθάς να 'σαι τέτοιες μέρες μονάχος σου... Γιατί σε μερικούς το χριστουγεννιάτικο δένδρο έχει να φέρει κακές αναμνήσεις, μ' όλες τις όμορφες μπάλες και τα φωτάκια του... Και μερικοί δεν έχουν πια φωνή, λαλιά για να μιλήσουν και να πουν όσα θα 'θελαν ίσως να πουν... Μερικοί νιώθουν πια, αφού πέρασαν από όλα τα στάδια του συναισθήματος - έρωτα, αγάπη, θυμό, οργή -, ένα μεγάλο τίποτα. Ένα κενό, που φαντάζει θεόρατο στα κουρασμένα, μισόκλειστα μάτια τους. Ποτέ δεν το περίμεναν πως όλη αυτή η αστέρευτη αγάπη τους θα μετουσιωνόταν σε ένα τίποτα. Ποτέ δεν το φαντάστηκαν πως μετά από όλα αυτά τα δάκρυα, όλη την οργή, τον πόνο, αλλά και μετά από όλη αυτή την ευτυχία, το όνειρο, το θαύμα, θα μπορούσαν να αισθάνονται πια άδειοι. Άδειοι, ακόμη κι από αναμνήσεις, καμιά φορά...
  Αλλά, όπως φαίνεται, έτσι θα 'ναι η ζωή... Για μερικούς πιο εύκολη, αστεία, δίκαιη και για μερικούς το πιο δύσβατο και τραχύ μονοπάτι που είχαν ποτέ τους να αντιμετωπίσουν... Άλλοι είναι τυχεροί κι άλλοι πιο άτυχοι... Και από πού να ζητήσεις ευθύνες μετά; Κάθε μέρα κάνεις τις επιλογές που σε αφήσανε να κάνεις, κι ύστερα τι; Γυρίζεις πάλι στο κρύο σπίτι σου, κι εύχεσαι αύριο να 'ναι όλα αλλιώς... Καλά Χριστούγεννα λοιπόν σε όλους, μόνους και μη, άτυχους και τυχερούς, δυστυχισμένους κι ευτυχισμένους... Μακάρι να 'χουμε όλη υγεία, πίστη και υπομονή, για να μπορέσουμε, κάποτε, να ζήσουμε καλύτερα... 

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Η γη που σ'αγάπησα δεν υπάρχει πια...



Η γη που σ'αγάπησα δεν υπάρχει πια.
Την καταπλάκωσε το πελώριο τρένο της ιδιοτέλειας, καθώς περνούσε από πάνω της μια νύχτα
Την ισοπέδωσε με τις χοντροκομμένες ρόδες του κάποιο λεωφορείο γεμάτο με λησμονημένες στιγμές
Την καταφρόνησαν ακόμη και τ' αστέρια, στην ακμή, την βέλτιστη του καιρού τους ώρα, στην λήθη τους
Την απεμπόλησε η τύχη, χτυπώντας την με τα μακριά, μυτερά της δεκανίκια και ξεριζώνοντας τον απογυμνωμένο από συμπόνια σκελετό της.

Η γη που σ'αγάπησα δεν υπάρχει πια.
Την έκαψε ο ήλιος με την υπερβολή της ζεστασιάς και την αδιάκοπη επιμονή του
Την κατακερμάτισαν οι νηρηίδες για να κλέψουν την λάμψη της και να την φορέσουν στο σώμα τους
Την γέμισε αρμύρα η θάλασσα που την πλημμύρισε εξαιτίας της αλτρουιστικής της διάθεσης για να την προστατέψει
Την κλόνισε η επιμονή των δένδρων που την στερέωναν να αποδεσμευτούν από τις σταθερές, παντοτινές ρίζες τους.

Η γη που σ'αγάπησα δεν υπάρχει πια.
Ήταν δύναμη, παρηγοριά,  καταφύγιο
Ήταν νυμφοστόλιστη, ασημοντυμένη, φεγγαρόστρωτη
Ήταν στολισμένη με τ' άρωμά σου και τη μουσική από δυο ασύμμετρα δοξάρια βιολιού
Ήταν δική σου, δική μου, δική μας. Ήταν για 'σένα, για 'μένα, για 'μας.

Η γη που σ'αγάπησα δεν υπάρχει πια.
Μονάχα κάνα δυο ξεχασμένα απομεινάρια της, που διαιωνίζουν την αιώνια του συναισθήματος "αδυναμία"
Μονάχα τίποτα πεταμένα αντικείμενα, ερείπια, συντρίμμια και σκόνη
Μονάχα η εξαφάνιση του είδους μας που αποκαλύπτει τη γύμνια του τόπου μας και την αποτρόπαια ύπαρξή μας
Μονάχα το μισόκλειστο, ύπουλο μάτι της νικήτριας πια λησμονιάς: Για 'σένα, για 'μένα, για 'μας. 

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Δεν σ' είχα δει ποτέ μου από κοντά...



  Δεν σ' είχα δει ποτέ μου από κοντά... Πάντα φοβόμουν, από ένστικτο ίσως πριν βεβαιωθώ, μη σε δω τυχαία. Μονάχη σου ή με παρέα: Του πιο επίδοξου και μεγαλύτερού σου "θαυμαστή"... Αλλά φαίνεται το "γλίτωσα". Ήταν πράγματα για τα οποία ευχαρίστησα το Θεό, μες στην ατυχία και την καταφρόνια μου. Χθες όμως, περπατώντας μέσα στις σκέψεις και το σκοτάδι, σήκωσα μια στιγμή το βλέμμα μου μην πέσω πάνω σου και τότε σε είδα. Με τα μακριά σου μαλλιά αφημένα κάτω και κάτι μαύρο που φόραγες... Είχα ψάξει για 'σένα όσο περισσότερο μπορούσα... Μέχρι που σου μίλησα, κι εύχομαι τώρα να μην σου είχα μιλήσει ποτέ μου μ' εκείνα που έμαθα. Κι ήταν πολύ γελοίο, τραγελαφικό ν' ακούω για μένα την ίδια σαν να μην είμαι εγώ. Και μ' αυτά τα συγκεκριμένα που ακούω να προσπαθώ να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Ήταν απ' τα πολλά γελοία, στα οποία τελικά συνήθισα...
  Έστρεψα γρήγορα το βλέμμα μου, δεν ξέρω καν αν με είδες κι εσύ. Κι ύστερα με προσπέρασες... Γύρισα και σε κοίταξα, με φόβο μήπως με καταλάβεις. Ποτέ μου δεν είχα πει κάτι κακό, που θα 'ταν ίσως παράλογο, για 'σένα. Θα μπορούσα να σε μισώ, να εύχομαι να μην υπήρχες, μα δεν θα 'χε νόημα... Έτσι, απλά παρακολούθησα όσα στοιχεία είχα απ' την ζωή σου και προσπάθησα να καταλάβω τι αισθάνεσαι. Έμαθα μέχρι και την άποψή σου για μένα, που ποιος θα μπορούσε να κατηγορήσει, εφόσον "ενισχύθηκε" και επιβεβαιώθηκε πια από τρίτους; Και τελικά, δεν έχει σημασία τι πιστεύεις για μένα ή τι πιστεύω για 'σένα. Δεν σε ξέρω και δεν με ξέρεις. Κι όλα αυτά τα σκεφτόμουν και εκείνη τη στιγμή που σ' έβλεπα ν' απομακρύνεσαι. Μπορούσα να ακούσω ολοκάθαρα το γέλιο σου, κάτι σου φώναζαν οι φίλες σου και πάλι απ' την αρχή! Γιατί να μην γελούσες άλλωστε; Φαινόσουν σίγουρα ευτυχισμένη...
  Κι ύστερα έφυγες. Και έφυγα και 'γω, προσπαθώντας σκληρά να αποφύγω τους όποιους συνειρμούς. Ατελέσφορη βέβαια προσπάθεια, περιττό να το πω. Μπορεί και όλα αυτά να τα διαβάσεις, όπως διάβασες και άλλα χωρίς να έχω ιδέα! Μα, στ' αλήθεια, δεν με νοιάζει... Εμείς οι άνθρωποι είμαστε περίεργοι, μερικοί περισσότερο, και κανείς δεν μπορεί να καταλογίσει σε κάποιον ευθύνες για τα συναισθήματα. Κάποιο πεπρωμένο, κάποια μεροληπτική ίσως ειμαρμένη θέλησε να γίνει έτσι. Χάρη σ'αυτήν την απόφαση βέβαια κάμποσοι δυστύχησαν, στην συγκεκριμένη περίπτωση νομίζω όλοι εκτός από 'σένα!, μα, τι να γίνει, κανείς δεν θα τ'αλλάξει ούτε θα γυρίσει πίσω τον χρόνο. Που και να τον γύριζε, τίποτα δεν θα γινόταν διαφορετικά. Και δεν μπορώ εγώ βεβαίως να μιλώ για 'σένα, χωρίς να ξέρω πόσο εσύ έχεις δυστυχήσει στη ζωή σου και πόσες πίκρες έχεις δοκιμάσει. Δεν μπορώ να κρίνω το πόσο μπορείς ν' αγαπάς, χωρίς εσύ τελικά να το διαλέγεις. Δεν μπορώ να σε κρίνω ούτε καν γνωρίζοντας τη δική σου άδικη κριτική για μένα, χωρίς να γίνω κι εγώ ένα μ' όλες και όλους εσάς που κολλάτε στην επιφάνεια και τα στερεότυπα. Και, φυσικά, δεν μπορώ να ξέρω τι ακριβώς αισθάνεσαι, ούτε μια γενική ιδέα μπορώ να 'χω, χωρίς να έχω ακούσει ποτέ τη ίδια τη φωνή σου και μία έστω σου πρόταση. Μπορώ μονάχα να σε κοιτάξω και να μιλήσω για την ομορφιά, που σίγουρα θα 'μουν άκρως υποκειμενική αν δεν έβλεπα. Μπορώ να λυπηθώ που έκανες κάποιον να κλάψει και να πονέσει, χωρίς να πω πως φταις ή πως φταίει, και να ευχηθώ να 'ταν τα πράγματα διαφορετικά για όλους μας.
  Δεν σ' είχα δει ποτέ μου από κοντά. Κι αν με ρωτούσες τώρα, θα 'λεγα πως σ' ευχαριστώ που υπάρχεις. Γιατί, χωρίς να το ξέρεις μα δεν έχει σημασία, μου άνοιξες τα μάτια και μ' έκανες να καταλάβω πράγματα που, όσο βλοσυρά κι ανάρμοστα κι αν είναι, είναι η αλήθεια, που υψώνεται μπροστά μου σε όλο της το μεγαλείο! Ποτέ μου δεν σ' είχα δει από κοντά. Μα ποτέ μου δεν προσπάθησα να σ' αγνοήσω. Κοίταξα ευθεία μπροστά, σε 'σένα, σ' έβαλα απέναντί μου και τ' αντιμετώπισα. Χωρίς να εθελοτυφλώ, χωρίς να αποποιούμαι της ζήλιας ή εκείνης της γεύσης πικρίας στο στόμα. Με 'σένα βέβαια, να το παραδεχτώ κι αυτό, έχασα καμιά φορά την ψυχραιμία μου. Προσπάθησα όσο περισσότερο μπορούσα να μην αναλωθώ σε παράλογα λόγια και ψευτοθυμούς, και ως επί το πλείστον τα κατάφερα. Λίγες φορές ήταν που θόλωσα, γιατί είμαι άνθρωπος με αδυναμίες. Όλες τις υπόλοιπες, αμερόληπτα, ψύχραιμα και στωικά, κοίταξα κατάματα τη νέα κατάσταση, φοβήθηκα και το παραδέχτηκα, ζήλεψα και το παραδέχτηκα, ακόμη και συγκρίθηκα και το παραδέχτηκα. Κι ύστερα το αποδέχτηκα, μάλλον το συνήθισα πια, κι ευχήθηκα απλώς να μην βγει κι άλλος "χαμένος" από αυτήν την ιστορία. Δυστυχώς, μάλλον βγήκε, κι ούτε γι' αυτό όπως είπα μπορούσα να σου καταλογίσω ευθύνη...
  Έτσι, συνεχίζει ο καθένας μας τη ζωή του, κάνοντας τις επιλογές του και υπηρετώντας την ίδια τη μοίρα του, χωρίς κανείς μας να ξέρει τι θα συμβεί αύριο ή το επόμενο λεπτό. Δεν σε είχα δει ποτέ μου από κοντά... Χθες έγινε κι αυτό, για να επιβεβαιωθώ ίσως πως πράγματι υπάρχεις...

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Αιθεροβάμονες...



Δεν είστε άλλο παρά απλοί αιθεροβάμονες...
Νομίζετε πως ταξιδεύετε ψηλά, στον ουρανό
Πιστεύετε πως όλα θα τα καταφέρετε με αμελητέα προσπάθεια
Επιμένετε στην ψευτοεπανάσταση της γενιάς σας
Ατενίζετε τη ματαιοδοξία των προηγούμενων
Και νομίζετε πως είστε και ρεαλιστές!

Δεν είστε άλλο από μια απλή καταστρατήγηση του ονείρου
Αναζητάτε τάχα το τέλειο σύστημα, για να καλύψετε τις δικές σας αδυναμίες
Βαθιές, σαν κόψιμο από μαχαίρι ενός χασάπη στο άδειο σας κρανίο 
Φαινομενικά αντιφατικές με τις ρηχές σας αντιληπτικές ικανότητες
Τις άγνωστες μέχρι και στους υποκινητές τους "ιδεολογίες"
Και τα επιφανειακά σας "κινήματα"! 

Πορείες, βανδαλισμοί, καταστροφές
Κρίμα στην μάνα που σας γέννησε! 
Κρίμα στο τσιμέντο αυτής της χώρας που σας κουβαλά
Στην βρώμική της ράχη, κρίμα στα λόγια που χαραμίζονται στο στόμα σας
Κρίμα στα σχολεία που ανέχονται την αηδία και την υποκρισία σας
Κρίμα στο οξυγόνο που σπαταλά η ανασφάλεια και τα κόμπλεξ σας!

Δεν είστε άλλο παρά απλοί αιθεροβάμονες...
Ασχημαίνετε τον ουρανό ακόμη και με τη σκέψη των βημάτων σας
Και συνεχίζετε εις τους αιώνας των αιώνων το "σωτήριο" 
- Κατά την κρίση σας - 
Και "δικαιωτικό" - κατά την ανοησία σας! - έργο
Λέξη σωστή στο στόμα δεν αρθρώνετε, και θέλετε ν' αλλάξετε τον κόσμο! 

Δεν είστε άλλο παρά απλοί αιθεροβάμονες... 
Κι ακόμη κι όσοι σας περιγελούν, κουράστηκαν ν' ακούν τις ασυναρτησίες σας
Χείριστοι των χειρίστων, απαράδεκτοι απ' τους πολλούς
Κι είναι η προβλεψιμότητά σας ακριβώς σαν κι εσάς:
Περπατά - ή νομίζει πως το κάνει - στο κενό του αέρα
Και αναμασά τις ίδιες καραμέλες για άδικα συστήματα, επαναστάσεις και ψευτοαναβρασμούς... 

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Ευχαριστήριο.



Κάθε μέρα ευχαριστώ το Θεό. Τον ευχαριστώ, κι αυτή μου η ευγνωμοσύνη είναι αληθινή και τίμια, ακόμη κι αν καμιά φορά παραλείπω να την εκφράσω. Κάθε νύχτα μυστικά, από μέσα μου, προσεύχομαι σ' Εκείνον, για να προλάβω να ξυπνήσω και το επόμενο πρωί. Και Του είμαι ευγνώμων όχι μόνο γιατί με τόσα πάθη και τόσους σταυρούς που μου 'χει δώσει να σηκώσω μου χάρισε το μεγαλύτερο δώρο της ζωής, όχι μόνο γιατί με τον δικό μου κολοσσιαίο Γολγοθά μ' έχει πικράνει τόσο ώστε να μετουσιωθεί η ατελείωτη θλίψη σε πνευματική ενάργεια και πείρα και να ανααυτοδημιουργηθώ με τη βοήθεια και την καθοδήγησή Του, όχι μόνο γιατί με την ατυχία, ή μάλλον κακοτυχία που μου χάρισε, ενισχυμένη με την υστεροβουλία των ανθρώπων, πυροδοτήθηκε η γνώση, το "μάθημα" και η υπομονή, όχι μόνο για την στωικότητα που έμαθα να υπηρετώ και να υπακούω για όλη μου τη ζωή εξαιτίας του εσωτερικού, μαρτυρικού και πολλαπλού θανάτου μου, μα και γιατί τελικά είμαι στ' αλήθεια τυχερή και στ' αλήθεια "προικισμένη" κι "ευνοούμενη", που μπορώ και υφίσταμαι την αδικία της αιωνιότητας και του περάσματός της, μ' έχει, πραγματικά, Εκείνος στο πλευρό Του, στα δεξιά Του, και νιώθω σιγουριά, αν όχι ασφάλεια, χάρη στην επιδέξια διδαχή και την μεθόδευσή Του, και νιώθω επίσης πεφωτισμένη με τύχη, αμέτρητη και ανιδιοτελή τύχη και με την εύνοια Εκείνου, που ανοίγει τα μάτια μου κάθε μέρα όλο και περισσότερο και με βοηθά να πλησιάσω πιο κοντά Του. Κάθε μέρα ευχαριστώ το Θεό, που με προστατεύει με τον δικό Του, επιδέξιο τρόπο και εξασφαλίζει την ύπαρξη και την ευτυχία μου. Τον ευχαριστώ.

*Οξύμωρο, θα έλεγε κανείς, σε συνδυασμό με την προηγούμενη ανάρτηση. Φταίει η σύγχυση...